บทที่ 57 ยอมรับ

และเมื่อทั้งคู่ต้องอยู่กันสองคน

“ขอบคุณนะ ที่อยู่เป็นเพื่อน” เหม่ยหลินพูดพึมพำเสียงเบาจนมารีอาที่กำลังปรับระดับเตียงให้เธออยู่ในท่านั่งเงยหน้าขึ้นไปมอง

“หาา คุณว่าอะไรนะ” อันที่จริงมารีอาเธอก็พอได้ยินแต่ก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูว่าเหม่ยหลินจะขอบคุณเธอจนต้องทวนคำถามอีกครั้ง

“เปล่า ไม่มีอะไร” เหม่ยหลินทำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ