บทที่ 2 EP. 01|ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)
บทที่ 1
ฉันเดินหน้าบึ้งออกจากสนามแข่ง แรงหงุดหงิดพุ่งสูงจนแทบระเบิด ขวดน้ำเจ้ากรรมที่ตกลงไปเมื่อครู่ยังไม่เท่ากับความเจ็บใจที่โดนธีร์แกล้งกลางสนาม
ไอ้บ้านี่! ฉันมั่นใจว่ามันจงใจทำให้ฉันแพ้แน่นอน!
"เดือดเชียวนะ" เสียงทุ้มกวน ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด
"ไปให้พ้นเลย ฉันไม่อยากคุยกับนาย!"
"แน่ใจเหรอ? ข้าคิดว่าเธออยากระบายซะอีก"
"ไม่ต้องมายุ่ง!" ฉันหันขวับไปจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ธีร์ยืนกอดอกด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่สะทกสะท้านกับความโมโหของฉันแม้แต่นิด
น่าหมั่นไส้ที่สุด!
"เธอควรขอบคุณข้านะที่ช่วยให้เธอไม่ต้องออกแรงเยอะ"
"ขอบคุณ?!" ฉันแทบพ่นไฟใส่หน้าเขา "นายทำฉันแพ้! ฉันต้องขอบคุณทำไมหา?!"
ธีร์ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับไวกว่าด้วยการยื่นมือมาหยิบใบกิจกรรมของฉันไป
"อ๊ะ! เอาคืนมา!" ฉันพยายามแย่งคืนแต่ธีร์เบี่ยงตัวหลบ มือข้างหนึ่งถือใบกิจกรรมขึ้นสูง ส่วนอีกมือก็ล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่เดือดร้อน
"หืม...ดูเหมือนว่าเรายังต้องทำกิจกรรมร่วมกันอีกเยอะเลยนะ"
ฉันหรี่ตามองเขา "หมายความว่าไง?"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโยนใบกิจกรรมกลับมาให้ฉัน ฉันรีบคว้าไว้และไล่สายตาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่างานกลุ่มต่อไปของฉัน...
ยังต้องทำคู่กับธีร์!
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!"
"ข้าว่ามันก็แฟร์ดีนะ" ธีร์ยกยิ้ม "ถ้าเธออยากเอาคืน ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีไง"
"เอาคืนเหรอ?" ฉันพึมพำเบา ๆ ดวงตาหรี่ลง "นายแน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันเอาคืน?"
ธีร์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะยักไหล่ "เอาสิ ถ้าเธอทำได้นะ"
หึ! อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้กันง่าย ๆ นะไอ้บ้านี่!
ตอนนี้ฉันกับธีร์ถูกจับคู่ทำกิจกรรมที่สอง ซึ่งก็คือ เกมทายคำ โดยมีเงื่อนไขว่าคนหนึ่งต้องทำท่าทางให้อีกคนเดาคำตอบให้ถูก
ฉันกับธีร์ยืนจ้องหน้ากันกลางสนาม ขณะที่เพื่อนร่วมทีมส่งเสียงเชียร์
"เริ่มที่ใครก่อนดี?" รุ่นพี่ที่เป็นกรรมการถาม
"ให้ผมเป็นฝ่ายใบ้ก่อนแล้วกัน" ธีร์เสนอ
"ได้เลย" ฉันยิ้มเจ้าเล่ห์
ธีร์เดินไปยืนที่จุดใบ้คำ ขณะที่ฉันเตรียมตัวสำหรับเดาคำ ทุกคนรอบข้างต่างลุ้นว่าพวกเราจะสามารถทำคะแนนได้ดีแค่ไหน
และเมื่อเกมเริ่มขึ้น คำแรกปรากฏบนจอ ธีร์เริ่มทำท่าทาง
เขาชูสองนิ้วขึ้นเหมือนสัญลักษณ์ของกระต่าย ก่อนจะกระโดดเบา ๆ
ฉันยิ้มมุมปาก "กระต่าย?"
"ถูก!"
คำถัดไป ธีร์ทำท่าเหมือนถือดาบฟันไปมา ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเดา
"นักรบ?"
"ผิด!"
"นักดาบ?"
"ผิด!"
"ซามูไร?"
"ถูก!"
เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงคำสุดท้าย ธีร์ยืนกอดอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะทำท่าทางที่ฉันคาดไม่ถึง
เขาชี้มาที่ตัวเอง แล้วยิ้มมุมปาก
"?" ส่วนฉันได้แต่ขมวดคิ้วแน่น
"คำนี้คืออะไร?" รุ่นพี่กรรมการถาม
ฉันเม้มปาก คิดอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออก
"ไม่รู้เหรอ?" ธีร์ถามเสียงยาน
ฉันเหลือบตามองเขา "นี่นายกำลังหลอกให้ฉันพูดอะไรอยู่ใช่ไหม?"
"ใครบอก? ข้าก็แค่ใบ้คำตามเกม"
"นายทำท่าชี้ตัวเองแล้วทำหน้ากวนประสาทสุด ๆ มันควรเป็นคำว่าอะไรล่ะ?"
"หมดเวลา!" รุ่นพี่กรรมการประกาศ
ธีร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูฉัน
"คำตอบคือ 'สุดหล่อ' "
อี๋!!! ไอ้บ้านี่!!!
