บทที่ 12 12

“เปล่าค่ะ ถ้าธิดาพูด คุณภาคีก็หาว่าธิดาแก้ตัวอีก” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เพราะมันคือเรื่องจริงต่างหากกานต์ธิดา อย่ามาสำออยแกล้งบีบน้ำตาหน่อยเลย ฉันไม่ใจอ่อนสงสารผู้หญิงอย่างเธอหรอกจะบอกให้” เมื่อพูดทำร้ายจิตใจจนหนำใจ ชายหนุ่มก็เดินกลับออกไป

หญิงสาวถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง พลางยกมือเรียวขึ้นปิดเสียงสะอื้นของตัวเอง เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงคนกำลังเดินเข้ามา ทำให้เธอต้องรีบเช็ดน้ำตาทิ้งลวกๆ ฝืนใจลุกขึ้น และหันไปสนใจทำอาหารตรงหน้าต่อ

“ใกล้เสร็จยังคะคุณธิดา จะได้รีบตั้งโต๊ะให้นาย ดูเหมือนนายจะอารมณ์ไม่ดี มาจากข้างนอก ถ้าโมโหหิวอีก เดี๋ยวจะพาลไปกันใหญ่” ยิ่งสมใจพูดถึงภาคีแบบนี้ กานต์ธิดาก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ปล่อยให้มันไหลอาบแก้มลงมาในที่สุด

สมใจรู้สึกแปลกใจ ว่าทำไมกานต์ธิดาถึงได้เงียบ และไม่ยอมตอบคำถามเธอเลย จึงเงยหน้าขึ้นมามอง จึงเห็นคือช่วงไหล่ของกานต์ธิดาสั่นสะท้าน เลยรีบเดินเข้าไปสอบถาม

“คุณธิดาเป็นอะไรคะ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาหันมามอง เท่านั้นแหละทำให้สมใจตกใจเป็นอย่างมาก สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นช่วงที่เธอไม่อยู่ ทำไมกานต์ธิดาถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้

“คุณธิดาเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้” สมใจเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงและเห็นใจ จนกานต์ธิดาโผเข้ากอดสมใจราวกับหาที่พึ่งทางใจ

“ไม่ร้องนะคะแม่คุณของสมใจ โดนนายตำหนิใช่ไหมคะเนี่ย ถึงได้ร้องไห้แบบนี้” แต่กานต์ธิดากลับไม่ยอมตอบคำถามนั้น เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ สมใจได้แต่ต่อว่านายตนอยู่ในใจ ว่าทำไมถึงใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้

“คุณธิดาไปล้างหน้าก่อนนะคะ ทางนี้สมใจจะจัดการให้เองค่ะ”  กานต์ธิดาพยักหน้ารับคำ แล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำชั้นล่างทันที

เมื่อภาคีอาบน้ำเสร็จ ก็เดินกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้งหนึ่ง ปรากฏว่าคนที่เขาต้องการพบ ไม่อยู่ให้เจอก็ยิ่งโมโห

“กานต์ธิดาไปไหนสมใจ” สมใจเงยหน้ามองนายใจร้ายด้วยความไม่พอใจ

“น่าจะไปนั่งเล่นอยู่ศาลาริมสระบัวค่ะ”

“ใครอนุญาต!” ชายหนุ่มแผดเสียงดังลั่นออกมาด้วยความไม่พอใจเป็นที่สุด ที่ที่เขาสร้างไว้ให้เขมจิรา ผู้หญิงคนนั้นไม่มีสิทธิ์ไปเหยียบย่ำ เขามุ่งตรงไปยังที่ศาลาริมสระบัวดั่งพายุทอร์นาโด สมใจเป็นห่วงกานต์ธิดา จึงรีบตามนายออกไป

“กานต์ธิดา” ชายหนุ่มตะคอกเสียงใส่เธอทันทีที่เดินมาถึง ทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้งตกใจ

“คุณภาคี” หญิงสาวไม่รู้เขาเป็นอะไร ถึงได้ตะคอกเธอเสียงดังขนาดนี้

“เธอมีสิทธิ์อะไรมานั่งที่ศาลาริมสระบัว”

‘นี่เธอผิดอีกแล้วใช่ไหม’ กานต์ธิดาคร่ำครวญอยู่ในใจ หลังจากนั้นนิ่งอึ้งไปช่วงขณะ ไม่รู้จะตอบยังไงถูกจะถูกใจและไม่โดนเขาตะคอกใส่อีก

“ฉันถามว่าเธอมีสิทธิ์อะไร ถึงมานั่งที่ศาลานี้” ชายหนุ่มถามย้ำเมื่อไม่ได้คำตอบ จนกานต์ธิดายืนตัวสั่น น้ำตาคลอจนแทบจะเอ่อล้นดวงตาคู่สวยออกมา สมใจรู้สึกสงสารจึงเดินเข้ามาตอบแทน

“สมใจเองค่ะนาย สมใจเป็นคนบอกให้คุณธิดามานั่งเล่นศาลาริมสระบัวเองค่ะ” สมใจจ้องหน้านายแบบไม่หวั่นเกรง

“ยุ่งไม่เข้าเรื่องนะสมใจ ต่อไปนี้ห้ามไม่ให้ใครมานั่งศาลานี้ทั้งนั้น นอกจากฉันกับคุณเขม เข้าใจไหม” นี่คงเป็นเหตุผลที่เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะเธอมานั่งในศาลาที่เขาสร้างขึ้นให้กับคนรักนี่เอง

“คุณท่านก็ห้ามหรือคะ” สมใจถามกลับด้วยความหมั่นไส้คนหวงของ

“สมชายพาน้องสาวแกออกไป” เขาหันไปสั่งคนขับรถ ที่กำลังยืนตกตะลึงอยู่ไม่ไกลอย่างคนใจร้อน

“มานี่เลยสมใจ อย่ายุ่งเรื่องของเจ้านายรู้ไหม” สมชายรีบดึงแขนน้องสาวตนออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เจ้านายจะกินหัวรอบสอง โทษฐานไปต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ

“มาวันแรก ก็ก่อเรื่องเลยนะกานต์ธิดา มานี่เลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ชายหนุ่มเข้ามากระชากแขนเรียวเล็กอย่างรุนแรง แล้วดึงเธอให้เดินตามไปอย่างไม่ปราณีมาถึงที่ห้องทำงาน

“นั่งลง” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม พลางทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับกานต์ธิดา ซึ่งกำลังสนใจรูปคู่ระหว่างเขากับเขมจิรา ที่โชว์หราอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานชายหนุ่ม

“มองฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

“ว่ามาสิคะ ฉันรอฟังอยู่”หญิงสาวเอ่ยพลางจ้องหน้าอีกฝ่าย

“ว่างงานมากสินะ ถึงได้ทำแต่เรื่องยุ่งๆ”

“เปล่านะคะ”กานต์ธิดารีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“นี่เอาไป” เขายื่นแฟ้มบางอย่างให้เธอ

“อ่านซะ นั่นคือหน้าที่ทั้งหมดของเธอ” เมื่อรับแฟ้มมาหญิงสาวจึงก้มหน้าลงอ่านตามคำสั่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาโวยวาย

“นี่คุณจะให้ธิดามาพักที่นี่หรือคะ! แถมให้เตรียมชุดทำงานให้ทุกเช้าอีก” นี่มันงานเลขาฯ ส่วนตัวหรือว่าคนรับใช้ส่วนตัวกันแน่ เธอต่อประโยคนี้ในใจ

“งานแค่นี้เธอทำไม่ได้หรือไง” ชายหนุ่มจงใจพูดจาดูหมิ่นแกมท้าทาย เธอจึงเชิดหน้าตอบอย่างไม่เกรงกลัว

“เรื่องแค่นี้ธิดาทำได้อยู่แล้วค่ะ”

“ดี! ขอให้ทำได้อย่างที่พูดแล้วกัน” เขาหมั่นไส้ท่าทางอวดดีของเธอนัก

“แต่ธิดาต้องกลับไปเอาของใช้ส่วนตัวที่คอนโดฯ ก่อนค่ะ”

“ไม่ได้! เสื้อผ้ากับของใช้ ฉันซื้อมาให้หมดแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปเอา”

กานต์ธิดารู้สึกทึ่งกับคำตอบที่ได้รับ นี่เขาลงทุนซื้อทุกอย่างให้เธอใหม่หมดเลยหรือ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“ทำไมต้องทำแบบนี้กับธิดาด้วย คุณภาคีทำแบบนี้กะจะไม่ให้ธิดาติดต่อใครๆ เลยเหรอคะ” คำถามนั้นทำให้เขาต้องยกยิ้มที่มุมปาก

“ใช่! นั่นก็อีกข้อหนึ่งที่ฉันต้องการให้เธอทำ ห้ามติดต่อใครถ้าฉันไม่อนุญาต”