บทที่ 11 บทที่11 เปลือยเปล่าในแสงสลัว

กระดูกมือของเขาชัดเจนมาก เส้นเอ็นสีเขียวปูดโปนบนหลังมือที่ใหญ่และแข็งแรง ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับมือของหมีเลย เมื่อกี้ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแล้วหยอกล้อเธอด้วยน้ำเสียงกวนๆ และไม่ใส่ใจ ทำให้ถันม่านรู้สึกอับอายเล็กน้อย

หลงเว่ยดูสนใจ มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เมื่อกี้ว่าไงนะ?”

เขาจับข้อเท้าของเธออีกค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ