บทที่ 33 ชายผู้เป็นปริศนา

“คุณโป้ง?”

เสียงคล้ายจะยินดีของเธอ เรียกให้คนตัวสูงที่เดินนำหน้าราวก้าวครึ่ง เพราะนอกจากจะขาวยาวกว่า กำลังเขายังไม่ลดถอยอย่างเธอ หันหลังมามองแวบหนึ่ง แต่ก็เป็นแวบที่เธอแน่ใจว่าได้เห็นแววหมั่นไส้ ขวาง แต่ไม่ถึงกับขุ่นเคือง จากตาคมสีน้ำตาลเข้มจัดคู่นั้น

แหม! ก็เธอก็ดีใจนี่นา ที่ได้เจอคนรู้จักอย่างไม...