บทที่ 3 บ้านใหม่

"ก็ได้..."

นั่นมันเป็นเหมือนเสียงสวรรค์เลยนะ... เพราะหลังจากที่เขาตอบคำถามฉันด้วยประโยคนั้น เราต่างคนต่างก็ไม่คุยกัน จ้าวทัพทำทีเป็นอ่านหนังสือกลบเกลื่อนในขณะที่ฉันรู้สึกว่าเค้กวนิลารสชาติดีขึ้นเยอะ เเละจ้าวทัพก็ทำให้ฉันเชื่อว่าคำๆ นั้นมันไม่ใช่คำโกหกด้วยการจ่ายค่ารักษาเเละยาที่ทางโรงพยาบาลจัดให้ฉันจนหมด เเละมันก็เป็นอีกหนึ่งข้อที่ฉันรู้... ว่าเขาเองก็มีฐานะที่พอใช้ได้อยู่เหมือนกัน

เเละตอนนี้... ที่จุดยืนของฉันไม่ใช่ที่โรงพยาบาลอีกต่อไป

... เเต่เป็นห้องของจ้าวทัพ >_<

ฉันวางถุงยาที่ถือมาไว้บนโต๊ะอาหารที่อยู่ถุดจากห้องครัวพลางเดินสำรวจรอบห้องพักของเขาอย่างสนอกสนใจ บ้านของจ้าวทัพนั้นเป็นคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองเเละเขาก็อาศัยอยู่คนเดียว โทนสีในห้องของเขาเป็นสีดำสนิทเเซมด้วยสีน้ำเงินที่ทำให้ห้องพักของเขาดูสมกับเป็นห้องของผู้ชายได้ดียิ่งขึ้นไปอีก เพราะไม่ว่าจะเป็นห้องนอนหรือห้องน้ำ ทุกอย่างก็เป็นโทนสีเเบบนี้ทั้งหมด

“ว้าว!” ฉันทำตาโตเป็นประกายเมื่อได้เข้ามาในห้องนอนที่เเสนกว้างใหญ่ของเขา เเละก็พบว่าภายในห้องนี้มีเเต่รูปรถยนต์เเละโมเดลรถอยู่มากมายเต็มไปหมด!

ฉันวิ่งเริงร่าเข้าไปข้างในพลางค่อยๆ บรรจงหยิบโมเดลรถคันหนึ่งที่อยู่บนหัวเตียงมาดูอย่างถือวิสาสะ ตัวหนังสือภาษาอังกฤษข้างกล่องนั้นดึงดูความสนใจจนทำให้ฉันต้องพลิกไปอ่านดูทันที

“เเอสตัน มาร์ติน... อืม อ่านไม่ออกเเฮะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะพลิกไปดูรอบๆ กล่องอย่างตื่นเต้น เเต่ไม่นานกล่องใบนั้นก็ถูกกระชากจากมือของฉันออกไปอย่างรุนเเรงพร้อมๆ กับเสียงเย็นๆ ของใครบางคน

“เธอกำลังคิดจะทำอะไรของเธอวะยัยโง่...”

ใครบางคน... ที่เเค่ได้ยินเสียงก็ทำให้ฉันถึงกับเหงื่อตกได้อย่างง่ายดาย

“จะ... จ้าวทัพ”

“หัวขโมยงั้นเหรอ... ไม่ดีหรอก เพราะเธอรับผิดชอบมันไม่ไหวเเน่” ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ในขณะที่ตัวของฉันเเข็งทื่อเป็นหิน “เเล้วรู้อะไรมั้ย...”

“... อึก” ฉันลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างลำบากยากเย็น

“ว่าฉันจะฆ่าเธอ!!”

“กรี๊ดดดด TOT!!” ฉันกระโดดโหยงเป็นปลาขาดน้ำทันทีเมื่อจ้าวทัพตะโกนลั่นพร้อมกับออกแรงวิ่งไล่ฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย ห้องของเขากว้างมาก... เเละมันก็มากพอที่จะทำให้ฉันต้องวิ่งหนีเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเเบบนี้!

เขานี่สงบเยือกเย็นได้ไม่ถึงห้านาทีจริงๆ TOT!

“จะหนีไปไหนวะยัยตัวดี ทำความผิดเเล้วคิดจะหนีเรอะหา!!”

“ก็ฉันเเค่เอามาดูเล่นๆ เอง ไม่คิดว่านายจะขี้งกขนาดนี้นี่... อุ้บ!” ฉันรีบตะครุบปากของตัวเองเเทบไม่ทันเมื่อเผลอพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไป เเล้วก็เป็นดังคาด เมื่อดวงตาสีควันบุหรี่ของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาเเทบจะทันที “เอ่อ... ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ T^T”

“ล้อเล่นงั้นเหรอ มากไปเเล้วยัยโง่!!”

หมับ!

“ว้ายยยย!!” ฉันกรีดร้องออกมาอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆ จ้าวทัพวิ่งเข้ามารวบตัวฉันเเล้วจับทุ่มลงเตียงเหมือนกำลังเล่นกีฬามวยปล้ำ T_T ก่อนที่เขาจะกระโดดทับฉันอย่างเเรง!

อุก! จุกเลยอ่ะ TOT!

“นะ... หนักนะจ้าวทัพ ไม่ไหวเเล้ว!”

“เอาให้จำไง... ว่าอย่าเข้าห้องของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก!” ไม่พูดเปล่า ยังกดน้ำหนักให้เเรงขึ้นไปอีกต่างหาก

“โอ้ย! หนักนะ!!” ฉันร้องพลางออกเเรงดิ้นพราดๆ จนจ้าวทัพหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างสะใจพร้อมกับยอมลุกออกไปเเต่โดยดี “นี่จ้าวทัพกะจะฆ่าฉันให้ตายไปเลยใช่มั้ยเนี้ย!”

“ก็กำลังคิดจะทำอยู่พอดีเลยว่ะ J”

“จ้าวทัพ TOT!!”

“หึๆ เออๆ จะไปไหนก็ไปไป๊ ฉันจะดูรถ” จ้าวทัพเเค่นหัวเราะอย่างชั่วร้ายพร้อมกับโบกมือไล่ฉันให้ไปทางอื่น ก่อนที่จะคว้าโน้ตบุ้คมาเปิดหน้าจอที่เป็นรูปรถสีเเดงสดวาววับ โดยที่ฉันก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน เขาถึงได้ออกปากไล่อีกครั้ง “มองอะไรวะ... จะไปไหนก็ไปสิ”

“เเล้ว… จะให้ฉันไปไหนอ่ะ (‘ ‘)?” ฉันเอียงคอถามอย่างงุนงง จ้าวทัพจึงตวัดสายตามามองฉันด้วยสีหน้าหงุดหงิดงุ่นง่านทันที “ปะ... ไปก็ได้ค่ะ”

ปึง!

“เฮ้อ...”

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากที่เดินออกมาจากห้องของจ้าวทัพเเล้วออกสำรวจรอบๆ บ้านของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนจนต้องมานั่งพักบนโซฟาสีดำสนิทภายในห้องรับเเขกอย่างเหนื่อยอ่อนเเล้ว โทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้านั้นยังไม่ปิดสนิทดีเพราะตัวอ่านเครื่องวีดีโอยังทำงานค้างอยู่ เเต่ฉันว่าคนอย่างจ้าวทัพคงจะลืมปิดมันมากกว่า =_=

ไม่ได้การเเฮะ... ต้องเปิดดูว่ามันคืออะไร

ฉันคว้ารีโมทข้างๆ ตัวมาถือไว้พลางหาปุ่มเปิดหน้าจอทีวี เเละในที่สุดฉันก็หาเจอ ฉันยื่นรีโมทไปด้านหน้าเล็กน้อยพลางกดปุ่มสีเเดงที่อยู่ด้านบนสุด เเละทันทีที่ภาพวีดีโอที่ถูกเล่นค้างไว้เปิดขึ้นให้ประจักษ์ต่อสายตา ดวงตาของฉันก็เบิกกว้างออกมาอย่างตกใจทันที!

‘ยะ... อย่า อะ อา...’

“...”

‘อ้ะ... เจ็บ... อย่า...’

“...”

‘อะ อ้า...!’

ปิ้บ!

ฉันรีบกดปิดทีวีอย่างรวดเร็วทันทีพร้อมๆ กับใบหน้าที่ร้อนวูบขึ้นมา อะไรกันน่ะ... เมื่อกี้มันอะไรกัน

ไอ้วีดีโอบ้าบอนั่นมันคืออะร้ายยย ฮือๆ TOT!!

“ชอบมั้ยล่ะ...”

“กรี๊ดดดด!! TOT//” ฉันกระโดดไปเกาะพนักพิงโซฟาอีกด้านทันทีที่อยู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนกระซิบเข้าที่ข้างหู เเละสิ่งเเรกที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อเหลาของจ้าวทัพที่อยู่ใกล้เเค่เอื้อม

นี่เขาออกมาจากห้องตั้งเเต่เมื่อไหร่!

“ก็ตั้งเเต่ที่เห็นว่าเธอกำลังนั่งดูหนังโป๊อยู่นั่นเเหละ” เหมือนเขาอ่านใจฉันออก จ้าวทัพถึงได้พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยเเบบนั้น “สนุกมั้ยล่ะ... นี่ฉันยังดูไปไม่ถึงไหนเลยนะเนี้ย”

“อะ T///T!!”

“มาดูด้วยกันมั้ยล่ะ J”

“...!!!”

ม่ายยยยย TOT!!

‘อ้า... อะ อา’

“=///=!”

‘อ่า... อะ อ้า’

“=///=!!”

‘อะ อา... อ้า!’

มะ... ไม่ไหวเเล้วนะ!!

“ปะ... ปิดเถอะนะจ้าวทัพ!” ฉันลนลานพลางหันไปมองร่างสูงที่นั่งข้างๆ ด้วยใบหน้าที่ร้อนยิ่งกว่ากาต้มน้ำเดือดๆ ซะอีก “ฉันไม่อยากดูเเล้ว ปิดเถอะนะ ได้โปรดเถอะ T///T”

“ปิดทำไมวะ... กำลังมันส์”

มันส์บ้ามันส์บออะไรเล่า!

“เเต่ฉันจะไม่ไหวเเล้วนะ!”

“ทำไม...” จ้าวทัพเอ่ยปากถามเสียงเบา พร้อมกับหันมามองฉันเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือว่า... อารมณ์อย่างว่าเธอกำลังขึ้น?”

กรี๊ด! หยาบคายที่สุด TOT

“ฉะ... ฉันจะไปนอนเเล้ว!” ฉันลุกพรวดพราดขึ้นมาจากโซฟาในขณะที่ถูกสายตาคมกริบของเขาจ้องมองมาอย่างไม่วางตาเช่นกัน “เชิญจ้าวทัพดูหนังโป๊หรืออะไรต่อมิอะไรของจ้าวทัพไปเถอะ!!”

“เฮ้ๆ จะดีเหรอวะยัยโง่” จ้าวทัพว่าพลางคว้าข้อมือของฉันไว้ได้อย่างทันท่วงทีเมื่อฉันทำท่าว่าจะเดินหนีไป “เธอจะเดินไปในที่ๆ ไม่ควรไปอย่างงั้นเหรอ?”

หมายความว่ายังไงกัน =_=!

“พูดอะไรของจ้าวทัพน่ะ” ฉันสะบัดมือออกจากนิ้วมือเรียวยาวของคนขี้โมโหอย่างหวั่นๆ เมื่ออยู่ๆ ดวงตาเขาก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างน่ากลัว

“ก็ประมาณว่า... เธอจะไปห้องนอนของฉันรึเปล่าล่ะ?”

“เปล่านะ!” ใบหน้าของฉันเเดงซ่านขึ้นมาเมื่อคิดถึงคำพูดของเขาไปไกลเเสนไกล เเล้วจ้าวทัพก็ดูเหมือนจะรู้ทันเสียด้วย “ฉะ... ฉันเเค่จะไปหาห้องนอนของตัวเอง ฉันไม่ลำบากไปนอนห้องของจ้าวทัพอยู่เเล้วล่ะ!”

“อ๋อเหรอ...”

“นี่ฉันพูดจริงๆ นะ TOT!”

“เออดี ปากเเข็งเเบบนี้ไปตลอดก็เเล้วกัน” เขายิ้มกรุ้มกริ่มออกมาพลางเสหน้าไปมองหนังโป๊ที่ยังคงฉายทางจอโทรทัศน์ด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด “เเต่... ถ้าเธอรู้ว่าห้องนอนของที่นี่มันมีแค่ห้องเดียวเเล้วเธอถึงจะเข้าใจใช่มั้ย”

อะ O_O

“อะไรนะ!!”

“รู้มั้ย... ว่าคืนนี้มันคงอีกยาวนานว่ะ สำหรับเราสองคน J”

เเย่ที่สุดเลย T///T!!

@ Jowtub’s Room At 10 : 29 AM.

“นี่... ยัยโง่!!”

ฉันขยับตัวหนีให้พ้นจากเสียงดุๆ ของซาตานร้ายตรงหน้าพร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าทั้งๆ ที่เครื่องปรับอากาศในห้องออกจะทำงานได้ดี เเต่ก็อย่างว่าล่ะนะ... สำหรับคนที่เอาผ้าห่มมาห่อตัวจนเหมือนดักเเด้นี่มันเเสนจะทรมานจริงๆ T_T

ก็ที่เป็นอย่างนี้ไม่ใช่เพราะใครล่ะ!

“ก็ฉันบอกเเล้วไงวะว่าล้อเล่น เลิกพันตัวน่าเกลียดๆ เเบบนั้นเเล้วเอาผ้าห่มมาให้ฉันบ้างเลยนะ ฉันก็หนาวเป็นเหมือนกันนะโว้ย!” จ้าวทัพว่าพลางตบๆ มาที่รังดักเเด้ของฉันด้วยท่าทางหัวเสีย ในขณะที่ฉันค่อยๆ โผล่ใบหน้ามุ่ยๆ ออกมาจากผ้าห่มด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ก็จ้าวทัพพูดอะไรไว้ก็หัดรับผิดชอบคำพูดตัวเองมั้งสิ จ้าวทัพทำให้ฉันกลัวเองนะรู้เอาไว้ซะด้วย!”

“โธ่เว้ย!!” ร่างสูงโปร่งของเขาชักดิ้นชักงอไปมาอย่างหมดความอดทนกับฉันเต็มที “เพราะอย่างงี้ไงเลยไม่อยากพาเธอมาที่นี่ เพราะมันจะต้องลำบากเเบบนี้น่ะ!”

หนอยเเน่ะ... ดูถูกกันดีนักนะ

“งั้นก็เชิญนอนหนาวๆ เเบบนั้นไปคนเดียวเถอะ =^=!” ฉันสะบัดหน้าหนีจ้าวทัพอย่างงอนๆ ก่อนที่จะเข้าไปคลุกตัวอยู่ในรังดักเเด้ของตัวเองตามเดิม โดยมีเสียงอาฆาตมาดร้ายของซาตานที่อยู่ด้านนอกตามมาเป็นระยะๆ

“คอยดู สักวันฉันจะฆ่าเธอให้ได้!!”