บทที่ 14 เริ่มต้น

ตอนนี้เตชินไม่ต่างอะไรไปจากเด็กน้อยที่เอาแต่ใจตัวเองขั้นสุด นึกจะงองแงก็งองแง นึกอยากจะพูดอะไรก็พูด เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ

“ปล่อยแขนฉันได้แล้วน่า เดินเองก็เป็นนี่”

               เธอเอ็ดเบา ๆ พร้อมกับสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม เมื่อเดินพ้นจากสายตาผู้เป็นแม่ แม้จะบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมก้าวเท้าเดินนำชายหนุ...