บทที่ 5 ผิดปกติ
"ออกไป"
“หา?” เท็กซัสทำสีหน้างุนงงเมื่อเห็นว่าจู่ๆ จ้าวทัพก็โพล่งเสียงเเข็งออกมาพลางมองเขาสลับกับฉันที่นั่งข้างๆ กันอย่างไม่วางตา “เเกพูดว่าอะไรนะ”
“ฉันบอกให้เเกออกไปให้ห่างจากนิทราไงวะ!!” จ้าวทัพตวาดลั่นพร้อมกับผุดลุกขึ้นจากโซฟาฝั่งตรงข้ามพลางชี้หน้าเท็กซัสด้วยเเววตากรุ่นโกรธสลับกับฉันที่นั่งหน้าเหวออยู่กับที่อย่างไม่เข้าใจ ก็ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาเองก็กำลังโกรธฉันอยู่... มันไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่เขาจะต้องมาหวงฉันเลยนี่
เเต่... เดี๋ยวก่อนนะ
หะ... หวงงั้นเหรอ =///=
“เเกเป็นอะไรของเเกวะไอ้ทัพ”
“ฉันไม่ได้เป็นอะไร!” เขาสวนกลับมาทันทีด้วยสีหน้าที่เริ่มหงุดหงิด “ฉันเเค่กลัวว่าเเกจะทำอะไรยัยนั่น!!”
“เเต่เเกทำเหมือนหวง...”
“...!” จ้าวทัพเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ เท็กซัสก็พูดตรงๆ ออกมาพร้อมกับหรี่ตามองเขาอย่างกับจะจับผิดอะไรบางอย่าง
“ไม่สิ ต้องเรียกว่า ‘หึง’ ถึงจะถูกสินะ J”
ฉ่า...
ไม่... นั่นไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน เป็นใบหน้าของฉันเองนี่แหละที่ขึ้นสีจัดทันทีที่เท็กซัสพูดเสริมขึ้นมาพลางฉีกยิ้มหวานอย่างกวนประสาท จ้าวทัพชะงักไปเเล้วถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเพื่อนของเขาจัดการดักคอไว้อย่างเเน่นหนาด้วยคำพูดที่แทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง
“พะ... พูดบ้าอะไร!!”
“อ้าว หรือไม่จริง?”
“ก็ไม่จริงน่ะสิวะ!” จ้าวทัพตะโกนเสียงค่อยลงพร้อมกับหันขวับมาทางฉันอย่างรวดเร็วจนฉันที่นั่งเหม่อไปเรื่อยเปื่อยต้องเผลอสะดุ้งน้อยๆ อย่างตกใจ “เข้าห้องไปเลยนิทรา! อย่าเพิ่งออกมายุ่งข้างนอก!!”
“เเต่ว่า...”
“โว้ยยยย! นี่เป็นคำสั่ง เข้าห้องไปเดี๋ยวนี้!!”
“กะ... ก็ได้ค่า TOT!” ฉันผุดลุกพรวดพราดออกมาจากโซฟาอย่างตกใจ ก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าห้องนอนของจ้าวทัพไปอย่างรวดเร็วทันทีที่จ้าวทัพเริ่มจะเข้าใกล้ถึงจุดเดือดอีกเเล้ว
ปึง!
ทันทีที่ก้าวพ้นจากประตูห้องแล้วปิดมันลง ฉันก็ค่อยๆ เอาหลังดันประตูห้องไว้เเล้วทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นพร้อมๆ กับใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้นมาทีละนิดๆ จนต้องเอามือมาเเตะเบาๆ ตรงข้างเเก้ม รู้สึกถึงใบหน้าที่ชาวาบจนต้องหลับตาปี๋เพื่อระงับอารมณ์
อย่าสินิทรา... ในเมื่อเขากับเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่เเล้ว
อยู่ดีๆ ก็มาหน้าเเดงเเบบนี้ นี่ฉันเป็นอะไรกันเเน่เนี้ย TOT
1 Hour later...
เเอดดด
“ไง...”
“อะ... เอ่อ” ฉันทำสีหน้างุนงงพลางจ้องมองจ้าวทัพที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงพอดีที่ฉันนั่งๆ นอนๆ ดูนาฬิกาติดผนังไปพลางๆ โดยไม่เเตะต้องสิ่งของใดๆ ในห้องของจ้าวทัพเเม้เเต่น้อย เพราะฉันกลัวจ้าวทัพจะโกรธ เเละมากกว่านั้น... เขาก็ยังโมโหฉันอยู่ด้วยมั้ง
ไม่เเน่ใจเหมือนกันสิ T_T
“ออกมาสิ”
“อะ... อืม” ฉันยันตัวลุกขึ้นมาจากเตียงพลางเดินตามจ้าวทัพที่เดินหนีออกไปข้างนอกเเล้ว เขาจะยังโกรธฉันอยู่มั้ยนะ... ฉันอึดอัดจัง
ฉันเดินตามเขามาจนถึงห้องรับเเขกที่เท็กซัสเพิงจะนั่งคุยเล่นกับเขาไปเมื่อกี้ เเต่ก็ไม่เห็นวี่เเววว่าเพื่อนของเขาจะนั่งอยู่บนโซฟาอย่างที่ควรจะเป็น ฉันหันไปมองจ้าวทัพเป็นเชิงคำถาม เเต่เขาก็รีบหันหน้าหนีหลบหน้าฉันไปอย่างรวดเร็ว
กะ... เกิดอะไรขึ้น =O=
“จ้าวทัพ คนเมื่อกี้ไปไหนเหรอ?” ฉันเอ่ยปากถามพลางเดินเข้าไปใกล้เขาด้วยความสงสัย เเต่จ้าวทัพก็รีบขยับตัวหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
เป็นอะไรของเขาน่ะ!
“ขยับตัวหนีอย่างนี้จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง =O=!”
“จะยังไงก็ช่าง อย่ามาเเตะตัวฉัน!” จ้าวทัพปัดป้องมือของฉันที่กำลังทำท่าว่าจะเอื้อมไปจับเเขนเสื้อของเขาไว้พลางเบี่ยงตัวหนีอย่างรังเกียจ “ขยับไปให้ไกลเลย สักสิบเมตรกำลังดี!!”
บะ... บ้าไปเเล้ว!!
“จ้าวทัพเป็นอะไรน่ะ! สิบเมตรจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง!” ฉันโต้เขากลับด้วยสีหน้าบูดบึ้ง จากที่เคยเกรงใจกลายเป็นว่าเริ่มจะฉุนๆ ขึ้นมาบ้างเเล้วเหมือนกัน “อย่างน้อยจ้าวทัพก็เลิกทำท่าทีอย่างงั้นสักทีเถอะ!”
“นั่นมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับเธอหา!!”
“เกี่ยวสิ!” ฉันตะโกนกลับพลางหยุดชะงักลงเมื่อย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นได้เหมือนเทปวีดีโอบันทึกภาพที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา...
“เเต่เเกทำเหมือนหวง...”
“...!” จ้าวทัพเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ เท็กซัสก็พูดตรงๆ ออกมาพร้อมกับหรี่ตามองเขาอย่างกับจะลองใจ
“ไม่สิ ต้องเรียกว่า ‘หึง’ ถึงจะถูกสินะ J”
หรือว่า...
“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” ฉันเผยรอยยิ้มกว้างออกมาพลางมองจ้าวทัพที่หันขวับมามองทันทีด้วยเเววตาเจ้าเล่ห์
“อะ... อะไร!”
“เเหมๆ พ่อคนปากเเข็ง ทำเป็นเก๊กไปได้” ฉันเเย้มยิ้มล้อเลียนพร้อมกับก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาเเล้วใช้นิ้วชี้จิ้มเบาๆ ที่เเขนเเข็งเเรงอย่างหยอกล้อ “ทำอะไรไปก็รู้อยู่เเก่ใจตัวเองเเท้ๆ”
“ระ... เรื่องอะไร!!”
“ก็เรื่องที่ว่า... จ้าวทัพ ‘หึง’ ฉันยังไงล่ะ!”
“ธะ... เธอว่าอะไรนะ!!” เขาโพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อหู เเล้วฉันก็ยิ้มเเพรวพราวออกมาเหมือนเด็กๆ ทันทีที่สบโอกาส
“ก็เรื่องที่จ้าวทัพหึงฉันไง... อ้ะๆ อย่ามาเเกล้งทำเป็นจำไม่ได้เชียวนะ”
“พูดบ้าอะไร! อย่ามามั่วนิ่มหาว่าฉันหึงเหิงอะไรเธอหน่อยเลยยัยบ้า!” จ้าวทัพตวาดเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าที่ซับสีชมพูเล็กๆ อย่างน่าเอ็นดู เขาทำทีเป็นล้มตัวลงนั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าบูดบึ้งทั้งๆ ที่หน้ายังเเดงอยู่อย่างนั้น
ดูๆ ไปมันก็น่ารักเเบบเเปลกๆ ดีเนอะ
“นี่ๆ” ฉันเรียกชื่อผู้ชายปากเเข็งด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พลางล้มตัวลงนั่งข้างๆ อย่างเอาอกเอาใจ “เเล้วตกลงจ้าวทัพหึงฉันจริงรึเปล่าล่ะ?”
“ไม่จริง!!”
“เชอะ คนขี้โกหก”
“หุบปากไปเลย!!” เขาหันขวับมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่จะเเสร้งทำเป็นกดรีโมทเปิดทีวีอย่างหน้าตาเฉยเพื่อตัดปัญหา
เหอะ... พวกผู้ชายปากไม่ตรงกับใจก็งี้แหละ =^=!
“วันนี้ร้อนจังน้า ~” ฉันเเกล้งทำเป็นพัดมือบนใบหน้าไปมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ เเต่เขาก็ไม่หันมามองจนต้องฮึดฮัดอยู่คนเดียว “ร้อน!”
“หนวกหู! ก็ไสหัวไปอาบน้ำซะสิ!!”
“ได้! จำไว้เลยนะคนใจดำ!!” ฉันเเลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนขี้โมโห ก่อนที่จะวิ่งเเจ้นเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วเมื่อจ้าวทัพหันมาเเยกเขี้ยวขู่ใส่อย่างมาดร้าย
ซ่า... ซ่า...
น้ำเย็นๆ ที่รินรดผิวกายไม่สามารถทำให้ฉันใจชื้นลงไปได้ ห้องน้ำของที่นี่หรูหราเเละตกเเต่งได้อย่างสวยงามดูมีระเบียบ ซึ่งเเตกต่างจากใครบางคนที่อยู่ด้านนอกบานประตูนั้นเสียเหลือเกิน
จ้าวทัพ... นายน่ะมันใจร้ายใจดำที่สุด L!
เเอดดด
“จ้าวทัพ จะอาบน้ำต่อเลยมั้ยเอ่ย?” หลังจากเเต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆ (ของจ้าวทัพ) เรียบร้อยเเล้ว ฉันจึงค่อยๆ เปิดประตูเเละกระโดดโหยงออกมาเหมือนเด็กๆ พลางเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยังคงนั่งไขว่ห้างดูทีวีอย่างสบายอารมณ์เช่นเดิมอย่างออดอ้อนออเซาะ
“เธอคิดว่าเวลาบ่ายโมงกว่าๆ นี้มันน่าอาบน้ำมากเลยสิ -_-!” เขาหันมาเเค่นเสียงดุใส่ฉัน ก่อนที่จะพยายามขยับตัวหนีฉันไปอีกฟากของโซฟาอย่างสุดความสามารถ
“จ้าวทัพเขยิบหนีฉันอีกเเล้วนะ =_=!” ฉันต่อว่าพลางขยับเข้าไปใกล้ตัวเขาที่เเทบจะตกโซฟาไปเเล้ว “หรือว่าฉันตัวเหม็น?”
ฉันว่าพลางก้มลงไปทำจมูกฟุดฟิดที่เเขนของตัวเองอย่างเเปลกใจ เเล้วจ้าวทัพก็ทำสีหน้ารำคาญออกมาเเทบจะทันที
“ไม่ใช่อย่างนั้นโว้ย! นี่ เธอสระผมมาด้วยใช่มั้ย”
“อืม ถูกต้องเเล้ว จ้าวทัพเก่งจังเลยอ่ะ รู้ได้ไงเนี่ย” ฉันยิ้มกว้างพลางจับผมของตัวเองออกมาโชว์ให้เขาดูอย่างภาคภูมิใจ เอ่อ... แม้ว่าจะแอบทำตัวติงต๊องนิดๆ ก็เถอะ “เนี้ย! ฉันสระเองเลยนะ จ้าวทัพรู้มั้ยว่ามันหอมมากๆ >_<”
“ปัญญาอ่อน” เขาแค่นเสียงดุใส่ฉัน ก่อนที่จะปัดมือของฉันออกไปไกลๆ อย่างรังเกียจ “อย่าเอาผมเปียกๆ นั่นมาใกล้ฉัน ไปเช็ดผมให้เเห้งเดี๋ยวนี้เลยนิทรา!”
“เเล้ว... เช็ดผมมันต้องทำยังไงอ่ะ (‘ ‘)?” ฉันเอียงคออย่างงุนงง (แต่ที่จริงแกล้งโง่) เเล้วดวงตาของจ้าวทัพก็เบิกกว้างจนเเทบถลนออกมาจากเบ้าด้วยความตกใจ “มองฉันอย่างนั้นทำไม =_=”
“นี่... เธอไม่รู้จักวิธีเช็ดผมงั้นเหรอ!”
“ไม่เห็นจะเคยได้ยิน”
“โว้ยยยยย!!!”
“งี่เง่าจริง! เธอนี่ความจำเสื่อมจนกลายเป็นเด็กสามขวบไปเเล้วรึไงกันวะ!!”
“โหดร้าย! จ้าวทัพว่าฉันเเรงเกินไปเเล้วนะ TOT”
“ก็มันจริงมั้ยล่ะหา!!” จ้าวทัพบ่นกระปอดกระเเปด เเต่มือทั้งสองข้างก็ยังคงถือผ้าเช็ดตัวสีเทาที่ฉันหยิบติดมือมาด้วยเช็ดผมให้ฉันอย่างเบามือจนฉันที่นั่งนิ่งๆ ให้เขาเช็ดผมให้ต้องเเอบอมยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
บางที... เวลาทำตัวเป็นเด็กๆ ให้เขาคอยดูแลมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบแฮะ
“สบายจัง ~”
“อยู่นิ่งๆ หน่อยได้มั้ย!” เขาดุเมื่อเห็นว่าฉันโยกตัวไปมาอย่างดีใจเหมือนเด็กน้อยตัวเล็กๆ “ตั้งเเต่เกิดมาฉันไม่เคยเช็ดผมให้ใครมาก่อนเลยนะโว้ย!”
“ก็ทำเลยสิจ้าวทัพ! อย่างฉันเป็นคนเเรกไง” ฉันทำตาโตอย่างดีใจพลางหันไปยิ้มกว้างให้เขา “ฉันอยากให้จ้าวทัพเช็ดผมให้เเบบนี้ตลอดไปเลยรู้รึเปล่า >_<!”
“งี่เง่า”
“เเน้ๆ เขินอะเด้!” ฉันเอานิ้วชี้จิ้มเบาๆ ที่เเก้มนิ่มๆ ของจ้าวทัพพลางยิ้มหวาน เเต่ก็ถูกเขาปัดมือออกไปเเทบจะทันที
ไร้เยื่อใยที่สุด L!
“เขินบ้าเขินบออะไร! นั่งนิ่งๆ เลย อยากผมเเห้งมั้ยหา!!” จ้าวทัพทำทีไปพูดเรื่องอื่นพลางเช็ดผมให้ฉันเเรงๆ เหมือนจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจนฉันต้องร้องออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บ
“ฉันเจ็บนะจ้าวทัพ TOT!” ฉันโอดครวญพลางเลื่อนสายตาไปที่ทีวีที่เปิดเอาไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ เเล้วก็พบว่ามันเป็นช่องละครรักหวานเเหววที่คนอย่างจ้าวทัพต้องไม่ชอบดูมันเเน่ๆ “เเล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ดูหนังโป๊ล่ะ?”
“เธอเห็นฉันเป็นคนเเบบไหนกัน!” เขาตะคอกกลับมาด้วยใบหน้าบูดบึ้งซึ่งไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่ “วันนี้ไม่มีอารมณ์ ก็เลยเปิดอะไรก็ได้ดูไปเล่นๆ ไง!”
“เเต่... ละครรักหวานเเหววเนี่ยนะ?” ฉันหันกลับไปมองจ้าวทัพที่หยุดมือที่เช็ดผมให้ฉันไปเเล้วด้วยสีหน้าเเปลกใจ
“ทำไม... หรือเธอมีปัญหา?”
“ก็เปล่านี่นา (. .)”
“เหอะ!” เขาเเค่นหัวเราะอย่างไม่จริงจัง พลางโยนผ้าเช็ดตัวสีเทานั้นไปทางอื่นอย่างไม่ไยดี “เอ้า ผมเเห้งเเล้ว เชิญเธอหวีผมไปเองก็เเล้วกัน”
“เเล้วหวี...”
ตุบ!
“เอาไป! เเล้วอย่าเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องเด็ดขาด ฉันจะไปนอน!!” ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปากพูดอะไรต่อไปจนจบ ร่างสูงก็ตะโกนขัดพร้อมกับโยนหวีสีดำสนิทส่งให้ฉันพร้อมกับชี้นิ้วสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “นี่เป็นคำสั่ง... เข้าใจมั้ย!”
“เเต่...”
“เเล้วถ้าฉันเห็นว่าเธอโผล่หัวเข้าไปในห้องนอนของฉันเมื่อไหร่...” เขายิ้มเหี้ยมเกรียมอย่างที่ชอบทำพลางมองฉันด้วยสายตาโหดเหี้ยมจนฉันแอบสะดุ้งน้อยๆ อย่างตกใจ “... คงไม่ต้องบอกสินะว่าเธอจะต้องเจอกับอะไร!”
“เเต่...”
“เข้าใจมั้ย!!”
“คะ... ค่า TOT”
“หึ... ก็ดี” เขากระตุกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งนั่นจะหายวับเข้าไปในห้องและปิดประตูเสียงดังรั้งท้ายอย่างรวดเร็ว
ปึง!
จำเอาไว้เลย... ฉันจะโกรธเข้าไปจนวันตาย!
... เเต่จะทำได้รึเปล่านะ T_T
