บทที่ 44 ร่วมด้วยช่วยเพื่อน

ประภัสสรหน้าเจื่อนแฝงไว้ด้วยแววไม่พอใจ ขัดน้ำเสียงหวานๆ ที่ตอบกลับไม่รู้ไม่ชี้

“อาจจะไม่ถึงตายจริงๆ แต่ก็คงหมดสนุกไปเลยล่ะจ้ะ ป้าก็รู้นี่จ๊ะ” รอยยิ้มเมื่อหยุดคำพูดชั่วครู่หวานกินตายยิ่งกว่า “คุณณัทเป็นคนสำคัญสำหรับฉันมาแต่ไหนแต่ไร”

แม่สงิมอ้าปาก แต่ไม่ทันชายหนุ่มที่ตนคอยดูแลใกล้ชิดมาแต่เด็กยันหนุ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ