บทที่ 8 ขอโทษ

"กรี๊ด! ปล่อยมือนายออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!"

ฉันหวีดร้องออกมาพลางทำท่าว่าจะถีบเขาไปให้พ้นตัว เเต่ก็ถูกขาเเข็งเเรงทั้งสองข้างของรีเทิร์นกักเอาไว้ ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พลางล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อของฉันอย่างถือวิสาสะจนตัวของฉันสั่นไปหมด

“อย่านะ!” ฉันหลับตาปี๋เมื่อเขาค่อยๆ เชยคางฉันขึ้นมา รีเทิร์นเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดใส่ใบหน้าของฉัน ก่อนที่เขาจะหยุดชะงักอยู่อย่างนั้น

“…”

เกิดอะไรขึ้นน่ะ?

“… หึ” ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง เเล้วก็เห็นว่ารีเทิร์นผละออกไปพร้อมกับกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นไปหมด “หน้าหนูนิทตลกดี”

“หะ… หา =O=” ฉันกระพริบตาอย่างงุนงง เเล้วก็เห็นว่ารีเทิร์นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเลยทีเดียว

หรือว่า…

“นายหลอกฉันเหรอ!!” รีเทิร์นเเหงนคอขึ้นหัวเราะเมื่อฉันโพล่งออกไปพลางเอาสองมือทุบตีเขาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเเดงจัด เขาจึงจับมือฉันเอาไว้พลางอมยิ้ม “นายนี่มันนิสัยไม่ดีที่สุดเลย!”

“ขอโทษครับ ^^”

“ฉันตกใจหมดเลยรู้มั้ยเนี่ย TOT!”

“ฮ่าๆ ก็มันอดไม่ได้นี่นา” เขาพูดคำนี้เป็นรอบที่สองเเล้วนะ T///T “ก็หนูนิทน่ารักดี มันน่าเเกล้งมากเลยนะ”

อะ… อะไรนะ

“=///=!”

“เห็นมั้ย… เเปปเดียวก็หน้าเเดงเเล้ว น่ารักสุดๆ ไปเลย” เขาว่าพลางขยี้หัวฉันอย่างหมั่นเขี้ยว จนฉันที่ยืนทื่ออยู่เเทบละลายไปเลย

“=/////=!!”

“ไปอาบน้ำเถอะฮะ ผมพอมีเสื้อของพี่สาวเหลืออยู่ พี่เขาตัวเล็กเหมือนหนูนิทเลย” เขาว่าพลางยิ้มหวาน ก่อนที่จะเดินไปหาผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดส่งให้ฉัน “คืนนี้นอนที่ห้องผมก่อนก็ได้” ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่มีน้องปาปิยองกระดิกหางต้อนรับอยู่อย่างรวดเร็ว

“…” ฉันมองตามร่างสูงโปร่งที่เดินหายลับไป ก่อนที่จะก้มลงมองผ้าเช็ดตัวที่ถืออยู่พลางเงยหน้าขึ้นมามองห้องที่รีเทิร์นเดินหายเข้าไปอีกรอบด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นเเรงผิดปกติ

ฉ่า…

“ขะ… เขินอ่ะ T///T”

บ้าบอที่สุดเลย!!

“กรี๊ด! ปีศาจออกมาเเล้ว TOT!!”

“รอเดี๋ยวๆ ผมไม่เเพ้อยู่เเล้ว!”

ปัง! ปัง! ตู้มมมม!

‘Game over’

“ฮืออออ เเพ้เลย T^T” ฉันโอดครวญพลางเขย่าเเขนข้างหนึ่งของรีเทิร์นอย่างไม่พอใจทันที “นายเล่นยังไงถึงได้เเพ้เนี้ย!”

“ก็หนูนิทเอาเเต่เขย่าเเขนผมอยู่เนี้ย ผมจะชนะได้ยังไง”

“ขะ… ขอโทษนะ TOT” ฉันก้มหัวขอโทษเป็นการใหญ่ เเล้วรีเทิร์นก็อมยิ้มออกมาอย่างใจดี

“ไม่เป็นไรครับ ^^” เขาโบกมือไปมาพลางลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนจนฉันยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

ตอนนี้ทั้งฉัน ทั้งรีเทิร์นเเละก็น้องปาปิยองกำลังนั่งอยู่บนเตียงพลางเล่นเกมส์ต่อสู้อย่างเมามันส์ ห้องนอนของรีเทิร์นเเละห้องนั่งเล่นของเขามีทีวีอยู่คนละเครื่อง จึงไม่เเปลกอะไรที่เวลานอนเราก็สามารถเล่นเกมส์เเละดูทีวีในห้องนี้ได้

เเล้วอีกอย่าง… ห้องนอนของเขาน่ะมีเเต่ซีดีเกมส์น่ากลัวๆ อยู่เต็มไปหมด >O<!

“งั้นลองเปลี่ยนไปเล่นเกมส์อื่นดีมั้ย?” ฉันเสนอความคิดพลางอุ้มน้องปาปิยองขึ้นมากอดไว้เเนบอก “เอาเกมส์สร้างเมืองบ้างสิ อย่างเเผ่นเนี้ย” ว่าพลางชูซีดีเกมส์เเผ่นหนึ่งข้างตัวโชว์ให้รีเทิร์นดู

“เเผ่นนั้นมันเล่นไม่ได้นะ มันเป็นเเผ่นก้อปน่ะ” เขาว่าพลางรับมันมาพินิจพิจารณา “เอาเเผ่นอื่นได้มั้ย?”

“ได้สิๆ นี่! เอาเกมส์ผีเลยเป็นไงล่า >O<!” ฉันร้องบอกอย่างตื่นเต้นพลางคว้าเเผ่นเกมส์บ้านผีสิงไปให้เขาดูอีกครั้ง “มันน่าสนุกดีนะ ดูสิว่ามันเล่นได้รึเปล่า!”

“อา… เเผ่นนี้เล่นได้” เขายิ้มบางๆ ออกมาพลางหันมาสบตากับฉันอย่างเป็นกังวลจนฉันต้องกระพริบตาปริบๆ อย่างสงสัย “เเต่มันน่ากลัวมากเลยนะ… เเน่ใจนะว่าหนูนิทไม่กลัว?”

“เเน่นอน! นิทราเป็นคนเข้มเเข็งเเละไม่กลัวอะไรง่ายๆ อยู่เเล้ว >O<!”

“เเน่ใจนะครับ” เขาทวนคำถามอีกครั้ง จนฉันต้องพยักหน้ารัวๆ ไปให้อย่างมั่นอกมั่นใจ

“เเน่ใจค่า!!”

เเต่เเล้ว…

“หนูนิท ไหนบอกไม่กลัวไง เเล้วไปมุดผ้าห่มเเบบนั้นทำไม” ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงของรีเทิร์นดังขึ้นพร้อมๆ กับที่เจ้าตัวหันมามองรังดักเเด้ของฉันอย่างเป็นกังวล

“มะ… ไม่ได้กลัวสักหน่อย กรี๊ดดดด TOT!!” ฉันร้องออกมาเสียงดังลั่นพลางมุดหน้าลงไปในผ้าห่มทันทีเมื่อภาพในทีวีปรากฎผู้หญิงหน้าตาน่าสยดสยองคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องโหยหวนอยู่เต็มหน้าจอ

กะ… ก็เกมส์นั่นมันเหมือนจริงกว่าที่คิดไว้น่ะสิ T_T

“โธ่… ถ้ากลัวก็บอกผมตรงๆ ก็ได้นี่นา” รีเทิร์นว่าพลางเปิดผ้าห่มที่คลุมหน้าของฉันอยู่ออก “หนูนิทขี้กลัวกว่าที่คิดนะเนี้ย”

“เเง… ก็บอกว่าไม่ได้กลัวไง TOT”

“ครับๆ เอาล่ะ… ผมปิดดีกว่า” เขาว่ายิ้มๆ พลางเคลื่อนตัวไปกดซีดีเเผ่นนั้นออกจากเครื่องเล่นเเละปิดทีวี เเละมันก็ทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “มามะ มานอนกันเถอะเนอะ”

“นายกำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อยที่ต้องให้พ่อกล่อมนอน T_T”

“ฮ่าๆ มันก็มีส่วนคล้ายอยู่เหมือนกันนะ”

“รีเทิร์น TOT!”

“เอาล่ะๆ นอนกันเถอะครับ” เขายิ้มขำๆ พลางอุ้มน้องปาปิยองที่ฉันลืมไปเลยว่าอยู่ด้วยมานอนข้างๆ ฉันเอาไว้ “เอาน้องไปนอนด้วยละกันนะ”

“เเล้วนายจะไปนอนที่ไหนล่ะ?” ฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัยพลางลูบหัวปาปิยองที่ใกล้จะเคลิ้มหลับไปด้วยอย่างเอ็นดู

“ข้างนอกน่ะ ^^” เขาว่าพลางบุ้ยปากไปที่โซฟาที่ห้องนั่งเล่น เเล้วฉันก็หน้าสลดอย่างรู้สึกผิดทันที “เป็นอะไรรึเปล่า?”

“มานอนนี่เถอะ…” ฉันยิ้มบางๆ ให้รีเทิร์นที่นิ่งไปเเล้วอย่างอ้อนวอน “ฉันไม่อยากให้นายลำบากน่ะ”

“หา?”

“นอนกับเค้าน้าตัวเอง >_<” เมื่อเห็นว่าเขาเลิกคิ้วพลางครางออกมาอย่างงุนงง ฉันจึงเเก้อาการเขินให้ตัวเองโดยการตบไปที่เตียงข้างๆ ตัวเบาๆ พลางทำท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่เรียกให้คุณพ่อมานอนด้วย

“หึ…” รีเทิร์นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขบขันพลางค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ฉันที่นอนเอาผ้าห่มคลุมใบหน้าอย่างเขินอาย ก่อนที่เขาจะลูบหัวฉันเบาๆ “หนูนิทน่ะ… น่ารักมากเลยนะ”

“หะ… หา”

“อย่าทำให้ผม… ต้องรู้สึกเเบบนี้เลยนะครับ” ชั่วขณะที่ภายในดวงตาของรีเทิร์นมีเเวววูบไหว เเต่เขาก็รีบผละออกไปเเทบจะทันที ร่างสูงขยับตัวไปอยู่ที่ปลายเตียงพลางหันมายิ้มให้ฉัน “ผมไปนอนก่อนนะครับ”

“ดะ… เดี๋ยว!”

ปึง! ปึง! ปึง! ปึง!!

“…!” ฉันหันขวับไปมองทันทีที่ได้ยินเสียงทุบประตูจากด้านนอกห้อง รีเทิร์นเองก็เช่นกัน เขาดูมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเมื่อจับได้ถึงอันตรายบางอย่าง

“นอนนิ่งๆ อยู่ในนี้ก่อนนะครับ” เขาหันมายิ้มเป็นกังวลให้ฉัน ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปด้านนอกห้องอย่างรวดเร็ว

เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

ฉันพยายามนอนให้เงียบเชียบที่สุด เเละสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงปึงปังด้านนอกเหมือนใครบางคนนั้นอาละวาดอย่างหนัก ก่อนที่จะเผลออุทานออกมาเมื่อประตูห้องนอนของรีเทิร์นถูกกระชากให้เปิดออกมาอย่างเเรง!

“ว่าเเล้ว… เธออยู่ที่นี่ๆ เอง!!!”

ดวงตาของฉันเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อได้มองใบหน้าของผู้มาเยือนชัดๆ เต็มสองตา เเละเขาก็คือ…

“จะ… จ้าวทัพ!!”

“อ๋อ… อย่างนี้นี่เอง พอเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่าเเล้วก็หนีตามมันไปเลยใช่มั้ยล่ะ!!”

จ้าวทัพยืนกำหมัดเเน่นอยู่ตรงหน้าประตูห้องที่ถูกเปิดค้างไว้ด้วยฝีมือของเขา เเละฉันก็ตัวสั่นเทาขึ้นมาทุกทีเมื่อได้สบตากับดวงตาสีควันบุหรี่ที่เเสนดุดันคู่นั้น

“จ้าวทัพ นะ… นายมาที่นี่ได้ยังไง”

“หึ!” เขาเเค่นหัวเราะ ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะก้าวเร็วๆ มาทางฉันที่นั่งหน้าซีดอยู่ทันที

“จ้าวทัพ…”

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก… เเค่เดินไปทุบประตูห้องของทุกชั้นเพื่อตามหาเธอเเค่นั้น!!” เขาถลึงตาอย่างโกรธเกรี้ยว ในขณะที่น้ำตาของฉันเริ่มคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ “เเต่ก็ไม่นึกเหมือนกันนะ… ว่าเธอจะนั่งระรื่นอยู่กับผู้ชายได้หน้าตาเฉยเเบบนี้!!”

“ฉันไม่ได้… ว้ายยย!!” ฉันหวีดร้องอย่างตกใจเมื่อจ้าวทัพถือวิสาสะกระชากข้อมือของฉันอย่างเเรงจนตัวปลิว เเล้วเขาก็จัดการลากฉันออกมาจากห้องนอนของรีเทิร์นทันที “จ้าวทัพจะพาฉันไปไหนน่ะ ปล่อยนะ!”

“หุบปาก!!” ร่างสูงเเผดเสียงก้องอย่างโกรธจัด ในขณะที่สายตาของฉันหันไปเห็นรีเทิร์นที่ยืนมองพวกเราด้วยสีหน้ารู้สึกผิดที่เข้ามาห้ามจ้าวทัพไม่ได้ เเละบนใบหน้าของเขาก็มีรอยถูกชกที่เเดงเป็นปื้นอย่างน่ากลัว

จ้าวทัพนี่มัน!

“รีเทิร์น เป็นอะไรรึเปล่า!” ฉันร้องถามด้วยความเป็นห่วงที่มากล้นอยู่ในอก ก่อนที่จะต้องหวีดร้องออกมาเมื่อถูกจ้าวทัพที่ไม่พอใจกับอะไรสักอย่างกระชากออกมาจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว เเล้วเขาก็ลากฉันไปที่ลิฟต์โดยที่ไม่สนใจฟังเสียงใดๆ ของฉันทั้งสิ้น

ติ้ง!

“มานี่!!” ร่างสูงโปร่งของเขาฉุดกระชากฉันออกมาทันทีที่ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก เเล้วฉันก็สะบัดมือเขาออกอย่างเเรงทันที จ้าวทัพหันมามองอย่างหงุดหงิด เเต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรออกมาฉันก็พูดเเทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ทำไมต้องทำร้ายรีเทิร์นด้วย!” ฉันร้องไห้ออกมาพลางจ้องใบหน้าของเขาอย่างโกรธจัดไม่เเพ้กัน “เขาไม่ผิด เเละเขาก็เป็นคนที่ช่วยฉันออกมาจากที่นั่นด้วย!!”

“ทำไมเธอต้องเข้าข้างมันอย่างนั้น!!”

“ฉันไม่ได้เข้าข้างเขา ถ้าไม่ได้เขา… ฉันก็ไม่รู้ว่าจะตายอยู่ที่นั่นรึเปล่า!” ฉันขึ้นเสียงอย่างไม่ยอมเเพ้ เเล้วจ้าวทัพก็ชะงักไปทันที

“…!”

“จ้าวทัพทิ้งฉันไปเเล้ว… จ้าวทัพก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาสนใจฉันอีก!!”

“…!!!”

“จ้าวทัพบอกว่าไม่ต้องการคนอย่างฉัน! ถ้างั้นก็อย่ามายุ่งกับฉันสิ!!” ฉันปาดน้ำตาตัวเองออกอย่างลวกๆ พลางทำท่าว่าจะเดินหนีไป เเต่ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาคว้าเเขนฉันเอาไว้เสียก่อน

“เหอะ! ปกป้องมันดีจังเลยนะ!!”

“ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่ปล่อย! เดี๋ยวนี้หัดต่อล้อต่อเถียงฉันเเล้วใช่มั้ยนิทรา!!” ฉันนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวดเมื่อมือของจ้าวทัพบีบเเขนฉันเเรงขึ้นกว่าเดิม “อ๋อ… คงได้เชื้อความกล้าหาญเเบบโง่ๆ มาจากไอ้หมอนั่นงั้นสินะ!”

“โอ้ย! ฉันเจ็บนะจ้าวทัพ!”

“เออดี! เจ็บจะได้จำยังไงล่ะ!!” เขากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันที่ตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ “คงนอนกับมันมาเเล้วสินะ ถึงได้ปีกกล้าขาเเข็งเเบบนี้ เป็นไง! ลีลามันเร้าใจมากเลยสิ…!!”

เพี้ยะ!!!

“ฮึก… จ้าวทัพจะดูถูกฉันมากเกินไปเเล้วนะ!” ฉันพูดพลางร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครหลังจากเงื้อฝ่ามือตบหน้าของร่างสูงโปร่งตรงหน้าสุดเเรง จ้าวทัพเอาลิ้นดันกระพุ้งเเก้มพร้อมๆ กับหันมามองหน้าของฉันด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“เธอ…”

“ฉันเกลียดจ้าวทัพ! เกลียดที่สุดเลย!!” ฉันตะโกนก้องออกมา ก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าห้องของจ้าวทัพไปโดยที่ปล่อยให้ร่างสูงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเพียงลำพัง

ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขาเด็ดขาด… ไม่มีวัน!!