บทที่ 8 เหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร
เตชินเฝ้าถามตัวเองนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ก่อนเดินออกมาจากห้องหอ
มือหนาก็ค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไปยังห้องหอแสงไฟภายในห้องยังคงเปิดอยู่ แต่บนเตียงกลับว่างเปล่าคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันในทันที
“ไปไหนอีกแล้ว…”
เขาเดินสำรวจทั่วห้อง ก่อนจะเห็นประตูระเบียงเปิดแง้มอยู่ เสียงลมยามค่ำคืนพัดผ้าม่านให้ไหวเบา ๆ และตรงนั้น…หญิงสาวในชุดนอนสีอ่อนกำลังยืนกอดอกมองออกไปด้านนอก
“มาทำอะไรตรงนี้”
เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามอง
“ฉันนอนไม่หลับค่ะ”
“แล้วทำไมไม่เปิดไฟ”
“ฉันไม่อยากรบกวนคุณ”
คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเขาไม่เข้าใจว่าทำไมคำพูดธรรมดา ๆ เพียงไม่กี่คำถึงทำให้รู้สึกแปลกในอก
ทั้งที่ก่อนแต่งงาน เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เข้ามาอยู่ในชีวิตเพราะความจำเป็นแต่ตอนนี้…กลับกลายเป็นว่าแค่เห็นเธอยืนอยู่คนเดียวตรงระเบียงในคืนแรกของการแต่งงาน เขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“เข้ามาข้างใน”
“คุณจะนอนแล้วเหรอคะ”
“อืม”
หญิงสาวลังเล ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องแต่เพียงก้าวเดียวเท่านั้น ร่างบางก็หยุดชะงัก
“โอ๊ย…”
ชายหนุ่มหันกลับมาทันที
“เป็นอะไร”
“เท้าค่ะ”
เธอก้มลงมองข้อเท้าตัวเอง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ
“น่าจะเพราะใส่รองเท้าส้นสูงทั้งวัน”
เขามองตาม ก่อนจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก”
“มันไม่ได้เป็นอะไรมากนี่คะ”
“ไม่ได้เป็นอะไรมาก?”
ชายหนุ่มเดินกลับมา ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าเธอโดยไม่ทันคิด
“ขึ้นมา”
“คะ?”
“ฉันบอกให้ขึ้นมา”
“แต่…”
“หรืออยากเดินกระเผลกไปเอง”
เธอมองแผ่นหลังกว้างตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก
นี่คือผู้ชายคนเดียวกับที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังทำเหมือนไม่อยากมองหน้าเธอด้วยซ้ำหรือเปล่า
“เร็วสิ”
น้ำเสียงของเขาเริ่มหงุดหงิด
สุดท้ายหญิงสาวจึงค่อย ๆ โอบแขนรอบลำคอของเขา ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นอย่างง่ายดายหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีส่วนคนที่กำลังอุ้มเธออยู่กลับทำเพียงเม้มริมฝีปากแน่นเขาพยายามไม่สนใจกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอพยายามไม่สนใจว่าร่างของเธอเบากว่าที่คิดและพยายามไม่สนใจหัวใจตัวเอง…ที่กำลังเต้นแรงขึ้นอย่างน่ารำคาญ
“คุณ…”
“อะไร”
“ขอบคุณนะคะ”
คำขอบคุณเบา ๆ ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่ต้องขอบคุณ”
“ทำไมคะ”
“เพราะเธอเป็นภรรยาของฉัน”
หญิงสาวเงียบไปประโยคนั้นควรเป็นเพียงคำพูดธรรมดา
แต่กลับทำให้หัวใจของเธออุ่นขึ้นอย่างประหลาด เมื่อเดินมาถึงเตียง เขาค่อย ๆ วางเธอลง ก่อนจะหยิบหมอนอีกใบมารองใต้ข้อเท้าให้
“พรุ่งนี้อย่าใส่ส้นสูง”
“แต่พรุ่งนี้เราต้องออกงานไม่ใช่เหรอคะ”
“ใครบอกว่าเธอต้องไป”
“คุณแม่บอกว่า…”
“ฉันจะจัดการเอง”
หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ
“คุณกำลังเป็นห่วงฉันเหรอคะ”
มือที่กำลังจัดผ้าห่มหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ
“อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง”
พูดจบชายหนุ่มก็เดินหนีไปทันทีแต่ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวและไม่มีใครรู้…
ว่าคนที่เดินหนีออกไปนั้นกลับกำลังยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเองอย่างหงุดหงิดเพราะหัวใจของเขา…กำลังเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา
“บ้าชะมัด…”
เขาพึมพำกับตัวเอง
“แค่เธอพูดขอบคุณ ทำไมฉันต้องรู้สึกดีด้วยวะ”
คืนนี้เป็นคืนแรกของชีวิตคู่คืนที่ทั้งสองคนยังไม่รู้เลยว่า…ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการแต่งงานโดยไม่มีความรัก กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิดโดยเฉพาะหัวใจของผู้ชายที่เคยคิดว่า…เขาจะไม่มีวันเอาความรู้สึกของตัวเองไปเป็นภาระกับภรรยาของตัวเองเด็ดขาด เพียงชุกคิดได้ดังนั้นจึงก้าวเดินออกากห้องหอทันที
