บทที่ 73 กรุงเทพฯยามราตรี

“เฮ้ย ๆ อะไรวะ? อย่างนี้รังแกคนไม่มีทางสู้นี่หว่า!”

เสียงใสบอกความเป็นนักเลงเต็มตัวนั้นไม่ใช่เสียงเด็ก หากเป็นเสียงสาว แต่จะอยู่ในวัยสักเท่าไหร่ภาสุรพันธ์เดาไม่ถูก เพราะบรรยากาศรอบตัวเขา เพ่งมองลายมือก็แทบจะไม่เห็นสมเป็นบรรยากาศผับ บาร์ ยามค่ำคืนโดยแท้

ชายหนุ่มชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สถานเริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ