บทที่ 80 เสียงกรีดร้อง

ในหัวของเวธัสเวลานี้มีเพียงความว่างเปล่า ภาพเดียวที่ทำให้เขารู้สึกปวดร้าวคือน้ำตาของปัณณรินทร์ที่กำลังไหลเอ่อลงมา

“อย่ามาแตะต้องลูกเมียผมนะ”

แม้ตลอดทั่วทั้งตัวจะชุ่มโชกไปด้วยเลือก ทั้งจากคมมีดคนร้าย หรือแม้กระทั่งถูกกระจกบานประตูด้านหน้ากรีดบาดจนเลือดอาบไปทั้งตัว

เวธัสละทิ้งความเป็นสุภาพบุรุษพุ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ