บทที่ 9 ยกโทษให้ฉัน

จ้าวทัพจะดูถูกฉันมากเกินไปเเล้ว...

“… ฮึก”

เนิ่นนาน… ที่ฉันเอาเเต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอนของจ้าวทัพโดยที่ร่างสูงไม่คิดเเม้เเต่ที่จะก้าวเข้ามาปลอบประโลมเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว เสียงเปิดจอทีวีที่ดังขึ้นเป็นตัวบ่งบอกเป็นอย่างดีว่า… ฉันไม่เคยมีคุณค่าอะไรในสายตาของเขาเลย

ฉันเป็นเเค่ลูกหมาหลงทางที่เขาสง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ