บทที่ 11 11

“แพรพักทานข้าวก่อนเถอะเที่ยงแล้วนะจ๊ะ” นุชนารถพูดกับหญิงสาวที่เป็นผู้ช่วยคนใหม่ของเธอและนึกชื่นชมในใจเพราะแพรธาราขยันและหัวเร็วสอนง่ายเข้าใจเร็ว

“เที่ยงแล้วเหรอคะ เวลาผ่านไปเร็วจังเลย” แพรธาราพูดและยิ้มหวานให้อีกฝ่าย เธอไม่คิดว่างานผู้ช่วยเลขาฯ จะมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้แต่ก็สนุกดีมีอะไรให้เรียนรู้มากขึ้น

“แล้วอาหารกลางวันของบอสล่ะคะ”

“พี่เตรียมให้เรียบร้อยแล้วจ้ะ”

“พี่นุชทานข้าวที่ไหนคะ” แพรธาราถาม

“พี่ห่อข้าวมาทานเองนี่ไง” นุชนารถยกกระเป๋าผ้าใบย่อมขึ้นมาจากใต้โต๊ะพร้อมกับยิ้มออกมา

“งั้นแพรขอไปนั่งทานด้วยคนนะคะ” พูดแค่นั้นก็ยกกระเป๋าผ้าออกมาเช่นกันและต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของหญิงสาว

“ตั้งแต่พี่ทำงานที่นี่มาพี่ไม่เคยเห็นนักศึกษาฝึกงานคนไหนห่อข้าวมาทานเองเลย ปกติก็เห็นไปทานที่ร้านกับพวกพนักงานในแผนกหรือกับกลุ่มเพื่อนๆ” นุชนารถพูดตามความจริงที่เห็นๆ มาขนาดพนักงานด้วยกันยังแทบไม่มีใครห่อข้าวมาทานเลย

“แพรห่อมาตั้งแต่ฝึกงานวันแรกเลยค่ะ” แพรธาราพูดแล้วหลังจากนั้นสองสาวก็พากันไปนั่งทานที่ห้องอาหารข้างๆ ทันที ขณะที่ทั้งสองคนกำลังอร่อยกับมื้อกลางวันกันก็มีใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง

“อ้าวพี่นุชไม่ได้ไปทานข้าวข้างนอกกันเหรอครับ” ปากถามนุชนารถแต่สายตากลับมองไปที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ นุชนารถแทนทำให้คนโดนถามต้องมองค้อนเจ้านายตัวเองเบาๆ

“ไม่ได้ไปค่ะพอดีพี่กับแพรห่อข้าวมาทานเองเลยช่วยกันมานั่งที่นี่ บอสเดินมาห้องนี้ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ” นุชนารถรีบถามเพราะเธอเตรียมทุกอย่างให้กันติทัตเรียบร้อยทุกอย่างแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกครับผมแค่เดินออกมาดูว่าพี่นุชพาแพรธาราไปเลี้ยงต้อนรับที่ไหนหรือเปล่า” กันติทัตหาข้ออ้างออกมา

“ยังไม่ได้ไปเลยค่ะพี่รอให้บอสมาเป็นเจ้ามือให้ เมื่อไรบอกนะคะพี่จะได้ล้างท้องรอ” นุชนารถแกล้งพูดเล่นเพราะนอกเวลางานเธอกับกันติทัตมักคุยเล่นกันได้ เวลาทำงานก็จริงจังกันตามหน้าที่

“ได้สิครับเมื่อไรดี ผมรบกวนพี่นุชจัดการได้เลยนะครับถามเจ้าตัวว่าเขาอยากทานอะไรก็ตามใจเลย” กันติทัตเอ่ยอย่างใจป้ำ แต่ก็นึกขัดใจที่แพรธาราเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรเลย นุชนารถมองเจ้านายหนุ่มอย่างพิจารณาพอเห็นสายตาที่กันติทัตมองหญิงสาวรุ่นน้องมีแววตาล้ำลึกและความอยากได้อยู่ในสายตาคมนั้น ซึ่งคนที่ทำงานมานานย่อมรู้ใจกันดี

“แพรอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าบอกมาได้เลยนะ บอสเขาให้งบไม่อั้น” นุชนารถหันไปถามหญิงสาวรุ่นน้อง

“เอ่อ คืออะไรก็ได้ค่ะแพรทานได้ทุกอย่าง” เวลาที่แพรธาราแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นช่างกระแทกใจแกร่งของกันติทัตมากๆ จะเป็นอย่างไรถ้าหญิงสาวแทนตัวเองกับเขาแบบนี้บ้าง

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นในโรงแรมก็ได้ค่ะไม่ต้องไปไกล ส่วนวันไหนเดี๋ยวพี่ขอไปเช็คตารางงานของบอสก่อนนะคะ” นุชนารถพูดออกมาและร้านอาหารที่เธอพูดถึงก็ขึ้นชื่อทั้งความอร่อยและราคา แต่แค่นี้กันติทัตไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

“ได้ครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับพี่นุชกับแพรธาราจะได้ทานข้าวต่อ” พูดจบก็เดินออกไปโดยที่ไม่ได้พูดกับหญิงสาวอีกคนเลยแม้แต่นิดเดียว พอเห็นว่าเจ้านายหนุ่มเดินออกไปแพรธาราก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกพลางคิดว่าเธอจะทำงานได้ไหมถ้ายังมีอาการแบบนี้อยู่

“เวลาทำงานไม่ต้องเกร็งแบบนี้ก็ได้นะแพร” นุชนารถพูดแซ็วและหัวเราะออกมาเบาๆ หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดถึงชายหนุ่มที่นั่งอยู่ห้องข้างๆ อีกเลยจนอาหารมื้อนี้จบลงสองสาวก็พากันทำธุระส่วนตัว 

“แพรเดี๋ยวยกกาแฟนี่ไปให้บอสทีนะจ๊ะ” นุชนารถพูดและวางแก้วกาแฟสีขาวไว้ตรงหน้าของหญิงสาวรุ่นน้อง เพราะรู้ใจเจ้านายตัวเองดีว่าอยากเห็นหน้าแพรธาราบ้าง

“ได้ค่ะ” เมื่อเลือกไม่ได้เพราะเป็นหน้าที่ที่ต้องทำแพรธาราเลยเดินไปที่ห้องทำงานใหญ่ทันที นุชนารถเองก็มองตามไปและรู้ว่าการที่เธอทำแบบนี้เป็นการชี้นำและเปิดทางให้เจ้านายตัวเองแต่เธออยากให้แพรธาราชินกับการทำงานเพราะอย่างไรก็หลีกเลี่ยงหนีหน้าไม่ได้อยู่ดี เธอก็ได้แต่หวังว่ากันติทัตจะไม่ทำอะไรที่น่าเกลียดจนเกินไป

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งทำให้ชายหนุ่มที่นั่งที่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองพอเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาทันที

“กาแฟค่ะบอส” แพรธาราพูดและวางแก้วลงบนโต๊ะทำงานใหญ่พยายามไม่ให้มือสั่นมากนัก

“ขอบคุณมาก” เสียงนุ่มทุ้มที่ออกมาทำให้หัวใจดวงน้อยแกว่งไปนิดแต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปกันติทัตก็พูดขึ้นมาก่อน

“คุณอยากไปทานอาหารร้านไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าบอกผมได้นะถ้าไม่อยากทานอาหารญี่ปุ่น” กันติทัตพูดเพราะอยากรู้ว่าจริงๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ชอบหรืออยากทานอะไรกันแน่