บทที่ 29 Love is gone

ติ้ด... ติ้ด...

เสียงอัตราการเต้นของหัวใจดังขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมเเคบๆ ที่ฉันยืนอยู่พร้อมกับช่อดอกไม้ ผ้าปูเตียงนั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อฉันได้เห็นภาพของผู้ชายตรงหน้าชัดๆ

ร่างสูงโปร่งที่เต็มไปด้วยผ้าพันเเผลนั้นช่างดูน่าสงสาร เขาไม่ได้ใส่ชุดคนไข้ เเละนั่นก็ทำให้ฉันมองเห็นผ้าพันเเผลที่พันอยู่รอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ