บทที่ 40 รู้เห็นเป็นใจ

“เอ้า!” แม่สงิมอุทาน “คุณณัทเลยตื่นอีกคน”

“เสียงแม่หงิมเบาซะเมื่อไหร่ ไม่ตื่นก็แย่ละ”

แม่สงิมหัวเราะคิก ชำเลืองไปทางห้องน้ำแวบหนึ่ง พบว่าประตูปิดสนิทก็พูดต่ออย่างรู้ทัน แต่ก็ลดเสียงลงพอให้นายหนุ่มของตนได้ยิน

“อย่ามาโทษหงิมเลยว่าทำให้ตื่น คุณณัทรู้สึกตัวนานแล้วล่ะสิ”

“ใครว่า”

“หงิมแหละว่า ดีนะที...