บทที่ 59 คืนวิวาห์

ณัทธรเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเจ้าสาว รั้งไหล่บางเข้าหาก่อนสวมกอดไว้ทั้งตัว

“อย่าร้องไห้สิคนดี”

เขากระซิบปลอบเมื่อเห็นน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือที่เจ้าตัววางบนตัก

“อิน....สงสารแม่ค่ะ” สารภาพเสียงแผ่ว

“สงสารแม่เรื่องอะไร”

“แม่คงคิดถึงพี่อัญ คิดถึงพ่อ อาจจะรู้สึกว่าอินออกเรือนมาแล้วก็เหมือนเหลือตั...