บทที่ 8 8

“ไหนบอกแม่ว่าจะกลับมานอนบ้านไงทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้” ถึงจะดุแต่ผกากรองก็พยุงบุตรสาวเข้าห้องนอนไปก่อนที่สามีเธอจะออกมาเห็น

“แม่!! อย่าเพิ่งมาบ่นหนูได้ไหมแค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้วเนี่ย” วีนัสโวยวายออกมาอย่างรำคาญ

“ไม่พูดก็ได้งั้นนอนไปก่อนเดี๋ยวแม่ไปชงชามาให้จะได้สร่างเมา” พูดแค่นั้นก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้บุตรสาวแสนสวยนอนหมดสภาพอยู่คนเดียว วีนัสเป็นคนสวยมีเสน่ห์อ่อนหวานพูดเพราะแต่สิ่งที่เธอสร้างขึ้นคือของปลอมทั้งสิ้นตัวตนที่แท้จริงของเธอคือตอนนี้แหละ และวันนี้ก็เหมือนทุกครั้งที่หญิงสาวไม่สามารถงัดตัวเองไปเรียนได้สำเร็จ ทำให้คนเป็นมารดาต้องหนักใจเพราะเดือนนี้บุตรสาวเธอไปเรียนไม่กี่วันเท่านั้น ในขณะที่แพรธารากำลังจะเรียนจบด้วยคะแนนที่สูงแถมพอเรียนจบก็จะเข้ามาทำงานในบริษัทอีกต่างหาก เธอหวังให้วีนัสเข้าไปทำงานเพื่อเป็นหูเป็นตาให้กับเธอแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล

“ลูกนะลูกเมื่อไรจะทำตัวให้ดีบ้างเนี่ย” ถึงจะบ่นแต่เธอก็เดินเข้าห้องน้ำไปเอาผ้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวเพื่อที่บุตรสาวจะได้นอนได้สบายมากขึ้น

“แม่จะไม่มีทางให้นังแพรมันได้ดีกว่าลูกแน่นอน” ผกากรองพูดกับบุตรสาว ไม่ว่ายังไงวีนัสลูกของเธอต้องได้ดีกว่าลูกเลี้ยงให้ได้ถึงแม้จะต้องทำเรื่องเลวร้ายเธอก็พร้อมที่จะทำ เพราะชีวิตเธอไม่มีคำว่าถอยหลังทุกสิ่งทุกอย่างต้องดีกว่าอดีตที่ผ่านมา เมื่อจัดการบุตรสาวเรียบร้อยเธอก็ลงไปทานมื้อเช้ากับสามีและพยายามไม่พูดถึงเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อวานอีก มารุตเองก็ไม่ได้ถามถึงวีนัสให้เธอลำบากใจที่จะต้องตอบ

ร่างสูงโปร่งของแพรธาราเดินเข้ามาในโรงแรมที่เธอฝึกงานอยู่ในช่วงเช้าก่อนเวลาทำงานหลายนาที เพราะต้องขึ้นรถสาธารณะทำให้เธอต้องเผื่อเวลาให้มากจะได้มาทำงานทัน บิดาเองก็ให้เอารถมาใช้แต่เธอเลือกที่ใช้ชีวิตติดดินแบบนี้เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจมากนัก มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าเธอเป็นใครตอนเรียนเธอก็ใช้กระเป๋า รองเท้าธรรมดาไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นลูกคนรวย ผิดกลับวีนัสที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยประโคมแบรนด์เนมมากเกินไปจนข้าวของเครื่องใช้ดูไม่มีราคา ส่วนเรื่องรถวีนัสก็เลือกรถหรูไปใช้ทันทีที่บิดาเธอเอ่ยปาก แถมผกากรองยังเจ้ากี้เจ้าการไปช่วยเลือกที่โรงรถของบ้านอีกต่างหากไม่แค่นั้นทั้งสองคนยังกระแนะกระแหนเธอว่าที่ไม่ยอมเอาที่บ้านไปใช้เพราะจะอ้อนบิดาไปซื้อรถคันใหม่เธอเองก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เอง

“อ้าวแพรมาทำอะไรที่นี่ลืมหรือเปล่าว่าวันนี้ต้องขึ้นไปเป็นผู้ช่วยเลขาฯ บอสน่ะ” จุ๊บถามหญิงสาวรุ่นน้องที่มานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเดิมแทนที่จะขึ้นไปอีกชั้น

“ไม่ลืมหรอกค่ะแพรมานั่งรอเวลาเข้างานขึ้นไปก็ไม่รู้จะไปนั่งรอที่ไหน” แพรธาราพูดยิ้มๆ ให้กับรุ่นพี่ที่สนิทกันเพราะจุ๊บเป็นคนสอนงานให้กับเธอเลยสนิทกันมากกว่าคนอื่น

“งั้นเหรอ พูดแล้วก็อิจฉาแพรจังที่ได้ทำงานใกล้ชิดกับบอสแบบนี้” จุ๊บทำหน้าเพ้อฝันออกมา ในบริษัทไม่มีสาวคนไหนปฏิเสธได้เลยว่ากันติทัตมีเสน่ห์อยู่ในตัวอย่างล้นเหลือ เพราะแบบนี้ชายหนุ่มถึงได้ขึ้นปกนิตยสารอยู่บ่อยๆ ยิ่งทำให้คนรู้จักเยอะขึ้นรวมทั้งสาวๆ ด้วยที่คอยแวะเวียนมาหาและบางคนก็อาศัยว่าตัวเองมีเงินก็ทำเนียนมาเป็นลูกค้าที่โรงแรมซะเลย

“บอสหล่อขนาดนั้นเลยเหรอคะ แพรเห็นสาวๆ ในโรงแรมพูดอาการเดียวกันหมดเลย” แพรธาราเอ่ยถามเพราะไม่ว่าเธอจะเดินไปตรงไหนก็มักจะได้ยินสาวๆ พูดถึงบอสหนุ่มทั้งนั้น

“อย่าบอกนะว่าเราไม่เคยเห็นหน้าบอส ตายแล้ว!! ทั้งอินเตอร์เน็ตทั้งนิตยสารไม่เคยผ่านตาเลยเหรอ” จุ๊บพูดและมองหน้ารุ่นน้องเหมือนอีกฝ่ายเป็นตัวประหลาด แพรธารายิ้มแหยๆ เธอเป็นคนไม่สนใจเรื่องโซเชียลมากนักเวลาว่างมักจะเข้าครัวหรือไม่ก็อ่านหนังสือนิยายมากกว่า

“เอาเถอะเดี๋ยวขึ้นไปก็ได้เห็นเองรับรองว่าต้องตะลึงพี่รับประกัน” จุ๊บพูดก่อนจะหัวเราะออกมาดังๆ ทั้งสองนั่งคุยกันจนใกล้ถึงเวลาเข้างานแพรธาราเลยขอแยกขึ้นไปหาหัวหน้างานคนใหม่ของเธอ ทันทีที่เดินมาถึงชั้นบนสุดเธอก็ต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง

“สวัสดีค่ะพี่นุชนารถ หนูมารายงานตัวค่ะ” แพรธารายกมือไหว้ทักทายหญิงสาวพร้อมกับยิ้มให้อย่างผูกมิตร

“สวัสดีค่ะมาแต่เช้าเลย พี่นึกว่าน้องยังมาไม่ถึงเสียอีก” นุชนารถพูดและมองหน้าอีกฝ่ายอย่างพิจารณาใบหน้าที่หวานที่ดูก็รู้ว่าแทบไม่มีเครื่องสำอางบนใบหน้าเลยด้วยซ้ำ จมูกโด่งได้รูปปลายเชิดขึ้นนิด ดวงตากลมโตเข้ากับแพขนตาที่เรียงตัวอย่างสวยงาม ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งพาลิปสติกเลยแม้แต่น้อย แต่ที่สะดุดตาชวนมองที่สุดคือแววตามีความเด็ดเดี่ยวอยู่ในนั้น

“เรียกหนูว่าแพรก็ได้ค่ะ” แพรธาราพูดเพราะดูๆ แล้วนุชนารถคงอายุมากกว่าเธอเยอะแน่ แต่ก็รู้สึกแปลกอยู่อย่างหนึ่งคือเท่าที่รู้มาบอสหนุ่มดูเป็นชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์เธอเลยคิดว่าเลขาฯ หน้าห้องของเขาน่าจะเป็นหญิงสาวที่สาวกว่านี้สวยกว่านี้

“งั้นเรียกพี่ว่าพี่นุชก็แล้วกันนะจ๊ะ ส่วนนั่นโต๊ะทำงานของแพรจ้ะเดี๋ยวรอบอสมาก่อนแล้วพี่จะสอนงานให้นะ” นุชนารถแนะนำเรื่องพื้นฐานก่อน เพราะเรื่องงานเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าเจ้านายหนุ่มจะให้หญิงสาวคนนี้ทำอะไรบ้างถึงแม้จะบอกว่าให้ช่วยแบ่งเบาภาระงานของเธอก็ตาม

“พี่นุชจะรับกาแฟไหมคะ พอดีแพรจะไปดื่มน้ำหน่อยน่ะค่ะ” แพรธาราถามอย่างมีน้ำใจ

“ขอบใจนะจ๊ะของพี่สองสองสองนะ” นุชนารถพูดและหัวเราะออกมาเบาๆ แพรธาราเดินไปทางห้องที่เป็นในส่วนห้องครัวขนาดย่อมๆ ที่มีทุกอย่างเครื่องดื่มทุกอย่างอัดแน่นไว้บริการผู้บริหารทุกคน แต่จะมีส่วนที่แยกไว้เป็นของบอสหนุ่ม มือเรียวถือแก้วมาสองใบหนึ่งใบเป็นกาแฟของนุชนารถ ส่วนของเธอเป็นโกโก้ร้อนเธอเป็นคนไม่ชอบดื่มกาแฟเท่าไร

“บอสเข้ามาแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่พาเข้าไปรายงานตัวแล้วกันนะ” นุชนารถพูดทันทีที่เห็นรุ่นน้องเดินกลับมาที่โต๊ะ

“ได้ค่ะ” มือบางวางแก้วโกโก้แล้วหันไปหยิบสมุดเพื่อเอาไปจดงานที่ได้รับมอบหมาย