บทที่ 7 EP. 03|ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

ธีร์ไม่ตอบ เขาแค่กอดอกมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว

"งั้นเหรอ?" ให้ตายเถอะ ทำไมอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนจะโดนจัดการเลยวะ!?

พิมที่ยืนข้าง ๆ ฉันเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังลน เธอรีบสะกิดแขนฉันเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู "ถอยไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันช่วยดึงความสนใจมันเอง"

ฉันรีบพยักหน้ารับก่อนจะถอยหลังช้า ๆ แต่ยังไม่ทันได้พ้นจากระยะอันตราย...

ธีร์คว้าข้อมือฉันไว้!

"จะไปไหนล่ะซีน?"

"เอ่อ..." ฉันกลืนน้ำลายลงคอ "กลับโต๊ะไง"

ธีร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันอีกนิด "ยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอ?"

"..." เฮ้ย! นี่มันแผนอะไรของหมอนี่!?

ฉันพยายามดึงมือออก แต่ธีร์กลับจับแน่นกว่าเดิม ก่อนจะลากฉันกลับไปที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่

เวรแล้วไง...

กลางโรงอาหาร

โต๊ะของธีร์

ฉันถูกบังคับให้นั่งลงข้าง ๆ ธีร์ เพื่อน ๆ คณะวิศวะมองฉันกับเขาอย่างสนอกสนใจ

"อ้าว ๆ ไอ้ธีร์ นี่อะไรครับ? กระต่ายน้อยที่จับมาได้เหรอ?"

"ไอ้พวกเวร" ฉันถลึงตาใส่พวกมัน แต่กลับได้รับเสียงหัวเราะกลับมาแทน

ธีร์ยกยิ้มมุมปาก "เธอเล่นข้าก่อนเองนะซีน"

"แล้วนายจะทำอะไร?"

"ไม่รู้สิ" ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา

"ไหน ๆ เธอก็มาแล้ว ก็กินข้าวด้วยกันสิ"

"ห้ะ!?" ฉันเบิกตากว้าง "ทำไมฉันต้องกินข้าวกับนาย!?"

"เธอทำข้าเปียก ข้าหงุดหงิด เลยอยากกินข้าวด้วย" เหตุผลอะไรของนายเนี่ย!!!

"ฉันไม่-"

"อ้อ แล้วก็เธอพนันกับข้าไว้ว่าจะชนะไม่ใช่เหรอ" ธีร์พูดขัดก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ถ้าจะหนีไปแบบนี้...ข้าว่ามันก็เหมือนแพ้ไปแล้วนะ"

ฉันกำหมัดแน่น ไอ้บ้านี่...นี่มันกำลังเล่นจิตวิทยากับฉันอยู่ชัด ๆ!

"ซีน ๆ ฉันว่านั่งกิน ๆ ไปเถอะ" พิมกระซิบข้างหู "ถือเป็นการสู้ศึกก็แล้วกัน"

ฉันกัดฟันแน่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง หยิบช้อนขึ้นมาจากถาดข้าวตัวเอง โอเค! งั้นก็กินด้วยกันนี่แหละ! ดูสิว่าใครจะอึดกว่ากัน!

ผ่านไป 15 นาที

บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้ ฉันกับธีร์กำลังกินข้าวแข่งกัน

ใช่! ฉันกับมันไม่มีใครยอมใคร!

"เธอจะรีบกินทำไม?"

"ฉันแค่หิว!"

"หืม? หิว...หรืออยากชนะข้ากันแน่?"

"หุบปากไปเลยธีร์!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปากต่อ ขณะที่พวกเพื่อน ๆ คณะวิศวะพากันมองฉันกับธีร์สลับกันไปมา

"นี่มันสงครามข้าวกลางวันหรือเปล่าวะ?"

"ไหนดูสิ...พี่ธีร์กับน้องซีนใครจะกินหมดก่อนกันน้าาา~?" สิ้นเสียงเพื่อนของเขา ฉันเหลือบมองจานของธีร์ หมอนี่กินเร็วมาก!

ฉันรีบเร่งสปีดการกินของตัวเอง ขณะที่ธีร์เองก็ไม่ยอมลดละ สุดท้ายแล้ว...

ตุบ!

ฉันกับธีร์วางช้อนลงบนโต๊ะพร้อมกัน!

พวกเพื่อน ๆ ของธีร์พากันอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะส่งเสียงเฮลั่น

"เสมอว่ะ!"

"โอ้โห แม่งไม่มีใครยอมใครจริง ๆ!" ฉันกลืนน้ำลงคอ ก่อนจะหันไปสบตากับธีร์อย่างท้าทาย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า...ฉันกับหมอนี่อยู่ในระดับเดียวกัน

ธีร์เองก็ดูเหมือนจะคิดแบบเดียวกัน เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา

"ข้าจะถือว่าเธอยังไม่แพ้ก็แล้วกัน"

"เหอะ! รอดูเถอะ...ฉันจะเป็นฝ่ายชนะนายให้ได้!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่

"งั้นข้าจะรอดู"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป