บทที่ 4 EP. 02|ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)
บทที่ 2
ช่วงค่ำ
หอพักหญิง
ฉันเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องพักอย่างหงุดหงิด เสียงประตูปิดดัง ปัง! ก่อนที่ฉันจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงแรง ๆ
"เป็นบ้าอะไรของแก?" เสียงพิมดังมาจากโต๊ะอ่านหนังสือ เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง กินขนมไปพลางอ่านหนังสือไปพลาง
ฉันแค่นหัวเราะเยาะตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงแล้วกรีดร้องใส่หมอน
"ไอ้บ้านั่นมันแกล้งฉันอีกแล้ว!!!"
"ธีร์?"
"ก็ใครล่ะ!" ฉันเด้งตัวขึ้นมานั่ง ก่อนจะหันไปฟ้องเพื่อนสนิทอย่างหัวเสีย "วันนี้มันเล่นงานฉันสองรอบ! ฉันแพ้มันสองรอบ!!"
พิมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบขนมเข้าปาก "เออ ฉันก็เห็นอยู่ว่าแกแพ้แบบหมดรูปเลย"
"พิม!"
"โอ๊ย ๆ ล้อเล่นน่า" เธอหัวเราะขำ ก่อนจะวางหนังสือแล้วหันมามองฉันจริงจังขึ้น "แล้วนี่แกจะทำยังไงต่อ? หรือจะยอมแพ้มันไปเลยดี?"
ฉันหรี่ตาใส่ "ไม่มีทาง!"
"ดี! นี่แหละเพื่อนฉัน" พิมยิ้มอย่างพอใจ "แล้วแกมีแผนอะไรหรือยัง?"
ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบใบกิจกรรมที่ได้รับมาตอนเช้าขึ้นมาดู ไล่สายตาไปจนถึงช่องของพรุ่งนี้ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ
โอกาสของฉันมาแล้ว!
"ฉันรู้แล้วว่าจะแก้เผ็ดมันยังไง" ฉันยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปสบตากับพิมที่มองมาอย่างสนใจ
"หืม? ว่าแต่...พรุ่งนี้แกมีเรียนเช้าป่ะ?"
ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูตารางเรียน แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่อพบว่า...
"เชี่ย! แปดโมงมีเรียน!!!"
"สมน้ำหน้า" พิมหัวเราะคิกคัก
ฉันทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียน แต่ฉันจะไม่ลืมแน่ ฉันต้องเอาคืนธีร์ให้ได้!
เช้าวันต่อมา
ตึกเรียนรวม คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล
เช้านี้ฉันแทบลากสังขารมาเรียนได้อย่างหวุดหวิด พิมเดินอยู่ข้าง ๆ พลางบิดขี้เกียจ
"วิชาเช้านี่อาจารย์จะพูดเรื่องการเขียนบทภาพยนตร์ใช่ปะ?"
"อืม" ฉันพยักหน้า กำลังพยายามทำตัวให้ตื่นเต็มที่
ขณะที่เดินไปตามระเบียงตึก ฉันก็เหลือบไปเห็นกลุ่มนักศึกษาวิศวะเดินผ่านไปพอดี พวกเขาใส่เสื้อช็อปสีแดงที่คุ้นเคย
แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็มีไอ้ธีร์อยู่ด้วย!
หมอนั่นกำลังคุยกับเพื่อน ๆ คณะของมันอยู่ ดูเหมือนจะเป็นวิชาภาคปฏิบัติ เพราะพวกเขาถือพวกอุปกรณ์วัดระดับมาเต็มมือ
ฉันหยุดเดินแล้วจ้องไปที่หมอนั่น ความแค้นจากเมื่อวานก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว
"พิม แกเข้าห้องไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป"
พิมเลิกคิ้วขึ้น "แกจะทำอะไร?"
"แก้เผ็ดไอ้บ้านั่น"
"โอ้โห..." พิมทำหน้าอยากรู้อยากเห็น "โอเค ฉันจะรอดู"
ฉันยิ้มมุมปาก ก่อนจะสาวเท้าเดินไปทางธีร์อย่างมั่นใจ
สนามฝึกภาคปฏิบัติ
คณะวิศวกรรมศาสตร์
ฉันเดินมาถึงสนามที่ใช้ฝึกงานภาคสนามของคณะวิศวกรรมศาสตร์ พวกเขากำลังเรียนเกี่ยวกับการก่อสร้าง และฉันก็เห็นธีร์กำลังยืน ผสมปูนก่ออิฐ อยู่กับเพื่อน ๆ
โอ้โห นี่ถ้าถ่ายรูปไปลงโซเชียล หมอนี่อาจจะกลายเป็น วิศวะสายลุยสุดเท่ เลยก็ได้ แต่สำหรับฉัน...หมอนี่ก็ยังคงเป็น ไอ้หมาบ้า อยู่ดี
ฉันเดินเข้าไปใกล้ ยืนกอดอกมองเขาทำงานจนธีร์รับรู้ถึงสายตาของฉัน เขาเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ
"เธอมาทำอะไรที่นี่?"
"อ้าว ก็มาดูสิ" ฉันยิ้มกวน ๆ "คนอย่างนายก็ก่ออิฐเป็นด้วยเหรอ?"
"ข้าเรียนโยธานะ"
"เออ นั่นแหละ" ฉันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกอดอกยิ้ม "แต่นายดูตั้งใจดีนะ"
ธีร์ย่นคิ้วนิด ๆ คงสงสัยว่าฉันมาดีหรือมาร้าย ก่อนที่ฉันจะพูดต่อ
"ดูไปดูมาแล้ว..." ฉันลากเสียง พลางก้มลงไปหยิบ เกรียงปูน ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา พลิกไปมาราวกับกำลังพิจารณา
ธีร์มองฉันอย่างระแวดระวัง "เธอคิดจะทำอะไร?"
ฉันเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะยกเกรียงปูนขึ้นสูง
แล้วแตะปลายเกรียงเปื้อนปูนลงไปตรงแก้มธีร์เบา ๆ
"โอ๊ะ โทษที! มือมันลื่น!" เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ธีร์ดังขึ้นรอบตัว หมอนี่เบิกตากว้างไปชั่วขณะก่อนจะหรี่ตามองฉันอย่างรู้ทัน
"ซีน!"
"อืม?" ฉันยิ้มแป้น กอดอกยืนมองเขาอย่างท้าทาย "เป็นไงล่ะ? สนุกไหม?"
ส่วนธีร์ใช้หลังมือเช็ดปูนที่เปื้อนแก้มออก แล้วมองฉันนิ่ง ๆ อยู่สองสามวินาที
อา ทำไมจู่ ๆ ฉันรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันน่ากลัวแปลก ๆ นะ?
ก่อนที่ฉันจะได้ถอยหนี ธีร์ก็ เอื้อมมือมาคว้าเอวฉันไว้แน่น!
"เฮ้ย! ทำอะไรของนาย!"
"เธอทำข้าก่อนนะซีน" ธีร์ยิ้มมุมปาก "งั้นข้าขอเอาคืนบ้างละกัน"
ฉันดิ้นสุดแรง แต่ไม่ทันแล้ว ธีร์คว้าปูนเปียกมาป้ายลงบนหน้าผากฉันแบบเต็ม ๆ
"กรี๊ดดดด!!" เสียงหัวเราะดังขึ้นหนักกว่าเดิม ฉันรีบถอยออกมาจากธีร์ ขณะที่เขายืนกอดอกยิ้มกวน ๆ
