บทที่ 5 ทางที่เลือกไม่ได้
“เออ...ไม่มีทางเลือกอื่นเลยหรือคะคุณพ่อ คุณแม่”
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบเมื่อเฌอรินเอ่ยขึ้นแต่กลับไม่มีใครยอมสบตากับเธอ
“คือรินหมายถึงว่า พี่รัลกำลังช่วยงานคุณพ่อบริหารธุรกิจได้อย่างดี มันน่าจะมีทางออกอื่นบ้างสิคะ ใช่ไหมคะคุณพ่อ”
เฌอริลหันไปมองผู้เป็นแม่อย่างขอความช่วยเหลือ
“ใช่ไหมคะคุณแม่... พูดอะไรบ้างสิคะ" ลูกสาวคนเล็กของบ้านหันไปหาผู้เป็นแม่ที่ก็กำลังมีสีหน้าลำบากใจไม่แพ้กัน
“มันจำเป็นนะลูก...” รสสุคนธ์ผู้เป็นแม่เอ่ยก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาป้ายหยดน้ำตารื้นขึ้นมาเล็กน้อย ทำเอาเฌอรินถึงกับพูดไม่ออก
แต่พี่สาวเพียงคนเดียวของเธอกำลังจะถูกจับแต่งงานโดยที่ไม่ได้เต็มใจแถมยังต้องแต่งกับครอบครัวที่เป็นศัตรูทางธุรกิจกันมาตลอด มันน่าตลกสิ้นดีที่ยังมีการคลุมถุงชนในสมัยนี้!
รัชพลเองก็ลำบากใจอยู่มาก แต่หากไม่ทำเช่นนี้ ทางออกเดียวคือเขาต้องโดนนำหลักฐานไปให้ตำรวจในข้อหาพยายามฆ่า พอนึกแล้วก็พานเสียใจเพราะความคิดผิดพลาดแค่ชั่ววูบ เพียงเพราะโลภอยากได้โครงการของชาร์โต้เพื่อพยุงธุรกิจจนต้องการทำลายคู่แข่งด้วยวิธีการสกปรก
แต่นี่คือทางออกที่ดีที่สุด
“พ่อสัญญากับตระกูลภัควรเดชแล้วว่าจะร่วมโครงการของชาร์โต้กับพวกนั้นหลังจากที่รัลต้องแต่งงานกับตระกูลของเขา”
“แต่เราก็ได้โปรเจคใหญ่นั่นมาคนเดียวไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องไปร่วมกับเขาด้วยละคะ” เฌอรินยังไม่เข้าใจข้ออ้างของพ่อ มันไม่เมคเซ้นท์หรือสมเหตุสมผลเลยสักนิด
“ลูกไม่เข้าใจหรอกรินกับรัล นี่เป็นทางออกเดียวของบ้านเรา และพ่อจำเป็นต้องส่งรัลไป” พ่อพูดเสียงแข็ง สถานการณ์ช่างบีบบังคับ และเขาสามารถทำได้อย่างเดียวก็คือ การส่งลูกสาวที่คนโตไปแต่งงานเท่านั้น
เฌอรัลได้แต่นั่งก้มหน้าร้องไห้อย่างยอมรับชะตากรรม ต่อให้ในใจจะอยากคัดค้านหรือโต้แย้งขนาดไหนก็คงจะเลือกอะไรไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อพ่อของเธอเล่นชี้เป็นชี้ตายมาแบบนี้
ชื่อเสียงของปราบ-ปัณณทัต เป็นไปทางที่น่ากลัวเขาเป็นคนเข้าถึงยาก พูดน้อย เจ้าระเบียบและดุมาก เคยรู้มาอีกว่าหน้าตาเข้าขั้นว่าหล่อมาก แต่หล่อแล้วไงยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายที่น่ากลัวสำหรับเธออยู่ดี
ความเงียบเข้ามาปกคลุมสถานการณ์ภายในบ้านด้วยความเคร่งเครียด มีเพียงเสียงของเฌอรัลที่สะอึกสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร
ทุกคนอยู่ในสภาวะลำบากใจอย่างไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้
แต่ทว่า!
“งั้นส่งรินไปได้ไหมคะ รินจะแต่งงานแทนพี่รัลเองค่ะ”
เฌอรินโพล่งออกมา ท่ามกลางความตกใจของทุกคน
“วะ ว่าไงนะลูกริน” รัชพลพูดเอ่ยออกมาอย่างตกใจ
“รินลูก!” ผู้เป็นแม่ปรามขึ้นมาอย่างตกใจ ไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อที่ตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูก
เฌอรัลได้แต่ก้มหน้านิ่งซ่อนสีหน้าไม่พอใจเอาไว้ ดูเอาเถอะพอเป็นน้องสาวดูทุกคนเป็นห่วงและหวงเธอ ทีกลับเธอทุกคนทำเหมือนกับผลักไสให้เธอลงนรก!
“รินบอกว่า รินจะแต่งงานแทนพี่รัลเองค่ะ” เฌอรินพูดย้ำเป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้เฌอรินกล่าวออกมาอีกครั้งอย่างหนักแน่น คนเป็นแม่ออกอาการคล้ายเป็นลม จนเฌอรัลต้องหันมาปรามน้องสาวตัวเอง
“โธ่ ริน...อย่าทำเพื่อพี่ขนาดนี้ พี่ไม่เป็นไร แต่ขอบคุณนะที่ช่วยพี่” เสียงสั่นเครือปนสะอื้นเรียกชื่ออีกฝ่าย มือเรียวเอื้อมมาจับแขนเล็กของเฌอรินเบา ๆ อย่างซึ้งใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ รินคิดดีแล้ว อีกอย่างพี่รัลก็ทำอะไรเพื่อช่วยคุณพ่อคุณแม่มาตั้งเยอะ และถ้าพี่รัลยังอยู่ที่นี่พี่รัลยังช่วยงานคุณพ่อได้ แต่รินสิคะเรียนก็เพิ่งจบไม่เคยช่วยอะไรทุกคนในบ้านได้เลย คราวนี้รินขอทำเพื่อทุกคนบ้างนะคะ”
“ไม่ได้!” พ่อของเธอค้านเสียงแข็ง ส่งผลทำให้คนเป็นลูกสาวคนโตอย่างเฌอรัลยิ่งกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เธอทั้งน้อยใจและเสียใจ ที่ทุกคนหวงน้องสาวมากกว่าเธอ!
“ช่างเถอะริน คุณพ่ออยากให้พี่ไปพ้นๆ มากกว่าริน ...” เฌอรัลเอ่ยเสียงสะอื้น ทำเอารัชพลถึงกับรู้สึกจุกในอก เขาเองก็ลำบากใจไม่น้อยอยู่เหมือนกัน
ท้ายที่สุดได้แต่ระบายความอึดอัดจนต้องทุบโต๊ะแล้วลุกออกไปข้างนอกปิดประตูจนเสียงดังโครมใหญ่
ฮรึก...เฌอรัลกัดริมฝีปากอย่างคับแค้นในใจ ที่ไม่ว่าใครต่อใครก็ดูเหมือนจะรักน้องสาวมากกว่าเธอ
“ไม่ต้องร้องนะคะพี่รัล รินจะไปคุยกับคุณพ่อเอง” เฌอรินหันมาปลอบพี่สาว ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามพ่อตัวเองออกไป
“คุณพ่อคะ” เฌอรินตามเข้ามาพลางเรียกรัชพลผู้เป็นพ่อเอาไว้ อีกฝ่ายหันกลับมามองลูกสาวด้วยแววตาที่สับสน
“...” รัชพลพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนใบหน้าแดงก่ำ เขาไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกลับมาเพียงแค่เดินมานั่งที่มุมโต๊ะทำงานด้วยความอึดอัดใจ
“คุณพ่อส่งให้รินไปแต่งงานแทนพี่รัลเถอะนะคะ รินไม่เป็นอะไรหรอกแค่นี้เอง ดีเสียอีกเรียนจบไปเป็นแม่บ้านไม่ต้องทำงาน รินไม่ได้ทำงานเก่งอย่างพี่รัลนะคะคุณพ่อ” เธอเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
รัชพลหันมาสบตากับลูกสาวคนเล็กที่แสนหวงแหนก่อนจะปล่อยให้น้ำตาเอ่อมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ ดวงตาสีดำดูหม่นหมอง ใบหน้ามีรอยยับย่นเล็กน้อยหันมาสบมองลูกสาวอย่างสะเทือนใจ
