บทที่ 2 แรกพบที่ไม่น่าจดจำ

รถยนต์คันหรูขับเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่ คนที่เปิดประตูลงมาโดยไม่รอคนขับรถเปิดให้เป็นทอมผมซอยสั้นแบบรองทรง ใบหน้าดูดี สะอาดสะอ้าน แต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาชาย เดินโซซัดโซเซลงมา เขาหันหน้าเข้าประตูรถ ค่อยๆ ดึงร่างบอบบางของหญิงสาววัย 20 ปีลงมาในสภาพมึนเมาไม่ต่างกัน เธอเดินเซ ด้วยความที่ใส่รองเท้าส้นสูง ทำให้ขาพลิก เกือบจะล้ม แต่ทอมและคนขับรถประคองเอาไว้ได้

“น้องณิรินทร์เมามากแล้วนะครับ” เจนเนตร ทอมสุดห้าวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน ชอบใจนักที่เห็นหญิงสาวที่ตัวเองชอบอยู่ในสภาพเมาแบบนี้

“ม่ายมาววว” เธอทำเสียงอ้อแอ้ โถมกายเข้ากอดแนบแน่น เจนเนตรกอดประคองพาเธอเข้าบ้าน ขณะที่คนขับรถส่ายหน้าระอา

“คุณหนูคะ ทำไมเมากลับมาแบบนี้” พรฟ้า... แม่บ้านที่เลี้ยงดูพราวณิรินทร์มาตั้งแต่เด็กๆ เข้ามาดูด้วยความตกใจ นอกจากจะกลับบ้านดึกแล้ว ยังเมากลับมา แถมพาสาวทอมที่เป็นคนคุยกลับมาอีกด้วย อกอีแป้นจะแตกก็งานนี้!

“อยากนอนแล้ว ไม่ไหวแล้ว” พราวณิรินทร์แทบจะทิ้งตัว ทั้งเจนเนตรและพรฟ้าเข้าประคองซ้ายขวา พาขึ้นไปบนห้องนอน พอเข้าไปถึงเตียง พราวณิรินทร์ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดสภาพ

“คุณหนูไหวไหมคะ” พรฟ้าเขย่าตัวถาม เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น

“หวายยย”

“ไหวอะไรกันล่ะคะ แบบนี้เรียกไม่ไหวค่ะ รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวป้าไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”

“ไม่ต้องฮะ! เดี๋ยวผมจัดการเอง” เจนเนตรออกตัว เพราะถ้าให้แม่บ้านมาดูแลพราวณิรินทร์ แผนการที่วางไว้คงไม่สำเร็จ ทางที่ดีเขาต้องจัดการก้างไม่ให้มาขวางคอได้ พรฟ้ามองสาวข้ามเพศด้วยสายตากึ่งเหยียด คนนี้น่ะเหรอคือคนที่คุณหนูของหล่อนคบหาด้วย ไม่รู้ว่าตกลงคบหาเป็นแฟนแล้วหรือยัง แต่สำหรับหล่อนแล้ว คนที่จะสั่งหล่อนได้คือคนในตระกูลกฤชภัทรเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ!

“ขอโทษนะคะ ป้าทำตามคำสั่งของคนในตระกูลกฤชภัทรเท่านั้นค่ะ คนอื่นไม่มีสิทธิมาสั่งป้า” พรฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เหมือนตบหน้าเจนเนตรเข้าอย่างจัง เขากัดฟันกรอดๆ ข่มอารมณ์เอาไว้ อีกไม่นานหรอก... อีกไม่นานเขาก็จะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลกฤชภัทร ถึงวันนั้นเมื่อไหร่ เขาจะไล่อีป้าคนนี้ออกเป็นคนแรก

“น้องณิรินทร์... น้องช่วยบอกคนรับใช้ของน้องหน่อยได้ไหม ให้ออกจากห้อง เดี๋ยวพี่ดูแลน้องเอง” เจนเนตรเปลี่ยนเป้าหมายไปหาพราวณิรินทร์ เธอกำลังมึนเมา มึนงงอยู่ ค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งแล้วมองพรฟ้าแบบงงๆ

“ป้าจ๋า ป้าออกไปก่อนนะคะ หนูไม่เป็นอารายยย” พราวณิรินทร์ทำตามที่เจนเนตรขอ ยิ่งทำให้พรฟ้าไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่  หล่อนกำมือแน่น หันไปมองเจนเนตรด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดก้นออกจากห้องนอนของคุณหนูสุดที่รักออกไป

“ให้มันได้อย่างนี้สิ!”

หลังจากประตูห้องถูกปิดลง เจนเนตรเดินไปล็อกประตูห้องแล้วหันหลังเดินไปหาหญิงสาวที่เขาคิดว่าสวยที่สุดเท่าที่เคยเจอมา พราวณิรินทร์เป็นลูกสาวนักการเมืองท้องถิ่นชื่อดัง ครอบครัวมีธุรกิจรีสอร์ต ไร่ผลไม้ มีทั้งเงิน มีทั้งอำนาจ แต่ที่เห็นว่าเด็ดสุดนั่นก็คือเรือนร่างบอบบางแต่อวบอัดของเธอ เอวบางคอดดุจดั่งนาฬิกาทราย เต้านมและสะโพกอวบอัดดูเต็มไม้เต็มมือ แม้ว่าเขาจะเพิ่งคุยกับพราวณิรินทร์ได้เพียง 1 เดือน แต่คืนนี้ถือเป็นโอกาสเหมาะที่จะได้ร่วมรักกับเธอ ได้เข้ามาเผด็จร่างสาวน้อยในถ้ำเสือ เรื่องแบบนี้เอาไปคุยอวดได้อีกหลายปี

เจนเนตรตรงไปนั่งตรงข้ามกับเธอ พราวณิรินทร์ปรือนัยน์ตามองอย่างมึนงง ตาพร่าไปหมด จังหวะนั้นเองที่เจนเนตรใช้มือประคองต้นคอแล้วกดริมฝีปากจูบลงไปในทันที เธอใช้มือเล็กดันตัวของเจนเนตรออกไป แต่เรี่ยวแรงนั้นไม่ค่อยมี เจนเนตรลากมือไปที่เอวบาง ก่อนจะเคลื่อนไปกอบกุมเต้านมอวบอัด ประตูห้องก็เปิดผ่างกระแทกกับผนังดังโครม

ปัง!