บทที่ 125 ใคร ๆ ก็รู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

กว่าเก้าโมงเช้าที่แอนนี่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่ที่โซฟา ก่อนจะรู้สึกว่ามีปลายนิ้วลูบไล้ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา เธอยกมือขึ้นมาปัดป้องก่อนส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอ กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้น่าจะสายมากแล้ว

“อ๊ะ นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” แอนนี่ลืมตาตื่นพลางลุกขึ้นนั่งในทันที เธอกะพริบตาถี่ ๆ เมื่อเห็นว่าลี่หานแต...