บทที่ 21 พิษไข้

เพี้ย!

เตชินคว้ามือของน้ำรินไปจับ

“ฉันเจ็บ”

“แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับคนที่คิดจะสวมเขาให้สามีตัวเอง”

“ปล่อย”

นิ้วเรียวปลดกระดุมเสื้อทำงานของตัวเองออกแล้วขว้างทิ้งลงกับพื้นห้อง ชายหนุ่มดันตัวรินลดาไปชิดกับโต๊ะทำงาน

“คุณปล่อยฉันเถอะ”

ร่างบางถูกยกขึ้นไปวางบนโต๊ะสีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่เคยวางแฟ้มเอกสาร แต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ