บทที่ 20 หาทางบอกความจริง
เจนเนตรทนไม่ไหว เขาลุกขึ้นจะพุ่งตรงไปชกหน้านักรบ ทว่าพราวณิรินทร์ลุกขึ้นไปขวางซะก่อน ด้วยความเมา พอลุกปุ๊บก็เซจะล้มคะมำไปด้านหน้า นักรบคว้าตัวไว้ได้ทัน มือไปปัดเบียร์หกเปรอะเปื้อนไปหมดตั้งแต่กระโปรงจนถึงเท้า
“คุณหนูอยู่เฉยๆ เถอะ” นักรบทำเสียงดุ มองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยความระอา
“ไม่เอานะ ไม่ทะเลาะกัน”
“พี่เจน ผมว่าพี่เมามากเลย กลับไปก่อนเถอะ” นันทภพหันไปหาเจนเนตร เขาไม่สนใจ เดินเข้าไปจะคว้าตัวพราวณิรินทร์มากอด นักรบดันตัวหญิงสาวไปด้านหลัง ตอนนี้เธองงไปหมดแล้ว
“น้องณิรินทร์ กลับกับพี่!” เจนเนตรเริ่มออกคำสั่ง ตอนนี้ลูกค้าในร้านเหล้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาเกือบทั้งหมด หันมาดูเหตุการณ์เป็นตาเดียวกัน
“อย่ามาแตะต้องตัวคุณหนู” นักรบพูดกดน้ำเสียงให้ต่ำลง แววตาดุดันแบบที่คนเห็นต้องมีขนลุก รังสีพิฆาตพุ่งออกมาจนเจนเนตรชะงัก
“พี่เจน กลับก่อนเถอะค่ะ ถือว่าพวกหนูของร้อง” ปานขวัญไปดึงตัวเจนเนตรออกมา พราวณิรินทร์มึนหัวไปหมด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
“พี่เจนกลับไปก่อนเถอะค่ะ ไว้เราค่อยคุยกัน” พราวณิรินทร์เอ่ยปาก ทำให้เจนเนตรไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาคว้ากระเป๋าตัวเองเดินเซออกจากร้านไป
“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” วิรัลยาถอนหายใจโล่งอก พราวณิรินทร์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างปวดหัว
“ฉันว่าเธอต้องเคลียร์กับอีพี่เจนให้รู้เรื่องนะ จะมาเมาหาเรื่องแบบนี้ได้ยังไง” มนรดาเตือนเพื่อน
“รู้แล้วๆ โอ้โห... เบียร์หกใส่เปียกหมดเลย” พราวณิรินทร์ก้มดูกระโปรงและขาของตัวเอง นักรบมองตาม เรียวขาขาวเปียกแฉะไปหมด เธอเห็นนักรบมอง จึงนึกอยากแกล้ง หมั่นไส้นัก เมื่อกี๊แอบเห็นอยู่หรอกว่าทำหน้าตากวนตีนใส่เจนเนตร
“เรย์... เช็ดให้ฉันหน่อย”
“ยัยณิรินทร์!” เพื่อนในกลุ่มเห็นแบบนั้นถึงกับเอ็ดเสียงดัง มันใช่เรื่องที่จะต้องให้บอดีการ์ดเช็ดให้ไหม แต่พราวณิรินทร์ไม่สนใจ เธอยื่นขาไปด้านหน้า นักรบมองหญิงสาวด้วยสายตาคาดโทษ เขาหยิบทิชชูเช็ดให้ตามที่เธอต้องการ ขณะที่เพื่อนๆ เห็นแล้วท้อใจ ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิบทิชชูเปียกในกระเป๋าส่งให้นักรบ เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้น ค่อยๆ ก้มเช็ดขาให้อย่างช้าๆ ทั้งที่กัดฟันกรอดๆ เธอทำกับเขาอย่างกับเป็นคนรับใช้ ทั้งๆ ที่ตัวเขาเป็นบอดีการ์ด ให้ตาย... ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยทำแบบนี้ให้กับผู้หญิงที่ไหน มีแต่ยัยคุณหนูเอาแต่ใจเนี่ยแหละที่กล้าใช้เขา
“ตรงเท้าด้วยนะ เท้าก็เปียก” เธอถอดรองเท้าแล้วยื่นเท้าหานักรบ เท้าแทบจะโดนหน้าอยู่แล้ว แต่เขาจับไว้ทัน แม้เท้าจะเนียนนุ่ม แต่มันใช่เรื่องที่จะให้เขาทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นหรือไง
“คุณหนู!”
“เช็ดให้สะอาดๆ ล่ะ”
“ยัยณิรินทร์! ทำไมเธอไม่ไปล้างในห้องน้ำ!” ปานขวัญดุ พราวณิรินทร์ยิ้ม ไม่สนใจ ขณะที่คนในร้านมองแล้วหันไปซุบซิบกันมากขึ้น
“ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยยัยณิรินทร์!” มนรดาดุซ้ำ เธอก็ยังไม่สนใจ นักรบเช็ดเท้า เช็ดขาให้จนสะอาด เงยหน้าขึ้นไปมองยัยตัวดีด้วยความเข่นเขี้ยว
“เสร็จแล้วครับ”
“ขอบคุณมากนะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” พูดจบเธอก็ค่อยๆ ลุกเดินออกไปเข้าห้องน้ำ ทำให้นักรบและเพื่อนๆ มองอย่างแปลกใจ
“พี่เรย์โดนคุณหนูขอพี่แกล้งแล้ว” นันทภพมองนักรบอย่างเห็นใจ เขาถอนหายใจแล้วเดินตามคุณหนูไปที่ห้องน้ำ ทำไงได้ ถึงจะโดนแกล้งแต่ก็เป็นหน้าที่ แม้จะถูกคนมองแต่ก็ต้องอดทน
“อ้าว! นายมาทำไม”
“มาเฝ้าคุณหนู”
“ฉันเสร็จแล้ว”
“เชิญครับ” นักรบผายมือไปด้านหน้า พราวณิรินทร์เดินนำ แม้จะเซหน่อยๆ แต่ก็ประคองตัวได้ พอถึงโต๊ะ เพื่อนๆ มองเธอด้วยสายตาดุๆ กันทุกคน
