บทที่ 6 เช้าวันรุ่งขึ้น
“หนูริน น้ำรินลูก…ตื่นกันหรือยังจ้ะ แม่เอาอาหารเช้ามาให้”
“ตื่นแล้วค่ะ คุณป้า”
หญิงสาวลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องนอน พบกับป้าปิ่นผู้เป็นแม่ของสามี ถ้าเดาไม่ผิดคนที่ถือไข่ลวกกับขนมปังปิ้งมาให้น่าจะเป็นแม่นมของชายหนุ่ม
“แม่เอาอาหารเช้ามาให้จ้ะ มีข้าวต้มด้วยนะเอาไหมเดี๋ยวแม่ให้เด็กตักมาให้”
“ทานคนเดียวก็ไม่หมดแล้วค่ะ ที่เอามาเยอะมากแล้วค่ะคุณป้า”
“ทานคนเดียวอะไรกันล่ะจ้ะ ไข่ลวกเนี่ยของพี่เขา อยู่ไหนล่ะเจ้าลูกชายป้า ลุกไม่ไหวเลยเหรอ”
“อ่อ พี่เขาออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ”
“ว่าไงนะ แล้วหนูปล่อยพี่เขาไปได้ไงล่ะลูก”
“เอิ่ม…..”
“ไม่เป็นไร..เดี๋ยวแม่จัดการพี่เขาเอง คืนแรกของการเข้าหอทิ้งเจ้าสาวให้นอนคนเดียวได้ยังไงกัน”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า พี่เขาอาจจะมีธุระเร่งด่วน”
หญิงสาวฝืนยิ้มบางๆ ออกมาแม้ในใจจะรู้สึกแอบซะใจนิดหน่อยที่ชายหนุ่มจะโดนแม่ดุ การแต่งงานคืนแรกของเธอเริ่มสนุกแล้วสิ ภาพงานแต่งงานที่น่าเบื่อเมื่อวานยังวนเวียนอยู่ในหัว การแต่งงานหรูหราใหญ่โต…แต่ทำไมเธอถึงไม่มีความสุขเอาเสียเลย
“ธุระเร่งด่วนอะไรกันในคืนเข้าหอ เดี๋ยวแม่จะโทรตามตัวให้กลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง ดูว่ามันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ถึงกล้าปล่อยให้ภรรยาคนสวยต้องนอนเหงาในคืนสำคัญแบบนี้ โบราณเขาถือกันนักหนาว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวห้ามออกจากห้องหอก่อนฟ้าสว่าง”
สิบนาทีต่อมา
“ฮัลโหลครับคุณแม่”
“แกอยู่ไหนตาเต ทำไมถึงทิ้งน้องให้นอนในห้องคนเดียว”
“ผมบินมาคุยธุระกับลูกค้าที่สิงค์โปรครับคุณแม่”
“ธุระอะไรมันจะสำคัญกว่าคืนเข้าหอ… จะกลับเมื่อไหร่”
“อีกสองวันครับคุณแม่ ที่นี่งานยังไม่เรียบร้อย”
“ฉันให้เวลาแกแค่วันนี้ ถ้าภายในวันนี้ฉันยังไม่เห็นหน้าแก หุ้นที่ฉันถือไว้ฉันจะขายทอดตลาดให้หมด”
“คุณแม่ อีกสองวันผมก็กลับแล้วนะครับ”
“แกรู้อยู่แล้วว่ามีกำหนดไป กำหนดกลับ”
“ผมเพิ่งรู้ครับคุณแม่”
ผู้เป็นแม่พลางเงียบเมื่อรู้เท่าทันสิ่งที่ลูกชายทำ เธอเป็นแม่มีหรือจะไม่รู้ว่าที่ลูกชายไปดูงานเองเพราะต้องการหลบหน้าว่าที่ลูกสะใภ้
“แกทำอะไรผิด โตๆกันแล้ว ฉันไม่ต้องพูดอะไรมากมายให้แกรำคาญหรอกใช่ไหม! ฉันเป็นแม่คนมาตั้งสามสิบกว่าปี ฉันแก่แล้วก็จริง….แต่ใช่ว่าจะไม่รู้แผนการลูกชายตัวเอง”
“โถ่! แม่ครับแผนอะไรกันล่ะ”
“อย่าลืมของฝากมาให้เมียแกล่ะ เอาสิ่งที่แกคิดว่าหุ้นที่ฉันถือจะไม่หลุดลอยไปในอากาศ และ…ฉันหวังว่าแกจะกลับมาทันเวลาที่จะทำให้ฉันพอใจได้”
“ครับ”
