บทที่ 21 ความอ่อนหวานที่หลบซ่อน
“กินต่อดีกว่า จะกินเหล้าหรือกินเบียร์ดีน๊า”
“เธอควรหยุดกินก่อน” มนรดาแทบจะตีมือเล็กของหญิงสาว
“ทำไมล่ะ”
“เธอจะปล่อยพี่เจนไปแบบนี้ไม่ได้นะ”
“ช่างเขาเถอะน่า...”
“จะไปช่างเขาได้ยังไง คนนึงก็คนคุย อีกคนก็บอดีการ์ด แบบนี้จะอยู่ด้วยกันได้เหรอ” ปานขวัญเตือนสติ
“ถ้าทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทน ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันเหนื่อย ฉันเบื่อ กินเหล้าดีกว่า” พูดจบเธอก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มที่เดียวหมดแก้ว นักรบมองแล้วนึกเบื่อเช่นเดียวกันกับเธอ เธอนึกว่าเธอเบื่อคนเดียวหรือไง เขาก็เบื่อเหมือนกัน ผู้หญิงอะไรงี่เง่าชะมัด
“ยัยณิรินทร์!”
“ไม่เอาๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นดีกว่า ปิดเทอมนี้เราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี” พราวณิรินทร์เปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อนๆ เห็นแบบนั้นก็คงเตือนไม่ได้แล้ว ก็เลยเลิกพูด เลิกสนใจ นั่งคุยเล่นนั่งกินเรื่อยๆ จนกระทั่งร้านปิด พราวณิรินทร์เมาแอ๋ หน้าแดงก่ำไปหมด
“โอย... ทำไมวันนี้เมาขนาดนี้เนี่ย” ปานขวัญเอนกายแทบจะทิ้งตัวนอน เอาหน้าซบนันทภพ
“เออ... กินหนักกันจริงๆ เหล้า 2 ขวด เบียร์อีก 6 ขวด ไปๆ กลับกันได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปส่ง ยัยณิรินทร์ ไหวไหมเนี่ย”
“ม่ายหว๋ายยย” พราวณิรินทร์ยกมือโบกหว๋อยๆ
“พี่เรย์ ผมฝากเพื่อนด้วยนะครับ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวผมไปส่งเอง”
“ครับ น้องน้ำไนล์เมาไม่มากใช่ไหม”
“ใช่ครับ”
“ไปๆๆ กลับๆๆ” นันทภพสะกิดเพื่อนแต่ละคน เดินกอดคอกันไปที่รถ ส่วนเขาดึงตัวพราวณิรินทร์ให้ลุกขึ้น มืออีกข้างสะพายกระเป๋าราคาแพง ค่อยๆ ประคองเธอเดินไปที่รถ วันนี้เขาเอาอัลพาร์ดมารับ จึงเข้าออกรถได้ง่ายหน่อย พอขึ้นรถเสร็จสรรพ เขาก็หยิบผ้าห่มมาห่มให้ เรียกได้ว่าบริการทุกระดับประทับใจจริงๆ
รถยนต์ขับเข้าสู่ตัวบ้านกฤชภัทรช้าๆ จอดรถเสร็จเขาก็เดินตรงเข้าไปอุ้มพราวณิรินทร์อย่างที่เคยทำ ตอนที่กำลังเดินในบ้าน ขุนคีรีเห็นเข้าจึงรีบเข้าไปหา
“เมากลับมาอีกแล้วเหรอ”
“ครับ”
“ทำไมไม่เรียกฉันให้ไปอุ้มล่ะ” ขุนคีรีถาม หรี่ตามองนักรบ คิดอะไรบางอย่างแต่ไม่พูดออกไป
“อ้อ... ผมลืม คราวที่แล้วไม่มีใครอยู่บ้าน ผมก็อุ้มคุณหนูแบบนี้...”
“ช่างเถอะ คราวหน้าถามแม่บ้านก่อนว่ามีคนอยู่หรือเปล่า ถ้าฉันหรือพี่ตรัยอยู่ก็ขึ้นมาเรียกให้ไปอุ้ม ไม่ต้องลำบากนายด้วย”
“ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้เล็กน้อยสำหรับผม”
ใช่... เล็กน้อยสำหรับเขามาก! ถ้าเทียบกับการเช็ดขาเช็ดเท้าต่อหน้านักศึกษาเกือบร้อยคนในร้านเหล้า นึกแล้วก็ก้มมองใบหน้าเล็กๆ อันแสนจิ้มลิ้มที่ซบลงบนหน้าอกของเขา แสบขนาดนี้ใครจะทนไหวถ้าไม่ใช่เขา
“ไป... พาณิรินทร์ขึ้นห้องได้แล้ว ฉันจะไปตามป้าพรฟ้ามาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้”
“ครับ”
นักรบเดินขึ้นมาบนห้องนอนของหญิงสาว เขาค่อยๆ วางร่างของเธอลงบนที่นอนช้าๆ วันนี้เขาเพิ่งสังเกตว่าห้องนอนของเธอนั้นเหมือนเจ้าหญิงเลย เตียง โซฟา เฟอร์นิเจอร์เป็นสีขาวสะอาดตา ชุดเครื่องนอนสีขาวลายดอกไม้เล็กๆ สีชมพู ดูอ่อนหวาน มีความเป็นผู้หญิงแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ชีวิตหลังเป็นทหารวัยหนุ่ม เขาได้แต่ฝึกหนัก มีเวลาว่างก็ซื้อบริการจากผู้หญิง ไม่เคยคบหาใครแบบจริงจัง เพราะหน้าที่การงานไม่เอื้ออำนวย จนกระทั่งมาเจอคุณหนูสุดดื้อคนนี้ นักรบมองหญิงสาวที่นอนบนเตียงด้วยสายตาอ่อนลง เธอแต่งตัวแบบนักศึกษาสาววัยรุ่นทั่วไป ใส่เสื้อใส่กระโปรงรัดรูป เน้นสัดส่วนทรวดทรงองเอว เธอคงคิดว่าโลกใบนี้ปลอดภัยมาก ถึงไม่ค่อยระมัดระวังตัวเอง นึกถึงตอนที่เธอยื่นขามาให้เขาเช็ดเบียร์ที่หกใส่ให้ เธอไม่รู้เลยหรือไงว่าเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ให้เขาเช็ด ให้เขาจับ หวังจะแกล้งอย่างเดียว แต่ไม่นึกหวงตัวบ้างเลย
“ป้าพรฟ้ามาแล้ว นายไปพักผ่อนเถอะเรย์” ขุนคีรีเดินเข้ามาพร้อมแม่บ้าน นักรบพยักหน้ารับแล้วเดินออกจากห้องไป...
