บทที่ 27 บทที่27 หนี้มื้อค่ำ

ถันม่านมองอย่างงุนงง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย จู่ๆ ก็ได้ยินหลงเว่ยหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไรครับ ใครๆ ก็มีช่วงที่รีบทั้งนั้นแหละ" เขายังคงใช้โทนเสียงสบายๆ "แต่ว่า...ผมคิดว่ารอที่บ้านคุณน่าจะเหมาะกว่า เพราะกว่าคุณจะกลับมาก็คงเย็นมากแล้ว"

ถันม่านเหมือนมีเสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นในหัว แล้วก็รีบตอบ "อ๋อ...ใช่ค่ะ" เธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ