บทที่ 15 บทที่15 ผู้หญิงของฉัน

หลงเว่ยพึงพอใจ หยิบกระดาษจากกระเป๋าสตางค์ ก่อนลากเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง วางขาพาดแล้วหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ขึ้นมาดู

"ที่แท้ก็ชื่อนี้เอง" ปลายนิ้วของเขาลากผ่านข้อมูลส่วนตัวในแฟ้ม มุมปากยกขึ้น "ถัน…มาน" เสียงลงท้ายของชายหนุ่มดูไม่จริงจัง เต็มไปด้วยความขี้เล่น

"ถันม่าน" เธอแก้ให้

ชายหนุ่มร้อง "อ๋ออ" ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ