บทที่ 42 ทำไมต้องใจสั่น

เลขานุการที่ยังก้าวเดินไม่พ้นประตูห้องหันขวับกลับมามอง "คะ บอสว่าอะไรนะคะ"

"ผมไม่ได้พูดกับคุณ"

เมื่อร่างของเลขานุการพ้นประตูไป ทันทีที่บานประตูปิดสนิท ภูผาก็ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า เขายกมือขึ้นคลึงขมับที่เริ่มปวดหนึบ เขาควรจะหยุดฟุ้งซ่านเรื่องนี้ได้แล้ว พีร์เป็นพนักงานทดลองงาน ส่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ