บทที่ 10 EP. 05|ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)

บทที่ 5

ช่วงบ่าย

ไซต์งานก่อสร้าง คณะวิศวกรรมศาสตร์

หลังจากต้องถ่ายใหม่เพราะธีร์เล่นมุกนอกสคริปต์ไปหนึ่งรอบ ในที่สุดการถ่ายทำก็กลับมาราบรื่นอีกครั้ง ฉันจ้องจอมอนิเตอร์อย่างตั้งใจ คอยดูว่ามีอะไรผิดพลาดอีกหรือเปล่า

"สวัสดีครับ วันนี้เราจะพาทุกคนมารู้จักกับโครงการก่อสร้างที่น่าสนใจ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ของนักศึกษารุ่นพี่ปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์"

เสียงธีร์ดังออกมาจากไมค์ คราวนี้เจ้าตัวอ่านสคริปต์ตามที่ฉันบอกเป๊ะ ๆ ไม่มีอะไรแถมจนฉันอดโล่งใจไม่ได้

"โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาภาคปฏิบัติ โดยรุ่นพี่ปีสี่ได้รับมอบหมายให้ออกแบบและก่อสร้างโครงสร้างจริงเพื่อประยุกต์ใช้ความรู้ที่ได้เรียนมา..."

ธีร์อธิบายต่อไปเรื่อย ๆ สีหน้าดูเป็นงานเป็นการจนน่าแปลกใจ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่กวนประสาทฉันเลย

"อืม...ดูใช้ได้แฮะ" พิมพึมพำข้าง ๆ ฉัน

"อือ อย่างน้อยก็ตั้งใจทำงาน" ฉันยอมรับอย่างเสียไม่ได้

"และในวันนี้ เราจะพาทุกคนไปดูเบื้องหลังการทำงานของรุ่นพี่วิศวะ ทั้งกระบวนการออกแบบ วัสดุที่ใช้ รวมถึงเทคนิคทางวิศวกรรมที่น่าสนใจ ไปดูกันเลยครับ"

"คัท!" ฉันรีบกดปุ่มหยุดอัด "รอบนี้โอเค!"

ธีร์หันมายักคิ้วให้ฉัน "เห็นไหม ข้าก็ทำงานเป็นนะ"

"ดีมากค่ะคุณธีร์ ดีที่ไม่แถเพิ่ม" ฉันพูดประชดแล้วเดินไปดูไฟล์วิดีโอที่บันทึกไว้

"เมื่อกี้ชมข้าหรือแดกดัน?"

"เดาเอาเองสิ" ฉันหันไปยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหันกลับมาจัดการไฟล์

เวลาต่อมา

บริเวณโครงสร้างอาคารที่กำลังก่อสร้าง

หลังจากถ่ายฉากเปิดเสร็จ ฉันกับพิมก็ถือกล้องเดินตามธีร์กับภัทรไปยังจุดที่พี่ ๆ ปีสี่กำลังก่อสร้างกันอยู่

"ตรงนี้เป็นโครงสร้างฐานรากที่ใช้คอนกรีตเสริมเหล็ก" ภัทรอธิบายเสียงเรียบ ขณะที่ธีร์ยืนข้าง ๆ คอยเสริมรายละเอียด พวกเขาพาเราเดินดูจุดต่าง ๆ ของโครงการไปเรื่อย ๆ

"โอเค ได้ฟุตเทจสวย ๆ เพียบเลย" พิมพึมพำขณะถ่ายวิดีโอ

"เดี๋ยวเราไปถ่ายมุมบนกันหน่อยดีไหม?" ธีร์เสนอแล้วชี้ไปที่ นั่งร้าน ที่พี่ ๆ ปีสี่ใช้ปีนขึ้นไปทำงาน

ฉันมองตามแล้วย่นคิ้วทันที "เราต้องปีนขึ้นไปถ่ายจริงเหรอ?"

"แน่นอน" ธีร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เธอไม่กลัวความสูงใช่ไหม?"

"หึ!" ฉันเชิดหน้า "ใครบอกว่าฉันกลัว"

"งั้นก็ขึ้นไปสิ"

"..." โอเค บางทีฉันอาจจะเผลอมั่นใจเกินไปหน่อย!

ด้านบนนั่งร้าน

ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือ ขึ้นมาบนนั่งร้านตามธีร์ไป ขณะที่พิมกับภัทรยืนดูอยู่ข้างล่างเพราะมีแค่สองคนที่ขึ้นมาได้

"วิวดีใช่ไหม?" ธีร์ถามพลางหันกลับมายิ้ม

"ก็ดี" ฉันตอบ แต่ยังเกาะราวแน่นไม่ปล่อย

"เธอกลัวเหรอ?"

"เปล่าสักหน่อย!" ฉันรีบปฏิเสธ

ธีร์ยิ้มขำ ก่อนจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายฟุตเทจมุมสูงให้ ฉันพยายามเดินตามเขาไปช้า ๆ พลางถือไมค์บันทึกเสียงไว้ แต่จู่ ๆ ฉันก็สะดุดเข้ากับแผ่นไม้ที่วางพาดอยู่!

"เหวอ!" ฉันเสียหลักเซไปด้านข้าง!

"ซีน!" ธีร์คว้าแขนฉันไว้ได้ทันก่อนที่ฉันจะล้มลงไป โชคดีที่แค่เสียหลักไม่ได้ตกจากนั่งร้านจริง ๆ

"ให้ตายสิ เธอนี่มัน..." เขาบ่นเบา ๆ ก่อนจะจับแขนฉันแน่นขึ้น "เกือบไปแล้วไหมล่ะ?"

ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามเพราะความตกใจ หรือเพราะอะไรอีกอย่างฉันก็ไม่แน่ใจ...

"ฉันไม่เป็นไร" ฉันพูดเสียงเบา ธีร์มองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือ

"หัดระวังหน่อย" เขาพูดเสียงต่ำก่อนจะเดินนำไปก่อน ฉันมองตามแผ่นหลังเขาไป ก่อนจะเบือนหน้าหนีพลางพึมพำกับตัวเอง

"ไอ้บ้านี่...จะมาทำให้ใจเต้นทำไมกัน!"

เย็นวันนั้น

หอพักหญิง

"ไงล่ะ? ได้ข่าวว่าเกือบตกจากนั่งร้าน?" พิมแซวฉันทันทีที่กลับมาถึงหอ

"แกได้ยินจากใคร?"

"ภัทรไง" พิมหัวเราะเบา ๆ "เขาเป็นห่วงแกด้วยนะ"

"เออ ขอบใจ" ฉันตอบเสียงเบื่อ ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป