บทที่ 22 แม่จ๋า

เสียงร้องจ้า คงจะตกใจมากกว่าเจ็บ เรียกหญิงสาวให้ลุกจากที่นั่งมองมาจากบนเสื่อ วิ่งเข้าไปอุ้มขึ้นมา

แม่หนูยังเบะหน้า แต่ก็อ้าแขนโอบคอน้าสาวทันทีเหมือนทุกครั้ง

อนิลทิตาโอบร่างเล็ก เขย่าเบาๆ ปากก็ปลอบเช่นที่เคยปลอบเสมอมา

“โอ๋...โอ๋...ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ไม่ร้องนะคนเก่ง แค่นี้เอง ... ไม่เจ็บนะ เดี๋ยวพอน้าอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ