บทที่ 14 แหวนหาย

“ไม่อะ ไม่ถามละ กูเปลี่ยนใจ พอนึกไปนึกมา กูไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับพนักงานบริษัท เกิดรู้ว่ากูสนใจเพื่อนของเธอ เดี๋ยวจะมางี่เง่าอะไรกับกูอีก”

“ยังไงวะ”

“ก็แบบมาล้อมาแซวอะไรแบบนี้ กูไม่ชอบ เสียการปกครอง สู้กูไปทำความรู้จักกับผู้หญิงของกูข้างนอกด้วยตัวกูเองสองต่อสองดีกว่า สบายใจ”

“เฮอะ ผู้หญิงของมึงเนี่ยนะ พูดมาได้ เขาเออออห่อหมกกับมึงแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าเขามีแฟนแล้วล่ะ”

“ไม่หรอก กูคิดว่ายัง” ลี่คุนยิ้ม แค่คิดถึงตอนที่ได้รู้ว่าเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ยิ่งมั่นใจว่าเธอคงไม่มีใครแน่ ๆ ยังไงเสียเขาต้องได้เจอเธออีกสักครั้ง

“เออ แล้วกูจะเอาใจช่วย”

“ไม่ใช่แค่เอาใจช่วย มึงต้องช่วยกู ถ้ากูไปเจอสองคนนั้นอีก มึงมีหน้าที่แยกคนที่เป็นพนักงานของกูให้ออกไป กูมาคิด ๆ แล้วยังไม่อยากให้ใครรู้ว่ากูจะจีบใคร จนกว่ากูจะมั่นใจ”

“เออ เออ ๆ งั้นกูไม่กวนมึงละแค่นี้แหละ”

“เออ แค่นี้”

ลี่คุนวางสายจากวศิน ก่อนจะหยิบแหวนเพชรวงนั้นออกมาจากกระเป๋าอกเสื้อ เขาหมุนแหวนวงเล็กไปมาอยู่ที่นิ้ว เพ่งพินิจพิจารณาด้วยรอยยิ้ม

นึกถึงตอนที่สองมือประสานกัน มือที่นุ่มเล็กเรียวยาวนั่น... ลี่คุนอยากจับมือนั้นไว้อีกสักครั้ง ยิ่งเสียงครางหวานของเธอเมื่อคืน ทำให้เขาหัวใจสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

~อยากเจอเธออีก นกหงส์หยกที่น่ารักของเขา~

.....

ฮะ ฮะ ฮัดชิ้วววววว!!!

มารีอาจามลั่น ก่อนจะหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดจมูกและปาก

~ใครนินทาเนี่ย อย่าบอกนะว่าไอประธานขี้เก๊กบ่นเรื่องที่เธอนินทาเขาอยู่แน่ ๆ~

เธอนึกในใจ ก่อนจะเข้ามาบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อน พอพ้นประตูเข้ามาได้ แทบจะทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาด้วยความง่วง ก่อนจะเห็นสายจากอนิรุตกระหน่ำโทร.มาหาเธอสามสี่สาย

~น่ารำคาญชะมัด~ มารีอาเบ้ปาก ก่อนกดตัดสายแล้วรีบปิดเครื่องทันที ในตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะกดรับสายจากเขาเลยจริง ๆ

นึกถึงตอนที่เขานอนกับผู้หญิงคนอื่น นอกใจเธอทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคู่หมั้น นึกถึงคำดูถูกที่เขาเอ่ยถึงตอนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอได้แต่รู้สึกเจ็บใจอยู่ลึก ๆ แต่… แปลกที่เธอไม่ได้เสียใจหรือฟูมฟายอะไรอย่างที่ควรจะเป็น หรือเป็นเพราะเธอเองก็ตอบไม่ได้ว่าจริง ๆ แล้วเธอรักเขาหรือเปล่า

สุดท้าย… มารีอาก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ ค่ำคืนที่เร่าร้อนกับชายแปลกหน้าคนนั้น มารีอารีบส่ายหัว เมื่อคิดไปถึงเรื่องน่าอาย

…เพราะความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่คือเธอเต็มใจและยินยอมพร้อมกายให้กับชายคนนั้น

~บ้าที่สุด มารีอา ทำไปได้ยังไง~

~แล้วจะทำยังไงกับอนิรุต เธอเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วด้วย~

~เฮ้อ ยังไงเสียเรื่องของอนิรุตกับเธอคงไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว เพราะงั้นควรจะบอกถอนหมั้นให้เป็นเรื่องเป็นราว แค่...เอาแหวนหมั้นไปคืนเสียก็จบ~

~ใช่... เอาแหวนคืน แล้วก็จบ !~

แต่...!!!

~วะ แหวน แหวนล่ะ~

มารีอาลุกขึ้นนั่งก่อนยกมือที่เคยมีแหวนหมั้นสวมอยู่ที่นิ้วขึ้นมามอง…

“กรี๊ดดดดดดดดด แหวนหาย”

“หายไปไหน ถอดไว้ไหนกันนะ”

มารีอาเอากระเป๋าขึ้นมาเทบนโต๊ะ ก่อนจะรีบใช้มือรื้อหา เมื่อไม่พบจึงวิ่งไปหาตามห้องน้ำทุกที่ที่คิดว่าเธออาจจะลืมถอดไว้แต่ก็ไม่พบ จึงรีบขึ้นไปค้นหาตามเตียงนอนและใต้หมอนที่ชอบนอนถอดไว้เป็นประจำ

ด้วยเพราะเป็นแหวนมรดกตกทอดที่คุณแม่อนิรุตให้มา มันจึงค่อนข้างหลวมกว่านิ้วของเธอนิดหน่อย บางครั้งเธอรู้สึกรำคาญจึงมักจะถอดวางไว้ที่ใต้หมอนเสมอ

เมื่อแน่ใจว่าไม่พบแน่แล้ว มารีอาถึงกับทรุดตัวลงนั่งกับเตียง ก่อนจะพยายามนึกทบทวนไล่ลำดับ ถึงความน่าจะเป็นที่เธออาจจะถอนแหวนเอาไว้

“ใช่แล้ว เมื่อคืน ต้องเป็นเมื่อคืนแน่ ๆ ถ้าลืมถอดแหวนไว้ที่โรงแรมนั่นเมื่อคืนล่ะ ผู้ชายคนนั้นอาบน้ำออกมาแต่งตัวก็น่าจะเห็น”

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ แค่เลขห้องของโรงแรมเธอก็ไม่ทันสังเกต แถมไอหมอนั่นเป็นใครเธอก็ไม่รู้ จำได้แต่ว่าโรงแรมอะไร แต่ครั้นจะไปถามที่ฟร้อนต์ขอดูกล้องวงจรปิด ใครเขาจะให้เธอดู ถ้าเกิดดูแล้วเป็นเธอที่สมยอมเต็มใจมาล่ะ ไม่น่าอายแย่หรือ

จะปรึกษาแอนนี่ก็รู้สึกอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น

มารีอากุมขมับ ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนอย่างหมดแรงเพราะคิดอะไรไม่ออก จนค่อย ๆ เคลิ้มหลับไปในทันที