บทที่ 10 สายตาของนักล่า

ผู้สมัครคนที่สองใช้เวลาไปสิบสองนาที ผู้สมัครคนที่สามเดินเข้าไป แล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับสีหน้าสิ้นหวัง ราวกับเพิ่งถูกตำรวจสอบปากคำคดีอาชญากรรมร้ายแรงมาหมาดๆ

เมื่อถึงคิวของผู้สมัครคนที่สี่ พิมพ์ดาวก็เริ่มรู้สึกได้ว่าฝ่ามือของตัวเองเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

ไม่ใช่เพราะเธอหวาดกลัวว่าจะไม่ได้งาน แต่เป็นเพราะถ้าหากคณะกรรมการในห้องนั้นสามารถจับผิดได้ว่าเธอโกหกหลอกลวงแม้เพียงแค่จุดเล็กๆ จุดเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เตรียมการมาก็จะพังพินาศจบสิ้นลงทันที

"ผู้สมัครลำดับต่อไป คุณพีร์ พัฒนกุล เชิญด้านในค่ะ"

เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่สาวดังขึ้น พิมพ์ดาวลุกขึ้นยืน ก้าวแรกที่เดินมุ่งหน้าไปสู่บานประตู ภาพใบหน้าของพีทก็ปรากฏวาบขึ้นมาในหัว

'พรุ่งนี้ผมจะโทรหานะพี่'

เธอกระชับแฟ้มเอกสารในมือแน่นขึ้นอีกนิด แล้วเอื้อมมือไปผลักบานประตูให้เปิดออก

ห้องสัมภาษณ์กว้างขวางใหญ่โตกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก ผนังด้านหนึ่งกรุด้วยกระจกใสบานใหญ่ มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครแบบพาโนรามา โต๊ะประชุมไม้ตัวยาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง และมีบุคคลสามคนนั่งรอคอยเธออยู่ก่อนแล้ว

ผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ ที่นั่งอยู่ริมสุด น่าจะเป็นผู้อำนวยการแผนกทรัพยากรบุคคล

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่นั่งถัดมา เดาว่าคงเป็นผู้อำนวยการแผนกบริหารศิลปิน ส่วนผู้ชายคนสุดท้ายที่นั่งอยู่ตรงกลาง...พิมพ์ดาวรู้ได้ในทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยปากแนะนำตัว

ภูผา อลงกรณ์

รูปถ่ายที่หาดูได้ตามอินเทอร์เน็ตทำให้เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้หล่อเหลาดูดีมากแค่ไหน

แต่รูปถ่ายพวกนั้นไม่ได้บอกเลยสักนิดว่า เวลาที่ผู้ชายคนนี้นั่งนิ่งสงบอยู่ตรงหน้า เขาจะแผ่รังสีอำมหิตและแรงกดดันมหาศาลออกมาได้มากถึงเพียงนี้

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาทับด้วยชุดสูทสากลสีเข้มคัตติงเนี้ยบกริบ เส้นเนกไทถูกจัดวางเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกชิ้นส่วนบนร่างกายของเขาดูราวกับถูกจัดวางตำแหน่งเอาไว้อย่างไร้ที่ติ โดยไม่ยอมให้มีความผิดพลาดใดๆ เล็ดลอดออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

โครงหน้าของเขาคมคายสันกรามชัดเจนกว่าที่เห็นในรูปถ่ายมากนัก

ดวงตาสีเข้มสนิทคู่นั้นสงบนิ่งเยือกเย็น มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังทอดมองผู้คนเพื่อผูกมิตรทำความรู้จัก

แต่มันกลับเป็นสายตาของนักล่า ที่กำลังจ้องประเมินเหยื่อว่ามีอาวุธร้ายอะไรซุกซ่อนอยู่บ้าง

เสียงเตือนของเมษาดังก้องขึ้นมาในหัวทันที

อย่าไปสบตาเขานานๆ เด็ดขาด!

พิมพ์ดาวจึงยอมสบตาเขาเพียงแค่แวบเดียวตามมารยาท ก่อนจะหันไปยกมือไหว้ทำความเคารพคณะกรรมการทุกคน

"สวัสดีครับ"

ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลคลี่ยิ้มรับ

"เชิญนั่งได้เลยค่ะคุณพีร์"

"ขอบคุณครับ"

พิมพ์ดาวค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยืดหลังตรง ไม่นั่งไขว่ห้าง มือทั้งสองข้างวางประสานกันไว้บนหน้าตัก ไม่เผลอทิ้งน้ำหนักลงสะโพก ไม่ยกแขนขึ้นกอดอก ไม่เอื้อมมือไปจับเส้นผม

เธอพยายามท่องจำกฎเหล็กทุกข้อของเมษาเอาไว้ในหัวอย่างเคร่งครัด

และแล้ว ประโยคแรกจากปากของประธานภูผาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

"คุณดูเกร็งๆ นะ"

พิมพ์ดาวแทบจะสะดุ้ง เขาไม่ยอมเปิดฉากด้วยการถามถึงประสบการณ์การทำงาน ไม่ถามแม้กระทั่งชื่อแซ่  และไม่แม้แต่จะกล่าวคำทักทายปราศรัยก่อนเสียด้วยซ้ำ

"การได้เข้ามานั่งสัมภาษณ์งานกับประธานบริษัทระดับนี้ ถ้าใครไม่รู้สึกเกร็ง ก็คงจะเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูงมากเลยล่ะครับ"

คำตอบนั้นหลุดพรวดออกจากปากไปก่อนที่สมองของเธอจะสั่งการเสียอีก

ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลชำเลืองสายตามองหน้าเธอ

ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารศิลปินเลิกคิ้วขึ้นสูง ส่วนท่านประธานภูผา...มุมปากของเขาขยับยกขึ้นเพียงแค่นิดเดียว

เป็นรอยยิ้มที่บางเบาเสียจนพิมพ์ดาวไม่แน่ใจว่าตาฝาดไปเองหรือเปล่า

"ตอบคำถามได้ดี"

"ขอบคุณครับ"

เขาหยิบกระดาษเรซูเม่ของเธอขึ้นมาพลิกดู

"คุณเคยทำงานประสานงานด้านอีเวนต์มาก่อน"

"ครับ"

"เคยมีประสบการณ์ดูแลศิลปินดาราบ้างไหม"

"เคยรับหน้าที่ประสานงานโดยตรงครับ ดูแลทั้งเรื่องตารางงาน การจัดหารถรับส่ง จองห้องพัก จัดเตรียมอาหาร และอำนวยความสะดวกเรื่องความต้องการต่างๆ ที่หน้างานครับ"

"แล้วเคยดูแลศิลปินประเภทไหนมาบ้าง"

"ก็มีทั้งนักร้อง นักแสดง แล้วก็พวกอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังครับ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการจ้างงานแบบระยะสั้นๆ"

ภูผากวาดสายตาอ่านรายละเอียดในเอกสารต่อไป

"ไม่เคยมีประสบการณ์ดูแลวงดนตรีแบบถาวรเลยสินะ"

"ไม่เคยครับ"

"แล้วอะไรทำให้คุณคิดว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะมารับหน้าที่ดูแลวงโนวาเอ็กซ์ได้"

คำถามยิงตรงจุดนั้นทำให้พิมพ์ดาวเงียบงันไปเสี้ยววินาที

เธอไม่สามารถตอบออกไปตามความจริงได้ว่า... เพราะผมต้องเข้ามาตามหาน้องชายที่หายตัวไปครับ เธอจึงเลือกใช้คำตอบที่เตรียมท่องจำมาอย่างดีเมื่อคืนนี้

"เพราะผมเชื่อว่า การรับมือกับศิลปินที่มีชื่อเสียงโด่งดัง มันไม่น่ากลัวเท่ากับการทำงานที่ขาดระบบระเบียบครับ ถ้าหากเรารู้ว่าใครมีหน้าที่ต้องทำอะไร เวลาไหน ต้องไปอยู่ที่ไหน และมีแผนสำรองเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุฉุกเฉินอยู่เสมอ ปัญหาจุกจิกส่วนใหญ่ก็สามารถจัดการแก้ไขได้ครับ"

ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารศิลปินเอ่ยถามแทรกขึ้นมาบ้าง

"แล้วถ้าศิลปินดื้อรั้น ไม่ยอมทำตามกฎระเบียบล่ะ"

"ก็ต้องพิจารณาดูเหตุผลก่อนครับ ว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมทำตาม"

"ถ้าเขาแค่ดื้อดึงเอาแต่ใจเฉยๆ ล่ะ"

"ก็ต้องจับเข่าคุยกันให้รู้เรื่องครับ"

"แล้วถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องล่ะ"

พิมพ์ดาวคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

"ถ้าเป็นเรื่องงาน ผมก็คงต้องตักเตือนให้เขารับรู้ว่า ที่ทุกคนได้รับค่าจ้างแพงๆ ก็เพราะเรามีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่เพราะว่าเรามีหน้าตาดีครับ"

บรรยากาศภายในห้องสัมภาษณ์เงียบกริบลงทันที

ก่อนที่ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลจะหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

"คุณคงพอจะทราบใช่ไหมคะ ว่าสมาชิกวงโนวาเอ็กซ์แต่ละคนหน้าตาดีระดับท็อปกันทุกคน"