บทที่ 9 ไ่ม่ใช่แค่ฝัน

จวบจนเช้า…

มารีอายังคงพริ้มหลับอิ่มสุขไปกับความฝัน ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัว เพียงเพราะเหมือนได้ยินเสียงอาบน้ำดังกระเซ็นอยู่ในภายในห้องน้ำไม่ไกลจากห้องนอน

~ทำไมเหมือนเมื่อคืนเธอฝันแปลก ๆ ฝันว่ามีอะไรกับผู้ชายหุ่นดีมากคนหนึ่งทั้งคืน~

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดเมื่อยเนื้อตัวทุกการขยับตัวตื่นทำให้มารีอารู้สึกแปลก ๆ ดวงตาหวานคู่สวยเริ่มกะพริบตาถี่ พยายามมองภาพที่พร่าเบลอไปรอบ ๆ ด้วยเพราะไม่ได้ใส่แว่นตา จึงทำให้เธอมองอะไร ๆ ภายในห้องได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก

แต่… ก็รู้ได้ทันทีว่า… นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ !!

ที่นี่ที่ไหน !

มารีอาหยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก พยายามขยี้ตามองไปรอบ ๆ แต่ภาพช่างไม่ชัดเจนเอาเสียเลย ในตอนนี้เธอเพิ่งรู้ซึ้งว่า… ร่างกายของตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า มารีอารีบยกผ้าห่มขึ้นปิดร่าง ด้วยความตกใจ

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอ !

ที่คิดว่าแค่ฝัน ! มันไม่ใช่ฝันใช่ไหม !

เสียงอาบน้ำในห้องน้ำนั่นยังคงดังอยู่ ทำเอามารีอาตกใจหนักมากยิ่งขึ้น

เสียงใคร… เขาเป็นใคร ! ทำไมอาบน้ำอยู่ในห้องนอนเดียวกับเธอ !

แล้ว… เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น !

มารีอายกมือขึ้นมาทุบขมับเบา ๆ เรียกสติ พยายามนั่งทบทวน

ใช่แล้ว !! เธอเจออนิรุตคู่หมั้น กำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น แล้วเธอก็ไปเที่ยวกับแอนนี่ มีผู้ชายสองคนชวนเธอดื่ม… แล้ว… แล้วหลังจากนั้นล่ะ

ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้

แล้ว… ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝันล่ะ ถ้าเช่นนั้น… มันคือความจริงใช่ไหม

เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง เสียงถุงกระดาษที่บรรจุเสื้อผ้าชุดใหม่รวมทั้งชุดชั้นในที่วางไว้ปลายเตียงหล่นดัง ทำให้มารีอาหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ พบว่าเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิง แต่ละชิ้นล้วนเป็นของใหม่ เพราะยังมีป้ายติดอยู่ เธอรีบดึงออกแล้วหยิบมาสวมใส่ทันที

ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออก นอกจากคิดหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร และคงน่ากลัวมากขึ้นไปอีก ถ้าเกิดเขาเป็นคนไม่ดีและทำอย่างว่ากับเธออีกล่ะ จะทำไง

มารีอารีบแต่งตัวอย่างลวก ๆ ก่อนจะพยายามเพ่งมองหาทางออก เมื่อพบเธอจึงรีบออกห้อง หาทางเดินไปที่ลิฟต์ และรีบออกจากโรงแรม

เธอเรียก Taxi ทั้ง ๆ ที่ในตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวสักบาทเดียว เพราะเมื่อคืนเธอลืมโทรศัพท์กับมือถือเอาไว้ที่ผับนั่น ดีว่าแอนนี่กลับเข้ามาในผับ แล้วเก็บของเธอเอาไว้ให้ ครั้นแอนนี่สอบถามพนักงานเสริฟ์ พนักงานกลับพูดตอบไปมั่ว ๆ ว่าเพื่อนที่มาด้วยเมามากขอตัวกลับไปก่อน และแอนนี่ก็เมามากด้วยเช่นกันจึงได้กลับมาที่พักของเธอโดยไม่คิดอะไร

มารีอามาถึงบ้าน รีบหากุญแจสำรองที่ซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้ เพราะเธอขี้ลืมและทำหายอยู่บ่อย ๆ เธอจึงซ่อนเอาไว้กันพลาด ก่อนจะรีบเข้าไปหาเงินในบ้านเพื่อนำออกมาจ่ายค่า taxi

เกือบเก้าโมง ตั้งแต่เธอตื่นขึ้นที่โรงแรมนั่น จนหนีกลับมาถึงบ้าน ดูท่าวันนี้เธอคงไปทำงานไม่ทันแน่ แต่เธอจะหยุดงานได้ยังไง เพราะในเมื่อเช้านี้ เธอมีประชุมแผนการบริหารการเงินประจำปีกับผู้บริหารใหญ่ ซึ่งเป็นส่วนงานที่เธอต้องเข้าไปเป็นผู้ช่วยพรีเซนต์งานให้กับผู้จัดการของเธอ

มารีอารีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานเฉิ่ม ๆ เชย ๆ ตามสไตล์ของเธอ แล้วหยิบแว่นตาสำรองของเธอออกมาสวมใส่ เธอเองก็เพิ่งรู้ว่าเครื่องสำอางของแอนนี่ที่แต่งหน้าให้เธอเมื่อคืนนี้เป็นเครื่องสำอางกันน้ำอย่างดี แต่กว่าเธอจะล้างออก ต้องทำความสะอาดหลายครั้งด้วยโฟมล้างหน้าของเธอ

เก้าโมงกว่ากับการประชุมสิบโมง ต่อให้รีบแสนรีบ ยังไงเสีย เช้านี้ไปทำงานยังไงก็ไม่ทัน

แย่แน่ ๆ มารีอา

ลี่คุนออกมาจากห้องน้ำ ลำตัวยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามแผงอก เขาสวมแค่ชุดคลุมสีขาว ในมือยังคงถือผ้าขนหนูผืนเล็กเดินเช็ดผมออกมา ตั้งใจว่าหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาจะมาปลุกเธอให้ตื่น เพราะตัวเขาเองมีประชุมในเช้าของวันนี้

เมื่อเช้าที่เขาตื่นขึ้น เห็นเธอยังคงหลับด้วยท่าทางอ่อนเพลียก็รู้สึกสงสาร เพราะเมื่อคืนเขาเองก็ไม่ได้ระวังและไม่ได้ถนอมร่างกายของเธอเลยสักนิด เหมือนคนที่ได้เจอของถูกใจมาก พอได้แล้วก็ไม่อยากปล่อยวาง

ใบหน้าสวยของเธอซบลงที่อกอุ่นของเขา ลี่คุนยอมรับว่าเป็นอะไรที่รู้สึกดี... ดีมาก เขาบรรจงหอมที่หน้าผากเธออย่างนิ่มนวล ยิ่งเมื่อคืนได้รู้ว่า… เขาเป็นชายคนแรกของเธอ ความรู้สึกที่ได้ครอบครองผู้หญิงที่ถูกใจทำให้เขาไม่อยากจะปล่อยเธอ

การเผลอไผลไปกับอารมณ์โดยไม่ได้ป้องกัน ทำให้เขาเผลอปล่อยในไปหลายต่อหลายครั้ง ยังไงเสียเขาก็ตั้งใจรับผิดชอบเธออยู่แล้ว

เขาไม่ใช่ผู้ชายกะล่อนเสเพลทั่วไปที่ชอบเที่ยวสนุกกับผู้หญิงไปวัน ๆ เสียเมื่อไหร่ เขาเป็นคนที่ชอบคนยาก ยิ่งถ้าหากเจอผู้หญิงเป็นฝ่ายเข้าหา เขายิ่ง Say No เพราะคนอย่างเขาหากชอบใครแล้ว เขาชอบที่จะเป็นฝ่ายเข้าหาเองมากกว่า

ชีวิตที่ผ่านมา ลี่คุนมัวแต่ทุ่มเทให้กับเรื่องเรียนและเรื่องงานเป็นสำคัญ เขาเป็นคนที่ตั้งใจสูง มุ่งมั่น เขาอยากเก่งและอยากประสบความสำเร็จให้เหมือนพ่อกับพี่ชาย เพราะงั้นเขาจึงตั้งใจทำทุกอย่างด้วยความมุมานะอย่างเต็มที่

แต่สำหรับเรื่องผู้หญิง เขายอมรับว่านาน ๆ ทีจะได้เจอผู้หญิงที่ถูกใจแบบนี้ เธอดูมีเสน่ห์ สวยหวานและสดใส ทันทีที่เห็นเธอครั้งแรก เธอช่างเหมือนนางพญาหงส์ที่กำลังเดินเฉิดฉายสะกดสายตาเขา แต่พอแอบลอบมองเธอไปเรื่อย ๆ เธอกลับเป็นเหมือนนกหงส์หยกตัวเล็ก ๆ ที่ดูแล้วช่างน่ารักสดใสและมีเสน่ห์มากกว่า

ที่สำคัญจะว่าไป เธอช่างมีบุคลิกและท่าทางหน้าตาคล้ายกับคุณแม่ของเขา ‘มิริน’ ผู้หญิงที่ดูสวยหวานและอ่อนโยน

~ประโยคที่ว่า ผู้ชายมักจะชอบผู้หญิงที่มีความคล้ายแม่ตัวเอง เห็นจะจริงก็คราวนี้~