บทที่ 18 คำสั่งบอดีการ์ด
นักรบยกสำรับอาหารเย็นไปที่ห้องของพราวณิรินทร์ด้วยตัวเอง ตอนแรกพรฟ้าจะเป็นคนยกมาให้ แต่เขาขอทำเอง ด้วยความที่เป็นห่วงหญิงสาวที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา เคาะประตูห้องหลายครั้งกว่าเธอจะเปิดให้
“อะไร...”
“ท่านภุชงค์ให้ยกสำรับอาหารเย็นมาให้ครับ”
“ฉันไม่หิว”
“ไม่หิวก็ต้องกินครับ คุณหนูเรียนหนักมาทั้งวันแล้วยังต้องกลับมาทำการบ้านอีกเยอะ สมองต้องใช้พลังงาน” ไม่รอให้อนุญาต เขาเดินเข้าไปในห้องนอน เอาถาดสำรับอาหารไปวางบนโต๊ะทำงานของเธอ
“นายชักจะเอาใหญ่แล้วนะ!”
“ถือว่าผมสั่งก็แล้วกัน” เขาหันมาบอก พราวณิรินทร์มองอย่างไม่พอใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองตาบวมเป่งขนาดไหน พอเห็นหน้าเธอแล้วใจเขาก็อ่อนลง
“คุณหนู... ร้องไห้จนตาบวมแล้ว” นักรบพูดเสียงอ่อน พราวณิรินทร์เบือนหน้าหนี
“ผมจะลงไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาให้ รอสักครู่นะครับ”
ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปแล้ว ทำไมเขาถึงดูแลเธอขนาดนี้ ความสงสัยบังเกิดขึ้นในใจ พราวณิรินทร์นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานแล้วหมุนไปหมุนมาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเขาเดินกลับเข้ามาที่ห้อง ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดตาอยู่ในชามแก้วใสใส่น้ำกับน้ำแข็ง เขาค่อยๆ บิดผ้าขนหนูแล้วยื่นให้เธอ
“ประคบตาไว้พักนึงนะครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้น ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คุณหนูได้ไปเรียนในสภาพตาบวมเป่งแน่ๆ”
“อืม”
“ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ” เขาพูดต่อ
“รู้แล้ว ฉันไม่ร้องไห้แล้ว จะทำการบ้าน”
“ผมไม่กวนแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”
นักรบเดินออกไปจากห้องอีกครั้ง เธอลุกขึ้นเดินไปล็อกประตูห้องของตัวเอง เธอเพิ่งรู้ว่าพ่อให้นักรบมานอนห้องข้างๆ ที่อยู่ติดกับห้องของเธอ ดูเหมือนเขาไม่ใช่บอดีการ์ดทั่วไปเลย พ่อปฏิบัติกับนักรบดีกว่าลูกน้องคนอื่นๆ ทำเหมือนนักรบเป็นลูกเป็นหลาน ให้อภิสิทธิ์ในการเข้าออกบ้าน เข้าห้องโน้นออกห้องนี้ได้ตามสะดวก แม้จะสงสัยแต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถามบิดาในตอนนี้แน่นอน
เกือบสองสัปดาห์แล้วที่นักรบทำหน้าที่บอดีการ์ดส่วนตัวให้กับพราวณิรินทร์ หลังจากวันที่เธอทะเลาะกับบิดา เธอก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยกับบิดาอีก ตอนเช้าเธอเลือกจะออกไปกินข้าวนอกบ้านกับนักรบ ตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็จะไปกินข้าวกับเพื่อน ไม่ได้ไปนั่งร้านเหล้าเพราะมีการบ้านเยอะ อีกทั้งไม่ค่อยได้คุยกับเจนเนตรด้วย เพราะอีกฝ่ายก็มีการบ้านต้องรีบส่งอาจารย์เหมือนกัน ตอนนี้ใกล้สอบแล้ว ต้องเร่งส่งงาน เก็บคะแนน พอเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อย พราวณิรินทร์กับเพื่อนๆ จึงมานั่งกินเหล้ากันที่ร้านใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย
“เฮ้อ... ในที่สุดก็ส่งการบ้านครบสักที ดีใจจังเลย” พราวณิรินทร์ทิ้งตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาร้านเหล้า เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยระมัดระวังตัวเองเสียจริง วันนี้เธอใส่เสื้อช็อป กระโปรงทรงเอสั้นจุ๊ดจู๋เหมือนเดิมเลย นักรบมองแล้วระอาใจนัก
“ใช่ๆๆ รู้ไหมฉันปั่นงานจนเวียนหัวไปหมด” ปานขวัญบ่นอีกราย
“แต่พอส่งครบแล้วก็โล่งเลยนะ เหลืองานกลุ่มที่ต้องทำให้เสร็จอีกวิชานึง งานนี้มีหวังได้ไปนอนค้างบ้านเธอแน่ณิรินทร์” วิรัลยาหันไปคุยกับหญิงสาว
“ได้เลย จะค้างสักอาทิตย์นึงก็ได้ ฉันจะได้ไม่เหงา”
“ร้องเหงา เธอเอาเวลาไหนไปเหงาจ๊ะ ฉันเห็นตัวติดอยู่กับพี่เรย์เนี่ย นี่ๆ พี่เรย์ไม่ต้องมายืนฝงยืนเฝ้าแล้ว มานั่งด้วยกัน” มนรดาเรียกนักรบมานั่ง
“ไม่เป็นไรครับ”
“มานั่งด้วยกันสิ วันนี้วันศุกร์ ฉันว่าจะกินจนร้านปิด” พราวณิรินทร์บอก หลังจากวันที่เธอร้องไห้เป็นเต่าเผา เธอก็มีท่าทีอ่อนลงกับเขามาก นักรบเห็นหญิงสาวชวน จึงไปนั่งข้างๆ เธอ
“ดื่มได้นะ”
คุณหนูของเขาไม่ชวนอย่างเดียว หยิบแก้วมาตักน้ำแข็ง เทเหล้าผสมโซดาให้เสร็จสรรพ
“ถ้าผมดื่มแล้วใครจะดูแลคุณหนูล่ะครับ”
“ฉันดูแลตัวเองได้”
