บทที่ 11 บอดีการ์ดหล่อเกินไป
“พี่เจนขา... กลับพร้อมณิรินทร์ไหมค๊า” พราวณิรินทร์หันมาถาม
“ไม่ล่ะฮะ เดี๋ยววันนี้พี่เรียกรถกลับเอง”
“ทำไมไม่กลับด้วยกันล่ะครับ ผมขับรถไปส่งให้ได้นะครับ” นักรบถาม เจนเนตรเดินตรงเข้าไปหานักรบแล้วแยกเขี้ยวใส่
“เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้านายน่ะสิ!” เจนเนตรกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน นักรบพยักหน้าเนิบๆ
“อืม...”
“คุยอารายกานนน ปายยย กลับได้ล๊าววว” พราวณิรินทร์ฉุดแขนนักรบกลับ เขาถอนหายใจเฮือก พอเมาก็จับมั่วจับซั่วไปหมด
“ยัยณิรินทร์ กลับดีๆ นะ อย่าไปทำอะไรพี่เรย์ล่ะ!” นันทภพแซว ตอนไม่เมาก็บอกว่าไม่ชอบขี้หน้าเป็นนักหนา แต่พอเมาแล้วก็จับแขนจับเสื้อบอดีการ์ดหน้าหล่อมั่วซั่วไปหมด เพื่อนเขาคนนี้เมาแล้วอัธยาศัยดี เมาแล้วน่ารักซะด้วย
“น้ำไนล์ แกว่ามันแปลกๆ หรือเปล่าวะ” วิรัลยาหันมาหาเพื่อนตัวเอง
“อะไรแปลก”
“บอดีการ์ดส่วนตัวของยัยณิรินทร์หล่อเกินไป หล่อเกินคน หล่อปะล่ำปะเหลือ หล่อไม่เกรงใจใคร แกว่าถ้าอยู่ด้วยกันไปนานๆ ยัยณิรินทร์จะหวั่นไหวหรือเปล่าวะ” วิรัลยาตั้งข้อสังเกต ลืมไปเสียสนิทว่าเจนเนตรยืนอยู่ข้างๆ
“ยัยลิลลี่!” มนรดาสะกิดเพื่อนยิกๆ พลางส่งซิกให้วิรัลยารู้ว่าเจนเนตรยังยืนอยู่ที่เดิม ยังไม่ได้กลับไป
“อ้อ... แต่จะว่าไปก็ดีนะ ยัยณิรินทร์สวยๆ แบบนี้ ต้องมีบอดีการ์ดหล่อๆ มาประดับบารมี แกว่าไหม” วิรัลยาหันไปถามเพื่อน เปลี่ยนเรื่องคุยไปนั่น
“อื้อ!”
“พี่ขอตัวกลับก่อนนะฮะ” เจนเนตรไม่อยากฟัง เขาเดินออกไปจากวงสนทนานี้ทันที วิรัลยาถอนหายใจโล่งอกเป็นคนแรก
“ยัยลิลลี่! จะเมาท์อะไรไม่ดูตาม้าตาเรือเลย” ปานขวัญดุ
“ฉันลืมน่ะสิ เมาด้วย ไม่ได้ดูด้วย”
“ไม่ต้องมาอ้างเมาเลย เธอนี่นะ”
“แต่ฉันสงสัยจริงๆ นะ คนอย่างท่านภุชงค์ จะจ้างคนรักษาความปลอดภัยให้ยัยณิรินทร์ทั้งที ทำไมจ้างเอิกเกริกแบบนี้ ให้คนปลอมตัวมาเฝ้าห่างๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตามติดแจขนาดนี้เลย แถมยังจ้างบอดีการ์ดแบบโคตรพ่อโคตรแม่หล่อซะด้วย หล่อแบบลอยเด่นเห็นมาแต่ไกล ท่านภุชงค์เขามีแผนอะไรหรือเปล่าวะ” วิรัลยาตั้งข้อสังเกต
“ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่ว่าเรารอดูกันก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งเดาไปก่อน” มนรดาพูด
“นั่นน่ะสิ วันนี้เป็นวันแรก เรายังไม่เห็นอะไรหรอก ค่อยดูต่อไปเรื่อยๆ ระหว่างนี้เราก็ได้แต่เตือนๆ ยัยณิรินทร์ อย่าให้มันออกนอกลู่นอกทางก็พอ กลัวใจเหลือเกินว่าถ้าไปคบกับพี่เจนแล้วจะเสียผู้เสียคน รายนั้นยิ่งชอบโดดเรียนไปแทงสนุ๊กอยู่ด้วย” ปานขวัญออกความคิดเห็น
“นั่นน่ะสิ คนดีๆ มีให้รัก ดันไปเลือกรักคนอะไรก็ไม่รู้ อย่างพี่เธียร... หล่อ ดูดี มีชาติตระกูล ทำไมยัยณิรินทร์ถึงไม่สนใจ” นันทภพเปรยออกมาถึงเธียรวิทย์... รุ่นพี่คณะวิศวะที่มาตามจีบพราวณิรินทร์ได้เป็นเดือนแล้ว เสียแต่ว่าเพื่อนดันไม่สนใจ ไปสนใจเจนเนตร
“ฉันไม่อยากเชื่อว่ายัยณิรินทร์จะเป็นดี้ ทุกวันนี้มันยังกรี๊ดกร๊าดพระเอกเกาหลีอยู่เลย”
“เรื่องแบบนี้เราไปตัดสินเพื่อนไม่ได้หรอก มันอาจจะหลงคารมของพี่เจนก็ได้ รายนั้นปากหวาน ช่างออเซาะจะตาย” ปานขวัญว่า
“แต่ยังไงก็เหอะ ถ้ามันจะตกลงปลงใจกับพี่เจนจริงๆ เราจะไปห้ามอะไรได้ ใช่ไหม... ไปๆ เรากลับกันเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า” นันทภพชวนเพื่อนๆ กลับบ้าน ตัวเขาเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่ม อยากเมาใจจะขาด แต่พอเห็นเพื่อนเริ่มเมาเขาต้องหยุด คอยดูแลเพื่อนๆ พอดื่มกินกันเสร็จแล้วค่อยไปส่งเพื่อนกลับบ้านทีละคน ส่วนตัวแล้วเขามีกลุ่มมีแก๊งเพื่อนชายแท้อยู่ แต่ก็อดเป็นห่วงพวกเพื่อนสาวกลุ่มนี้ไม่น้อย จึงต้องคอยเฝ้าอยู่ห่างๆ แต่ละคนเหมือนจะดูแลตัวเองได้ แต่ก็แค่เหมือน... คิดแล้วก็ระอาใจเหลือเกิน
