บทที่ 43 นับตามจำนวนครั้ง

“นะ นั่นมัน เอ่อ คือ ฉันจำไม่ได้ ฉะ ฉันไม่รู้ตัว”

“คุณขอให้ผมทำแรง ๆ”

“อื้อ ไม่ต้องพูด”

“คุณบอกให้ผมอย่าหยุด”

“พอแล้ว อื้อ ไม่เอานะ หยุดพูด เปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ เล่าต่อเลย” มารีอายกมือขึ้นมาตีเขาเบา ๆ

ลี่คุนได้แต่หัวเราะในลำคอ หึ หึ รู้สึกขำนกหงส์หยกตัวน้อยที่อายเขาจนทำตัวไม่ถูก

“ผมสั่งให้หมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ