บทที่ 25 แบกกลับบ้าน

แสง สี เสียง ดังกระหึ่มไปทั่ว นักรบเดินตามหลังพราวณิรินทร์จนถึงโต๊ะ VIP เพื่อนที่คุ้นหน้าคุ้นตาแต่งตัวกันสวยทุกคน นันทภพเดินถือแก้วเหล้ามาทางเขา พร้อมกับยื่นแก้วเหล้าให้

“สักหน่อยไหมพี่เรย์”

“ไม่เป็นไรครับ”

“น่า... นิดนึง” นันทภพเร้าหรือ

“ผมดื่มไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณหนูเมาขึ้นมา...”

“ฉันไม่เมาหร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ