บทที่ 62 แพ้ท้องแทนเมีย

“ดะ เดี๋ยวสิคะ” เธอรีบยกสองแขนไปดันไว้ที่อก เพราะเริ่มรู้สึกว่าเธอเริ่มเดินถอยหนีจนแผ่นหลังชิดผนังบ้านของเธอแล้ว

“นะ… คุณลงโทษผมพอแล้ว คราวนี้ถึงตาผมลงโทษบ้าง”

“เอ๋… เดี๋ยว… ยังไม่ครบกำหนดเลยไม่ใช่เหรอคะ”

“ผมถือว่าเป็นโมฆะไปแล้ว เพราะคุณผิดกับผมก่อน”

“อะ อะไรอะ มาร์ผิดอะไร” คนตัวเล็กขมวดคิ้วแน่นอย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ