บทที่ 5 5

“อะไรนะคะ!! ทำไมมันเร็วแบบนั้นล่ะคะแล้วงานที่แพรทำค้างอยู่จะทำยังไง” แพรธาราถามเพราะงานที่เพิ่งได้รับมอบหมายยังทำไม่เสร็จเลย

“เรื่องานที่ค้างไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่คนอื่นทำแทนพรุ่งนี้เช้าถ้ามาถึงก็ขึ้นไปหาพี่นุชเขาได้เลย พี่เขาจะเป็นคนสอนงานให้เอง” วิลาสินีพูดตามที่ได้รับมอบหมายมา หลังจากออกจากห้องของผู้จัดการเธอก็โดนรุ่นพี่เรียกไปซักทุกอย่างพอเธอบอกบรรดาสาวๆ ก็กรี๊ดออกมาอย่างอิจฉาที่เธอได้ขึ้นไปเป็นผู้ช่วย พอซักจนพอใจทุกคนก็สลายตัวไปทำงานต่อบางคนบ่นเสียดายว่าจะไม่ได้ทานข้าวและเม้าท์กับเธอแล้ว แต่เพราะเป็นคำสั่งทำให้ทุกคนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“พี่นุชเข้ามาพบผมหน่อยครับ” กันติทัตส่งเสียงเรียกเลขาฯ สาวและเขาก็รอไม่นานนุชนารถก็เดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องมือคู่ใจอย่างแท็บแล็ต

“เดี๋ยวพี่นุชสั่งให้คนยกโต๊ะทำงานและอุปกรณ์ทุกอย่างขึ้นมาจัดที่ข้างโต๊ะพี่นุชด้วยนะครับ” กันติทัตบอกหญิงสาว ใจจริงเขาอยากจะสั่งให้ยกโต๊ะทำงานของผู้ช่วยคนใหม่มาไว้ในห้องเขาด้วยซ้ำแต่ไม่อยากให้คนอื่นสงสัยไปมากกว่านี้ และไม่อยากให้แพรธาราตื่นตระหนกด้วยงานนี้เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เพราะยังไงแพรเนื้อดีผืนนี้ก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี

“ได้ค่ะ แล้วเรื่องงานจะให้พี่สอนน้องเขาทำทุกอย่างเลยหรือเปล่าคะ” นุชนารถถามเพราะเธอจะได้เตรียมงานต่างๆ ไว้ให้

“ก็สอนให้เขาทำงานตามปกตินั่นแหละครับ จะได้แบ่งเบางานจากพี่นุชด้วย” กันติทัตพูดและยิ้มมุมปากออกมาเมื่อเห็นว่าเลขาฯ สาวมองอย่างรู้ทันเขา

“งานนี้พี่ต้องขอบคุณบอสใช่ไหมคะที่หาผู้ช่วยมาให้” นุชนารถแกล้งถามออกมา สำหรับเธอกันติทัตเหมือนน้องชายตัวแสบแต่เวลาจริงจังน่ากลัวไม่น้อย มีไม่กี่คนที่ได้เห็นชายหนุ่มในลักษณะขี้เล่นแบบนี้

“ไม่เป็นไรครับเรื่องแค่นี้เอง” คำตอบของเจ้านายหนุ่มทำให้นุชนารถหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะขอตัวไปจัดการเรื่องโต๊ะทันที

กันติทัตลุกขึ้นเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มือทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและมองไปข้างหน้าอย่างใช้ความคิด และในความคิดของเขากลับมีหญิงสาวรูปร่างดีอย่างแพรธาราอยู่ด้วย ความอยากได้มีมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยถูกใจใครเท่าผู้หญิงคนนี้ ทั้งๆ ที่เห็นหน้าอีกฝ่ายแค่ไม่ถึงห้านาทีแต่ทุกอย่างกลับชัดเจนในความคิด ถ้าวันนี้ไม่บังเอิญเจอกันเขาอาจจะลืมเลือนไปแล้ว เพราะคิดว่าเขาคงไม่โอกาสจะได้เจอหน้าเธออีกแล้วแต่ใครจะไปรู้ว่าหญิงสาวจะมาอยู่ใต้จมูกเขานี่เอง เมื่อทุกอย่างเป็นใจเรื่องอะไรเขาจะไม่คว้าเอาไว้ล่ะ

“พรุ่งนี้เราจะได้เจอกันอย่างเป็นทางการแล้วนะแพรธารา”

บ้านหลังใหญ่ซึ่งอยู่ท้ายสุดของหมู่บ้านจัดสรรแถบชานเมืองเป็นที่อาศัยของมารุตนักธุรกิจด้านจิวเวลรี่ซึ่งเป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงมากติดอันดับของประเทศ เขาเป็นพ่อม่ายภรรยาเสียชีวิตไปนานแล้วเหลือแค่บุตรสาวคนเดียว ด้วยความที่ทำงานหนักทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้บุตรสาวมากนักเลยตัดสินใจรับผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตหวังว่าจะให้คอยดูแลบุตรสาวและเรื่องงานบ้านงานเรือน ผกากรองก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังเพราะเธอดูแลทุกอย่างแทนเขาได้เป็นอย่างดี หญิงกลางคนเป็นแม่ม่ายมีบุตรสาวเหมือนกันทุกอย่างเลยเหมาะพอดี เพราะเขาหวังว่าบุตรสาวทั้งสองคนจะเป็นพี่น้องเป็นเพื่อนและที่ปรึกษาให้กัน นั่นคือสิ่งที่มารุตเห็นแต่ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่เลย

“ทำไมถึงเพิ่งกลับรู้ไหมว่าฉันรอแกอยู่” วีนัสถามอย่างไม่พอใจทันทีที่เห็นพี่สาวต่างสายเลือดเดินเข้ามาในบ้าน

“รอทำไมมีอะไรกับฉันไม่ทราบ” แพรธาราพูดและเดินขึ้นห้องโดยไม่สนใจหญิงสาวที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวต่างสายเลือด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! นี่แกกล้าดียังไงถึงเดินหนีฉันแบบนี้หะ” วีนัสเดินตามพลางส่งเสียงเรียกไม่หยุด

“นังแพรฉันพูดกับแกอยู่นะอยากลองดีกับฉันหรือไง” แพรธาราที่เดินมาจนถึงหน้าห้องของตัวเองแต่อีกฝ่ายก็ไม่หยุดที่จะเดินตามมาโวยวายใส่เธอ

“มีอะไรก็พูดมาฉันเหนื่อยอยากพักผ่อน” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมหยุดเธอเลยต้องถามออกมา แต่ถ้าให้ทายก็คงเป็นเรื่องเดิมๆ ที่เคยผ่านมาแต่ครั้งนี้เธอจะไม่มีทางยอมแน่นอน

“คืนนี้ฉันจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนเอาเงินมาให้หมื่นนึงสิ” มือขาวแบออกมาตรงหน้าบุตรสาวเจ้าของบ้าน ถึงแม้คนภายนอกจะรู้ว่าเธอเข้ามาอยู่ในฐานะลูกเลี้ยงของนักธุรกิจใหญ่ แต่ความจริงแล้วเธอมันก็แค่คนอาศัยไม่มีสิทธิ์ไม่มีอำนาจอะไรในบ้านหลังนี้ทั้งนั้น จริงๆ หน้าที่ดูแลเรื่องการเงินของบ้านเป็นของมารดาเธอแต่เมื่อปีที่แล้วอยู่ๆ มารุตก็เปลี่ยนมาให้บุตรสาวตัวเองทำหน้าที่นี้แทน สร้างความไม่พอใจให้กับเธอและมารดาเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมามาก

“เดือนนี้ค่าใช้จ่ายของเธอเกินงบที่คุณพ่อให้แล้ว ฉันไม่สามารถให้เงินกับเธอได้” แพรธาราพูดอย่างใจเย็นเพราะรู้นิสัยหญิงสาวตรงหน้าดี

“งั้นก็เอาเงินของเธอมาให้ยืมก่อนเดือนหน้าก็ค่อยหักของฉันไปก็ได้ เร็วๆ สิอย่างมาลีลาฉันเสียเวลามามากพอแล้วนะ” วีนัสที่ชะงักไปตอนแรกกลับพูดเสียงดังออกมาอีกครั้ง

“เห็นที่จะไม่ได้เพราะมันเป็นเงินของฉัน” แพรธาราพูดแล้วเดินเข้าห้องนอนและปิดประตูใส่หน้าโดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นอยู่หน้าห้องของตัวเอง

“นังแพรออกมาเดี๋ยวนี้นะฉันบอกให้เปิดประตูไงเอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ” วีนัสทุบประตูเสียงดังลั่นบ้าน เด็กในบ้านไม่มีใครกล้ายุ่งเพราะหญิงสาวเป็นคนอารมณ์ร้ายแต่พออยู่ต่อหน้ามารุตเธอจะทำตัวน่ารักอ่อนหวานแต่ลับหลังก็กลายเป็นหญิงสาวเจ้าอารมณ์ทำตัวก๋ากั่นออกย่ำราตรีทุกคืน แถมใช้เงินเป็นเบี้ยอีกต่างหากส่วนเรื่องเรียนไม่ต้องพูดถึงเพราะตอนนี้วีนัสเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแต่ก็ไม่ค่อยได้ไปเรียนเพราะตื่นไม่ทันเวลาเข้าเรียน ต่างจากแพรธารา