บทที่ 48 สมรู้ร่วมคิด

หกโมงเช้า

ภายในห้องนอนของเฌอรัล แสงสว่างเริ่มคืบคลานเข้ามาจนมองเห็นภาพภายในห้องอย่างชัดเจน

“ฮรึก..ฮือ ฮือ…” เสียงร้องไห้ที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบ ปลุกให้ปราบที่เสียพลังงานจากเหตุการณ์ร้อนเร่าในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ขยับตัวตื่นขึ้น ก่อนจะเห็นว่ามีเฌอรัลที่อยู่ในสภาพร่างกายเปลือยเปล่ากำลังร้องห่มร้องไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ