บทที่ 102 102

กันติทัตยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอนในคอนโดของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือหนาค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อที่เม็ดอย่างใจเย็นไม่ได้รีบร้อนอะไรแม้ว่าตอนนี้จะใกล้ถึงเวลาตามฤกษ์ที่กำหนดแล้ว เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นเสียงที่เขาตั้งเอาไว้เฉพาะเท่านั้น

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ