บทที่ 9 ผู้ชายที่ชื่อ ภูผา

มันให้ความรู้สึกเหมือนกับการก้าวข้ามเส้นขอบเขตบางๆ ที่มองไม่เห็น เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้ชายที่ชื่อพีร์ จะไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษใบสมัครงานอีกต่อไปแล้ว

เขาเริ่มมีลมหายใจ มีตัวตนขึ้นมาในสายตาของผู้คนรอบข้างจริงๆ เสียที

เจ้าหน้าที่ก้มหน้าตรวจสอบรายชื่อในแท็บเล็ต ก่อนจะยื่นส่งบัตรสำหรับผู้มาติดต่อให้กับเธอ

"เชิญขึ้นไปที่ชั้นยี่สิบสองครับ ติดต่อที่หน้าเคาน์เตอร์ฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้เลยครับ"

"ขอบคุณครับ"

พิมพ์ดาวรับบัตรแข็งมาถือไว้ แล้วเดินก้าวลึกเข้าไปภายในอาคาร

สองก้าวแรก เธอยังคงรู้สึกประหม่า ราวกับว่าสายตาทุกคู่ของคนในตึกกำลังจ้องมองจับผิดมาที่เธอ

แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ก้าวที่สาม เธอก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายและสงบลง

ไม่มีใครให้ความสนใจเธอเลยสักนิด ไม่มีใครชี้ชวนกันดู ไม่มีใครหยุดยืนจ้องมองเธอด้วยสายตาผิดปกติ

พนักงานบริษัทเดินสวนทางผ่านเธอไปมาตามปกติของเช้าวันทำงาน

มีพนักงานหญิงคนหนึ่งเหลือบสายตามองหน้าเธอด้วยซ้ำ ก่อนจะหันกลับไปซุบซิบกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเพื่อนสาวที่เดินมาด้วยกัน

พิมพ์ดาวพยายามทำหูทวนลม ไม่ใส่ใจ

กระทั่งเธอได้ยินคำว่า...

"อุ๊ย แก คนนั้นน่ารักอะ"

พิมพ์ดาวเกือบสะดุดยอดหญ้าหัวทิ่มลงไปกองกับพื้น

ไม่ได้นะ...

คำว่าน่ารัก ไม่ใช่คำศัพท์ที่ผู้หญิงซึ่งกำลังปลอมตัวเป็นผู้ชายต้องการจะได้ยิน แต่จะให้หันขวับกลับไปแก้ต่างแก้หน้าเอาตอนนี้มันก็คงไม่ทันการแล้ว

พิมพ์ดาวจึงจำใจต้องเดินก้มหน้าก้มตาต่อไปอย่างคนไม่รู้ไม่ชี้ กระทั่งก้าวเท้าเข้าไปยืนหลบมุมอยู่ภายในลิฟต์โดยสาร

ประตูลิฟต์กำลังจะเลื่อนปิดสนิทอยู่รอมร่อ แต่จู่ๆ ก็มีมือหนาของใครบางคนยื่นแทรกเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน

พิมพ์ดาวรีบเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดประตู

ชายหนุ่มสามคนก้าวเดินเรียงแถวเข้ามาภายในลิฟต์

เธอขยับตัวถอยร่นไปยืนชิดติดมุมในสุดตามมารยาท โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นสังเกตเลยว่ากลุ่มคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่เป็นใคร จนกระทั่งได้ยินเสียงพนักงานหญิงที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์หลุดเสียงร้องอุทานเบาๆ ว่า

"กรี๊ด! เรย์!"

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างจากเธอไปไม่ถึงหนึ่งเมตรคือ เรย์ ลีดเดอร์ประจำวงโนวาเอ็กซ์

ตัวจริงของเขาสูงโปร่งกว่าในรูปภาพโฆษณามากนัก

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่ไม่ได้ดูดุดันจนเข้าถึงยาก ทรงผมสีเข้มถูกเซตจัดทรงมาอย่างเรียบง่าย เขาสวมหมวกแก๊ปสีดำทับไว้บนศีรษะ และดึงหน้ากากอนามัยร่นลงมาค้างไว้ตรงคางเพราะกำลังดูดกาแฟเย็นในมือ

ส่วนชายหนุ่มอีกสองคนที่ยืนขนาบข้าง น่าจะเป็นสตาฟฟ์ทีมงานของวง

หัวใจของพิมพ์ดาวเริ่มเต้นผิดจังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อย

คนคนนี้คือคนที่เธออาจจะต้องเข้ามาทำหน้าที่ดูแล หากเธอสอบผ่านการสัมภาษณ์งานในวันนี้

และเขา... ก็อาจจะเป็นหนึ่งในคนที่รู้จักและเคยพูดคุยกับพีท

ความรู้สึกอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นคอถามพุ่งพล่านขึ้นมาจับใจ แต่เธอก็เลือกที่จะข่มใจ ไม่ทำอะไรวู่วาม คำสอนของเมษาเป็นความจริงเสมอ

วันนี้เธอมีภารกิจหน้าที่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ต้องสอบสัมภาษณ์ให้ผ่าน และแฝงตัวเข้าไปทำงานในบริษัทนี้ให้ได้เสียก่อน

เรย์เหลือบสายตาลงมองบัตรผู้มาติดต่อที่ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้าอกของเธอ ก่อนจะเอ่ยปากถาม

"มาสัมภาษณ์งานเหรอครับ"

พิมพ์ดาวสะดุ้งเล็กน้อย

"ครับ"

"สมัครตำแหน่งไหนไว้ล่ะ"

"ผู้จัดการศิลปินครับ"

เรย์เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ

สายตาคมกริบของเขากวาดมองประเมินร่างของเธออย่างรวดเร็ว

"มาดูแลศิลปินวงไหน"

"ยังไม่ทราบแน่ชัดเลยครับ"

เธอไม่ได้โกหกหน้าตายไปเสียทีเดียว เพราะเธอยังไม่รู้ผลเลยว่าตัวเองจะสอบผ่านการคัดเลือกหรือไม่

เรย์กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ

"ขอให้โชคดีกับการสัมภาษณ์นะครับ"

"ขอบคุณครับ"

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นสิบเจ็ด

เรย์และทีมงานเดินก้าวออกจากลิฟต์ไป

ทว่าก่อนที่บานประตูจะเลื่อนปิดลง ชายหนุ่มคนนั้นก็หันขวับกลับมาจ้องมองพิมพ์ดาวอีกครั้ง สีหน้าของเขาเหมือนคนกำลังครุ่นคิดพิจารณาอะไรบางอย่าง

จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินลับสายตาไป

พิมพ์ดาวจ้องมองตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอลิฟต์ที่กำลังวิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

สิบแปด

สิบเก้า

ยี่สิบ

เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจร้อนระอุออกจากปอดช้าๆ ด่านแรกผ่านพ้นไปได้ด้วยดี โดยไม่มีใครจับสังเกตหรือสงสัยในตัวเธอ

แต่ด่านต่อไปที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า น่าจะไม่ง่ายดายเหมือนด่านปะทะลีดเดอร์วงแน่ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อชื่อของบุคคลคนหนึ่งแวบเข้ามาในห้วงความคิด

ภูผา อลงกรณ์

ห้องรับรองสำหรับผู้สมัครงานตั้งอยู่ที่ชั้นยี่สิบสอง มีผู้สมัครที่ถูกเรียกตัวมาสัมภาษณ์ในรอบนี้ทั้งหมดห้าคน และทุกคนล้วนเป็นผู้ชายทั้งสิ้น

พิมพ์ดาวนั่งเงียบๆ อยู่ตรงปลายสุดของโซฟายาว มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารประวัติเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างวางประสานไว้บนหน้าตัก เธอพยายามนั่งตัวตรงและไม่ขยุกขยิกขยับตัวมากจนเกินไปนัก

ชายหนุ่มคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เหลือบสายตามองเธออยู่หลายครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากชวนคุย

"ขอโทษนะครับ คุณอายุเท่าไหร่ครับเนี่ย"

"ยี่สิบเจ็ดครับ"

อีกฝ่ายทำตาโตด้วยความประหลาดใจ

"โห จริงดิ ผมนึกว่าคุณอายุเพิ่งจะยี่สิบสองเสียอีก"

พิมพ์ดาวคลี่ยิ้มบางๆ

"พอดีหน้าผมมันเด็กน่ะครับ"

"แล้วเคยมีประสบการณ์เป็นผู้จัดการศิลปินมาก่อนหรือเปล่าครับ"

"เคยทำแต่งานประสานงานอีเวนต์และดูแลศิลปินอิสระน่ะครับ"

ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะก้มหน้าพยายามเพ่งสายตาอ่านชื่อบนป้ายห้อยคอของเธอ

พิมพ์ดาวเผลอยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้าอกโดยอัตโนมัติ ท่าทีป้องกันตัวแบบนั้นทำให้ชายหนุ่มข้างๆ หัวเราะขำ

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่ได้จะกินคุณเสียหน่อย"

พิมพ์ดาวอยากจะสวนกลับไปเหลือเกินว่า ก็ดีแล้วล่ะ เพราะถ้าขืนนายกินฉันเข้าไป มีหวังได้ติดคอตายแน่ๆ

แต่เพราะตอนนี้เธอสวมบทบาทเป็นพีร์ ชายหนุ่มผู้มีกิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อย เธอจึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป

รอคอยเพียงไม่ถึงสิบนาที ผู้สมัครรายแรกก็ถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องสัมภาษณ์

และกลับออกมาหลังจากนั้นประมาณสิบห้านาทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดซีดเผือด