บทที่ 19 คุณหนูดื้ออีกแล้ว
“ร้องดูแลตัวเองได้ เมาทีไรหลับคาที่ทุกที” นันทภพแซว ช่วงนี้สังเกตเห็นอยู่เหมือนกันว่าเพื่อนเริ่มสนิทกับบอดีการ์ดส่วนตัวบ้างแล้ว แม้จะมีเส้นบางๆ ขีดไว้ แต่พราวณิรินทร์ก็เปิดใจมากกว่าแต่ก่อน ถือว่ารวดเร็วอยู่สำหรับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกพบ ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อก็มีคนเข้ามาเพิ่ม
“รอนานไหมฮะ”
น้ำเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น บรรยากาศในโต๊ะตึงขึ้นทันที พราวณิรินทร์ฉีกยิ้มแห้งๆ ให้กับเพื่อนๆ นักรบปรายตามองคนข้างตัวแล้วลอบถอนหายใจ
“ไม่นานค่ะ นั่งก่อนค่ะพี่เจน”
“ไม่ยักรู้ว่าเธอชวนพี่เจนมาด้วย” วิรัลยาพูดขึ้น มองหน้าเพื่อนตาเขม็ง
“โทษที ฉันลืมบอก”
“ไม่ได้เจอหน้าน้องณิรินทร์นานเลย โทรไปก็ไม่ค่อยว่างจะคุย การบ้านเยอะใช่ไหม” เจนเนตรถามพราวณิรินทร์ เธอรีบพยักหน้า
“ใช่ค่ะ พี่เจนเองก็งานเยอะเหมือนกันใช่ไหม”
“ใช่ฮะ ปวดหัวมากเลยแต่ละวัน ไม่รู้ปีนี้จะติด F หรือเปล่า” เจนเนตรพูดอย่างลืมตัว พอมีประโยคนี้หลุดออกมา คนที่หัวเราะก่อนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นนันทภพ หนึ่งหนุ่มในกลุ่มที่เป็นคนตั้งใจเรียนได้เกรด A ทุกวิชา
“อะแฮ่ม!” ปานขวัญรีบขัด ไม่อยากให้เพื่อนเสียมารยาทไปมากกว่านี้
“ฉันหัวเราะโต๊ะข้างๆ น่ะ คนอะไรยิ้มตลกชะมัด”
“แถสีข้างถลอกหรือยัง” วิรัลยาหันมากระซิบถาม นันทภพเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง
“ไม่ๆ คือ...”
“พี่เจนอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” พราวณิรินทร์ตัดบท ไม่อยากให้เจนเนตรเสียหน้าไปมากกว่านี้
“ไม่ล่ะฮะ”
“งั้นดื่มก่อนค่ะ” เธอยื่นแก้วเหล้าให้เจนเนตร เขารับมากระดกทีเดียวหมดแก้ว
“สุดยอดเลยพี่เจน!” วิรัลยาชม และเชียร์ให้เจนเนตรดื่มให้เยอะๆ จะได้เมาเร็วๆ ได้กลับบ้านเร็ว พราวณิรินทร์เห็นเพื่อนตัวเองแกล้งเจนเนตรแล้วก็ทำตัวไม่ถูก คนนึงก็เพื่อน อีกคนก็คนคุย ไม่รู้จะทำยังไงจึงหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกๆๆ
“เบาได้เบาครับคุณหนู” นักรบจับมือบางของคุณหนูอย่างถือวิสาสะ แน่นอนว่าไม่รอดพ้นสายตาของเพื่อนๆ ในกลุ่ม
“ไม่ ฉันจะกิน”
“ดื้ออีกแล้ว” นักรบแอบบ่นเบาๆ พราวณิรินทร์ไม่สนใจ ดื่มเหล้าต่อ ขณะที่เจนเนตรเริ่มเมาแอ๋แล้ว
“พอสองคนนี้เมา ฉันไม่กล้ากินต่อเลยว่ะ” ปานขวัญหันไปคุยกับเพื่อน
“เออ! วินาสสันตะโรแน่ฉันว่า...” วิรัลยาเห็นด้วย
“น้องณิรินทร์จ๋า... มานั่งใกล้ๆ พี่สิจ๊ะ” เจนเนตรเริ่มออกลายชีกอ ขณะที่พราวณิรินทร์เริ่มเมาแล้ว เธอได้ยินแบบนั้นจะลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ เจนเนตร แต่นักรบฉวยข้อมือเล็ก ดึงตัวเธอนั่งลงที่เดิม เป็นอีกครั้งที่เพื่อนทุกคนเห็นว่านักรบทำได้ดีมาก
“ณิรินทร์... เอ่อ...” ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เธอสับสนไม่น้อย
“นั่งนี่แหละ” นักรบสั่ง
“เฮ้! นายบอดีการ์ด นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งน้องณิรินทร์วะ!” เจนเนตรโวยวาย ด้วยความเมาทำให้เขายั้งสติไม่อยู่ พราวณิรินทร์ได้ยินเสียงดังจึงเริ่มตั้งสติ
“พี่เจน พี่เรย์เขาทำตามหน้าที่” ปานขวัญหันไปเตือน เธอเองไม่อยากให้มีเรื่องกันในร้านเหล้า
“หน้าที่อะไรนักหนาวะ ตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ รู้ไหมว่ากูไม่ชอบ!” เจนเนตรเริ่มขึ้นมึงขึ้นกู ขณะที่นักรบไม่ตอบโต้ นั่งอยู่เฉยๆ แถมยังยิ้มมุมปากอีกด้วย ท่าทางแบบนั้นมันยั่วโมโหสาวห้าวเหลือเกิน
“ยิ้มกวนตีนกูเหรอ!”
“หยุดนะคะ!”
