บทที่ 5 บทที่5 เทพเจ้าแห่งความเร็ว
บทที่5 เทพเจ้าแห่งความเร็ว
พนักงานสาวที่กำลังเก็บชามและตะเกียบหัวเราะเบาๆ
“พวกเขาเป็นเพื่อนกับลูกชายเจ้าของโรงแรมค่ะ ไม่ใช่คนท้องถิ่นหรอก” เธออธิบายเสียงเบา “พวกเขาเพิ่งมาได้ไม่กี่วัน ดูเหมือนจะมาแข่งอะไรสักอย่าง ฉันลืมไปแล้วค่ะ...”
“พวกเขาเป็นนักแข่งรถเหรอคะ?” เฉียวอวี้ถามต่อ
“ใช่ค่ะ ฉันได้ยินลูกชายเจ้าของบอกว่า เทพเว่ย เพิ่งกลับมาจีน พวกเขาอยากจะตั้งทีมด้วยกัน”
“ใครเหรอคะ?”
“เทพเว่ย หลงเว่ย ค่ะ เขาอยู่ตรงนั้น” พนักงานสาวตัวเล็กชี้ไปที่ประตู ดวงตาของเธอเป็นประกาย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยรอยยิ้มที่ดูเขินอายเล็กน้อย “พวกคุณไม่รู้จักเขาเหรอคะ? เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงมากเลย ก่อนหน้านี้เคยติดเทรนด์ค้นหาด้วยนะคะ!”
เฉียวอวี้เปิด Weibo ขึ้นมาเพื่อค้นหาคำว่า “หลงเว่ย” ในช่องค้นหาที่กำลังเป็นกระแสก็เด้งขึ้นมาว่า ‘หลงเว่ย - นักแข่งมอเตอร์ไซค์อันดับ1’
เฉียวอวี้พึมพำเนื้อหาใน Weibo “หลงเว่ยมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง เขาคว้าแชมป์แรกตั้งแต่อายุ 16 ปี หลังจากนั้นก็เข้าร่วมการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ระดับโลกหลายรายการในฝรั่งเศส เบลเยียม และที่อื่นๆ ด้วยสถิติที่น่าประทับใจ ในวันเกิดอายุ 22 ปี เขาได้สร้างประวัติศาสตร์ และกลายเป็นนักแข่งชาวจีนคนแรก ที่เข้าร่วมการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ชิงแชมป์โลก MotoGP ตลอดทั้งฤดูกาล หลังจากห่างหายจากสนามแข่งระดับโลกไป 12 ปี ในที่สุดจีนก็มีนักแข่งเพิ่มขึ้นมาอีกคนบนสนามแข่ง...”
เฉียวอวี้ร้อง “ว้าว” เสียงดัง “ฉันไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ช็อกมากเลย!”
เธอยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาตรงหน้าถันม่าน หญิงสาวมองเห็นวิดีโอคลิปรวมจากสนามแข่งของหลงเว่ย ซึ่งชัดเจนกว่าตอนมองจากหน้าต่างโรงแรมมาก ในวิดีโอเป็นภาพของผู้ชายที่กำลังพิงรถมอเตอร์ไซค์ ถูกถ่ายด้วยเลนส์ซูมที่คมชัด ดูแล้วให้ความรู้สึกแบบภาพยนตร์
ใต้คลิปมีคอมเมนต์ราวสองถึงสามหมื่นข้อความ:
[เทพเว่ย ที่หนึ่งตลอดกาล]
[ไม่ดูแข่งรถหรอก ที่สำคัญคือ: เขาหล่อมาก! หล่อมาก! แค่เขาหันมาก็ทำให้ใจฉันหยุดเต้นแล้ววว!]
[เทพเว่ยอย่าขี่มอเตอร์ไซค์เลย มาขี่ฉันดีกว่า!]
[อยากซ้อนท้ายรถของเทพเว่ยมากเลย แล้วก็อยากมีอะไรกับเทพเว่ยบนมอเตอร์ไซค์ด้วย!]
[เจ๋งจริง! แค่เข้ามาในส่วนคอมเมนต์ โค้ดสีเขียวของฉันก็กลายเป็นสีเหลืองเลย]
ถันม่านตกตะลึง “ทำไมส่วนคอมเมนต์เป็นแบบนี้?”
เฉียวอวี้เลื่อนดูส่วนคอมเมนต์ ยิ่งอ่านก็ยิ่งยิ้มกว้าง “แล้วเธอคิดว่าทำไมเขาถึงขึ้นติดเทรนด์ล่ะ? ถึงการแข่งรถจะได้รับความนิยม แต่มีกี่คนที่ติดตามดูจริงๆ กัน?”
ข้างนอก กลุ่มชายหนุ่มไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกันอยู่ ก็หัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน ถันม่านแตะกำไลหยกบนข้อมือเบาๆ แล้วหันไปมองที่ประตู จริงๆ แล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนนี้เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของหลงเว่ยชัดๆ แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่ารูปร่างและออร่าที่ดุดันของเขานั้น มีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้หญิงอย่างที่สุด
“ถ้าเขาสามารถควบคุมมอเตอร์ไซค์ขนาดใหญ่แบบนั้นได้ เอวต้องดีมากแน่ๆ เลย!” เฉียวอวี้จ้องหน้าจอไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร แล้วพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “ว้าว เขายังเคยแข่งรถวิบากด้วย แสดงว่าร่างกายแข็งแรงไม่ธรรมดาเลย! มอเตอร์ไซค์ก็สามารถขี่ได้รวดเดียวตั้งหลายชั่วโมง”
แก้มของถันม่านร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แล้วเธอก็นึกถึงเหตุการณ์น่าอับอายเมื่อคืน รวมถึงผู้หญิงในห้องเขาด้วย เสียงของหล่อนดังสูงๆ ต่ำๆ ไม่หยุด ราวกับกำลังชื่นชมความมีชีวิตชีวาของผู้ชายคนนั้น
เขาก็...ก็นะ ผู้ชายแบบนี้คงมีผู้หญิงมาติดพันไม่น้อย
ทันใดนั้นโต๊ะก็สั่นเล็กน้อย โทรศัพท์ของถันม่านมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา เป็นเบอร์ที่ลงทะเบียนในเฉิงตู ถันม่านมองหน้าจออย่างเฉยเมยแล้วยกมือขึ้นกดปฏิเสธ
ผ่านไปไม่กี่วินาที เบอร์นั้นก็ยังตามตื้อโทรเข้ามาอีก ถันม่านปฏิเสธสายอีกครั้ง
“ใช่คนจากบริษัทรื้อถอนหรือเปล่า?”
ถังม่านเม้มปากเล็กน้อย “น่าจะใช่”
บ้านของตระกูลถันเป็นบ้านโบราณ ที่อาจารย์ของทวดถันเซี่ยงหลีสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยเธอยังเด็ก ตัวบ้านเป็นวิลล่าสามชั้นสามห้องสร้างแบบปลายราชวงศ์ชิง หลังจากสงครามและมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ปัจจุบันเหลือเพียงอาคารสองชั้นพร้อมสวนในบ้าน สี่ชั่วอายุคนของตระกูลถัน อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ แห่งนี้ คุณปู่เสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน และได้ทิ้งคำสั่งเสียไว้บนเตียงว่า ให้สืบทอดงานฝีมือและดูแลรักษามรดกของบรรพบุรุษ
เมื่อท่านปู่จากไป ถันม่านและคุณย่าก็ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านเก่าและทำชุดกี่เพ้าต่อไป เมื่อครึ่งปีก่อนบริษัทพัฒนาเมืองได้มาที่บ้าน และบอกว่าจะรื้อถอนและสร้างพื้นที่นี้ใหม่ แน่นอนว่าตระกูลถันไม่ต้องการขาย นี่คือมรดกชิ้นเดียวของท่านทวดถันเซี่ยงหลี พวกเธอจึงตัดสินใจว่าจะไม่ขายไม่ว่าจะด้วยราคาใดก็ตาม คุณย่าถันเป็นคนหัวแข็ง เมื่อก่อนเคยทะเลาะกับบริษัทนั้นยกใหญ่
เฉียวอวี้แค่นเสียง “ไม่ต้องสนใจหรอก บล็อกไปเลยเถอะ!”
แม้ว่าตระกูลถันจะเหลือเพียงคุณย่าและถันม่าน แต่คนในตระกูลนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องมีฝีมือ และทุกรุ่นก็ร่ำรวยอยู่พอตัว แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาคัดค้านการรื้อถอนและไม่ยอมย้ายออก อีกฝ่ายก็มีเงินและอำนาจ ถันม่านจึงค่อนข้าง...
หญิงสาววางโทรศัพท์ลงพลางถอนหายใจ “ตอนนี้ให้ทนายจัดการไปก่อน ฉันไม่มีความตั้งใจจะไปเจรจากับพวกเขาหรอก” เธอยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดวางสายเป็นครั้งที่สาม คิ้วขมวดเข้าหากัน “ควรบล็อกจริงๆ ด้วย!”
เฉียวอวี้พยักหน้า “ใช่แล้ว! ไม่ต้องสนใจพวกเขา อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินมีอำนาจแล้วจะมาดูถูกเราได้!”
หน้าจอโทรศัพท์สะอาด ไม่มีสายเรียกเข้าอีก ถันม่านนิ่งเงียบอยู่สองวินาทีแล้วลุกขึ้น
“ฉันจะไปเช็กเอาต์ที่เคาน์เตอร์นะ ถือโอกาสบอกพนักงานด้วยว่าแอร์เสีย”
นอกประตู ฟางเจ๋อหยู๋เพิ่งเติมน้ำมันเสร็จ เขาก็ถามขึ้น
“พวกพี่ครับ กินอะไรดี? เดี๋ยวผมให้ห้องครัวจัดมาให้”
ชายที่อยู่ตรงกลางเงียบไป ฟางเจ๋อหยู๋จึงตบไหล่เขา “พี่เว่ย?”
หลงเว่ยไม่เงยหน้าขึ้น มือหนึ่งวางอยู่บนแฮนด์รถ นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ อีกมือหนึ่งกำลังไถหน้าจอโทรศัพท์ คิ้วเข้มขมวดแน่น
ฟางเจ๋อหยู๋มองสีหน้าก็พอเดาได้ “เรื่องบริษัทที่บ้านพี่เหรอครับ?”
ในประเทศมีข้อจำกัดเรื่องความเร็วในการแข่งรถ และสภาพแวดล้อมในการฝึกซ้อมและการแข่งขันก็ไม่ค่อยดีนัก หลงเว่ยที่เคยไปอยู่ต่างประเทศกลับมาจีนอย่างกะทันหัน ทำให้หลายคนประหลาดใจ มีเพียงไม่กี่คนในทีมที่พอจะรู้เรื่องนี้ หลังจากหลงเว่ยกลับมา เขาก็ยุ่งอยู่กับการสร้างทีม และจัดการเรื่องบริษัทของครอบครัวที่ตกมาถึงมือ เรื่องที่ยุ่งยากที่สุดคือเรื่องบ้านเก่าในเขตหนานเฉิง เรื่องนี้ไม่มีใครจัดการได้ และผู้ที่เคยดูแลเรื่องนี้ก่อนที่เขาจะมารับช่วงต่อก็ได้สร้างความขัดแย้งกับอีกฝ่าย ครอบครัวนั้นตอนนี้ไม่ยอมเจรจาเลย และยังบอกว่าจะฟ้องศาลด้วย
หลังจากถูกอีกฝ่ายตัดสายไปเป็นครั้งที่สาม หลงเว่ยสบถเสียงเบา “บ้าเอ๊ย” นี่คือการไม่ให้เกียรติกันโดยเจตนา
เขายกมือขึ้นแล้วกัดฟันดูดบุหรี่จนกรามแน่น “ได้เลย ดื้อด้านนักใช่ไหม?”
รอได้เลย เร็ว นี้ จะจัดการให้เรียบ!
หลงเว่ยเหยียบบุหรี่ทิ้ง แล้วก้าวเข้าไปในโรงแรม ฟางเจ๋อหยู๋กับเพื่อนๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าประตู พวกผู้ชายต่างเงียบและมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาหลงใหล หลงเว่ยมองตามสายตาของพวกเขาไป เขาหยุดเล็กน้อย หญิงสาวในชุดกี่เพ้าคนหนึ่งยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ
เธอยืนหลังตรง ชุดกี่เพ้ายาวตั้งแต่คอไปจนถึงข้อเท้า นอกจากแขนที่ขาวนวลราวกับหยก แล้วก็ไม่มีส่วนไหนที่เผยผิวเลย เส้นโค้งของร่างกายดูสมบูรณ์แบบ อ่อนช้อยมีความเป็นกุลสตรีอย่างมาก
หลังจากพูดคุยกับพนักงานต้อนรับไม่กี่ประโยค หญิงสาวก็เดินออกไปโดยบังเอิญทำเอกสารประจำตัวในมือหลุดลงพื้น เธอหันตัวไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อก้มลงเก็บ ชายกระโปรงที่ผ่าข้างพลิ้วไหว เผยให้เห็นเรียวขาที่เรียวเล็กและเนียนนุ่ม
ถันม่านเอนตัวลง เอวถูกชุดกี่เพ้ารัดเน้นมากขึ้น ก้นที่กลมกลึงดูอวบอิ่มและน่ามองราวกับลูกพีชที่สุกงอม ก้นกลม ขาขาว เอวคอด แสงในดวงตาของหลงเว่ยพลันวูบไหว ปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อยตรงขอบโต๊ะ
