บทที่ 4 โรงแรมสถานที่จัดงาน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดอบอวลไปทั่วโถงทางเดิน รินลดาในชุดเดรสเรียบหรู คอยเดินตรวจความเรียบร้อยของเวทีและซุ้มดอกไม้ร่วมกับออแกไนเซอร์อยู่เงียบๆ แม้ใบหน้าหวานจะยิ้มแย้มตอบรับพนักงาน แต่สายตากลับฉายแววว้าวุ่นใจอย่างเห็นได้ชัด

‘เขาคงไม่มาอีกตามเคยสินะ…’ เธอคิดในใจพลางแค่นยิ้มให้ความน่าสมเพชของตัวเอง

“ถ้าคิดว่าฉันจะไม่มา… ก็คงต้องเสียใจด้วยนะ”

              เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินลดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของเตชินในชุดสูทสีกรมท่ากำลังเดินเข้ามาหา สายตาที่มองมายังเธอ ยังคงเรียบตึงและคาดเดาอารมณ์ได้ยากเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่เธอเจอกับเขาได้เจอกันในช่วงวัยที่โตขึ้น

“พี่เต”

              รินลดารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

“รินนึกว่าพี่จะไม่มาซะอีกค่ะ เห็นคุณแม่บอกว่าพี่มีงานด่วน”

              นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหน้าชายหนุ่มชัด ๆ โดยไม่ผ่านหน้าจอมือถือหรือภาพถ่าย

“แม่บังคับให้มา”

              เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นปราศจากการถนอมน้ำใจใดๆ

“รีบดูให้เสร็จๆ เถอะ ฉันมีเวลาไม่มาก”

              คำพูดตรงไปตรงมาจนดูใจร้ายนั้น ทำให้รินลดานิ่งไปนิดหน่อย ไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะปากคอเลาะร้ายแบบนี้ แต่เธอเองก็เลือกที่จะพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

“ค่ะ งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ ออแกไนเขากำลังรอสรุปเรื่องลำดับพิธีการพรุ่งนี้พอดี...”

              เตชินมองตามแผ่นหลังบางที่เดินนำเขาไป ความรู้สึกผิดวอบแวบเข้ามาในใจเมื่อเห็นรอยยิ้มฝืนๆ ของเธอ แต่เขากลับเลือกที่จะกลบมันไว้ด้วยท่าทางเฉยชาตามเดิมโดยไม่รู้เลยว่า… การกระทำในวันนี้ จะกลายเป็นบาดแผลให้หญิงสาวในอนาคตหรือไม่

‘วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เผชิญหน้ากับว่าที่เจ้าบ่าว ทำไมช่างรู้สึกคุ้นเคยกับคนตรงหน้าจัง’

‘รินลดายังคงเหมือนเดิม ยังคงเป็นยัยหมวยช่างสงสัยที่ชอบถามนูนถามนี่เวลาคลางแคลงใจ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือสายตาคู่สวยคู่นั้น’

               ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเหินห่างราวกับเขาเป็นคนแปลกหน้า เตชินระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะก้าวตามไปติดๆ เสียงส้นสูงของรินลดากระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในความเงียบ เธอพยายามรักษาระยะห่างอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ในอดีตเธอเป็นเด็กหญิงที่สดใสและเข้ากับคนง่าย