บทที่ 11 หรือว่าเป็นท่านประธาน
แอนนี่ปลดผ้าพันคอของเธอมาผูกไว้ที่คอของมารีอาแทน พร้อมจัดแต่งให้เข้าที่สวยงาม เธอรู้ว่าเพื่อนเธอจริง ๆ แล้วเป็นคนสวยคนหนึ่ง แค่ไม่ชอบแต่งตัว ไม่ชอบแต่งหน้า ทั้ง ๆ ที่บ้านมารีอาก็พอมีฐานะ หลังจากพ่อแม่ของเธอตายก็ทิ้งสมบัติเก่าเอาไว้มาก แต่มารีอาก็เลือกใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย หรือจะว่าไปบางทีแอนนี่ก็แยกไม่ออก ระหว่างงกกับง่าย ^^ มารีอาเป็นแบบไหน
“ค่อยดูดีหน่อย” แอนนี่ยิ้ม “ว่าแต่อยู่ดี ๆ ท่านประธานเลื่อนประชุมได้ไงไม่รู้เนอะ ร้อยวันพันปีไม่เคยเลื่อนประชุมเลยนะ วันนี้มาแปลก สงสัย…” แอนนี่ทำสีหน้าเหมือนใช้ความคิด
“สงสัย... สงสัยอะไรเหรอ เอ… หรือว่าท่านไม่สบาย ท่านอาจไม่สบายก็ได้นะแกฉันว่า ท่านอะ ทำงานหนักเพราะเมื่อคืนขนาดฉันกลับไปแล้ว ฉันยังเห็นท่านประธานยังนั่งทำงานต่อ” มารีอาออกความเห็น นึกถึงตอนหัวค่ำก่อนที่เธอจะกลับบ้าน จนไปเจอท่านประธานก่อนกลับ
แอนนี่ส่ายหัวเชิงปฏิเสธความคิดของมารีอา ก่อนก้มตัวลง พร้อมยกมือป้องปากพูดเสียงกระซิบเบา ๆ “ยัยมาร์ จะว่าไป เมื่อคืนฉันเห็นคนคล้าย ๆ ท่านที่ผับด้วยนะ แต่ไม่แน่ใจ” ก่อนยกตัวออกมา เพราะเห็นมารีอาเอาแต่ขำโดยที่เธอยังพูดไม่จบดี
“บ้าอะสิยัยแอน คนบ้างานแบบนั้นอะนะจะเที่ยวผับ เป็นไปไม่ได้ ฉันว่าแกตาฝาด” มารีอาหัวเราะ
“เออ… แหมก็นะ ฉันก็ว่างั้น ไม่น่าเป็นไปได้ มองไกล ๆ ก็แค่คล้าย ๆ แต่คงไม่ใช่จริง ๆ แหละ”
“ใช่ ฉันว่าไม่มีทางเป็นไปได้”
“แต่แก ผับนั้นต้องคนรวยระดับไฮโซเท่านั้นนะถึงเข้าได้ หรือไม่ก็อาจเป็นท่านประธานจริง ๆ ก็ได้นะ เพราะมีแต่คนระดับท่านเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้”
“แล้วแกกับฉันเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาเข้าไปได้ไง” มารีอาสวนทันควัน
“อ้าวว ก็ฉันได้บัตรสมาชิกมาจากอีตาเจมส์ เจ้าของโรงงานที่ตามจีบฉันอยู่ไง แค่ไปคุยงานครั้งสองครั้ง เล่นตามจีบไม่เลิก คงอยากให้ฉันเป็นเมียน้อยมั้ง น่ารำคาญตื๊ออยู่ได้ ทำเอาเมื่อคืนไม่สนุกเลย” แอนนี่ทำหน้าเซ็งเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
แอนนี่ แม้บุคลิกภายนอกเธออาจจะเป็นคนดูสวยเปรี้ยว เหมือนจะเป็นคนง่าย ๆ แต่ไม่ใช่ว่า ใครต่อใครจะได้เธอง่ายอย่างที่คิด เธอเป็น AE มือโปร คำพูดลูกล่อลูกชนและมีลูกเล่นพอตัว เอาตัวรอดได้ทุกครั้ง
“เอาเหอะแกทำงานต่อไปเถอะ ไม่กวนละ ฉันไปทำงานก่อนแล้วกัน แค่จะเอากระเป๋ากับโทรศัพท์มาให้ คุยนานเลย”
“เออ ไว้เจอกัน ทำงานก่อน” มารีอายิ้ม ก่อนก้มหน้าก้มตาทำงาน
...
ภายในห้องประชุมใหญ่ ทุกแผนกต่างเตรียมความพร้อมอย่างดีในการประชุมครั้งนี้ แม้จะรู้สึกเกร็งกันอยู่บ้างเวลาประชุมกับท่านประธานจอมเนี้ยบอย่างลี่คุน เพราะแน่นอนว่าหากมีแผนกไหนหาข้อมูลและเตรียมพร้อมไม่ดี ต้องโดนลี่คุนไล่ต้อนคำถามจนไปไม่เป็นเป็นแถว ๆ สุดท้ายก็โดนลี่คุนดุ แถมโดนให้สรุปงานมาใหม่อีกรอบจนกว่าเขาจะพอใจ
ยิ่งโดยเฉพาะ หากเป็นงานที่สัมพันธ์กับตัวเลขแล้ว ไม่ว่าจะเป็นยอดขาย สถิติ หรือบัญชี จะผิดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
สำหรับลี่คุนแล้ว
ทุกอย่างความผิดพลาดต้องเป็นศูนย์ !
การประชุมหฤโหดเริ่มขึ้นตั้งแต่บ่ายโมง ยันตอนนี้สี่โมงยังไม่เสร็จสิ้น หลายแผนกเริ่มปาดเหงื่อ ผิดกับแอร์ที่เย็นจัดของภายในห้อง แต่ยังไม่เท่าภายในใจของแต่ละคนที่ร้อนกว่า
ลี่คุนแทบไม่สังเกตเห็นเลยว่า ภายในห้องกว้างของห้องประชุมที่มีบรรดาผู้จัดการและผู้ช่วยของแต่ละแผนกมากันครบ มีมารีอานั่งตัวลีบอยู่ด้านหลังผู้จัดการของเธอ เธอคอยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเตรียมความพร้อมในการพรีเซนต์ครั้งนี้ จะว่าไปงานนี้มารีอาก็แทบจะทำเองเตรียมเองเกือบเสียทั้งหมด ส่วนผู้จัดการก็มีหน้าที่แบบที่ชาวบ้านทั่วไปเรียก ‘เอาหน้า’ เธอถึงได้ต้องให้มารีอาเข้ามาทำหน้าที่ผู้ช่วย เพราะถ้าเกิดมีอะไรฉุกเฉินที่เธอตอบไม่ได้ เธอจะได้ให้มารีอาช่วยตอบแทน
และก็… เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด
เมื่อลี่คุนฟังการพรีเซนต์งานของผู้จัดการฝ่ายบัญชีบริหารจนจบ เขาไล่ต้อนคำถามรัวใส่จนผู้จัดการอึกอักไปไม่เป็น เธอตอบคำถามตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ทั้ง ๆ ที่ท่องเตรียมพร้อมมาอย่างดี แต่… พอถึงเวลาเข้าจริง ๆ เจอลี่คุนถามคำถามรายละเอียดแบบเจาะลึก ก็ได้แต่อึ้ง ทว่า… โชคดีที่มีมารีอาอยู่ข้างหลังคอยกระซิบตอบคำถามมาให้
แต่… ถึงอย่างนั้นก็ไม่พ้นสายตาของลี่คุน ที่มองเห็นการกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างหลังอยู่ดี
“ผมว่า คุณไม่ต้องตอบคำถามผมแล้วก็ได้นะ” ลี่คุนเอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบ เพราะรู้ว่าลี่คุนพูดแบบนี้คือเขาไม่พอใจมากแน่ ๆ
“คือ ท่านประธานคะ ดิฉันอธิบายที่มาของตัวเลขนี้ได้นะคะ” ผู้จัดการยังไม่ละความพยายามในการตอบคำถาม
“ผมให้คุณหยุดพูดก็คือหยุดพูด ทำไมต้องพูดซ้ำ”
“คือ ท่านคะ”
“ผมจะให้คนข้างหลังคุณ ที่คอยบอกสคริปต์ให้คุณพูดแทน”
