บทที่ 7 EP. 03|ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)
ธีร์ไม่ตอบ เขาแค่กอดอกมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว
"งั้นเหรอ?" ให้ตายเถอะ ทำไมอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนจะโดนจัดการเลยวะ!?
พิมที่ยืนข้าง ๆ ฉันเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังลน เธอรีบสะกิดแขนฉันเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู "ถอยไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันช่วยดึงความสนใจมันเอง"
ฉันรีบพยักหน้ารับก่อนจะถอยหลังช้า ๆ แต่ยังไม่ทันได้พ้นจากระยะอันตราย...
ธีร์คว้าข้อมือฉันไว้!
"จะไปไหนล่ะซีน?"
"เอ่อ..." ฉันกลืนน้ำลายลงคอ "กลับโต๊ะไง"
ธีร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันอีกนิด "ยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอ?"
"..." เฮ้ย! นี่มันแผนอะไรของหมอนี่!?
ฉันพยายามดึงมือออก แต่ธีร์กลับจับแน่นกว่าเดิม ก่อนจะลากฉันกลับไปที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่
เวรแล้วไง...
กลางโรงอาหาร
โต๊ะของธีร์
ฉันถูกบังคับให้นั่งลงข้าง ๆ ธีร์ เพื่อน ๆ คณะวิศวะมองฉันกับเขาอย่างสนอกสนใจ
"อ้าว ๆ ไอ้ธีร์ นี่อะไรครับ? กระต่ายน้อยที่จับมาได้เหรอ?"
"ไอ้พวกเวร" ฉันถลึงตาใส่พวกมัน แต่กลับได้รับเสียงหัวเราะกลับมาแทน
ธีร์ยกยิ้มมุมปาก "เธอเล่นข้าก่อนเองนะซีน"
"แล้วนายจะทำอะไร?"
"ไม่รู้สิ" ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา
"ไหน ๆ เธอก็มาแล้ว ก็กินข้าวด้วยกันสิ"
"ห้ะ!?" ฉันเบิกตากว้าง "ทำไมฉันต้องกินข้าวกับนาย!?"
"เธอทำข้าเปียก ข้าหงุดหงิด เลยอยากกินข้าวด้วย" เหตุผลอะไรของนายเนี่ย!!!
"ฉันไม่-"
"อ้อ แล้วก็เธอพนันกับข้าไว้ว่าจะชนะไม่ใช่เหรอ" ธีร์พูดขัดก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ถ้าจะหนีไปแบบนี้...ข้าว่ามันก็เหมือนแพ้ไปแล้วนะ"
ฉันกำหมัดแน่น ไอ้บ้านี่...นี่มันกำลังเล่นจิตวิทยากับฉันอยู่ชัด ๆ!
"ซีน ๆ ฉันว่านั่งกิน ๆ ไปเถอะ" พิมกระซิบข้างหู "ถือเป็นการสู้ศึกก็แล้วกัน"
ฉันกัดฟันแน่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง หยิบช้อนขึ้นมาจากถาดข้าวตัวเอง โอเค! งั้นก็กินด้วยกันนี่แหละ! ดูสิว่าใครจะอึดกว่ากัน!
ผ่านไป 15 นาที
บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้ ฉันกับธีร์กำลังกินข้าวแข่งกัน
ใช่! ฉันกับมันไม่มีใครยอมใคร!
"เธอจะรีบกินทำไม?"
"ฉันแค่หิว!"
"หืม? หิว...หรืออยากชนะข้ากันแน่?"
"หุบปากไปเลยธีร์!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปากต่อ ขณะที่พวกเพื่อน ๆ คณะวิศวะพากันมองฉันกับธีร์สลับกันไปมา
"นี่มันสงครามข้าวกลางวันหรือเปล่าวะ?"
"ไหนดูสิ...พี่ธีร์กับน้องซีนใครจะกินหมดก่อนกันน้าาา~?" สิ้นเสียงเพื่อนของเขา ฉันเหลือบมองจานของธีร์ หมอนี่กินเร็วมาก!
ฉันรีบเร่งสปีดการกินของตัวเอง ขณะที่ธีร์เองก็ไม่ยอมลดละ สุดท้ายแล้ว...
ตุบ!
ฉันกับธีร์วางช้อนลงบนโต๊ะพร้อมกัน!
พวกเพื่อน ๆ ของธีร์พากันอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะส่งเสียงเฮลั่น
"เสมอว่ะ!"
"โอ้โห แม่งไม่มีใครยอมใครจริง ๆ!" ฉันกลืนน้ำลงคอ ก่อนจะหันไปสบตากับธีร์อย่างท้าทาย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า...ฉันกับหมอนี่อยู่ในระดับเดียวกัน
ธีร์เองก็ดูเหมือนจะคิดแบบเดียวกัน เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา
"ข้าจะถือว่าเธอยังไม่แพ้ก็แล้วกัน"
"เหอะ! รอดูเถอะ...ฉันจะเป็นฝ่ายชนะนายให้ได้!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่
"งั้นข้าจะรอดู"
