บทที่ 31 เมื่อเสียงปืนเงียบลง

นักรบรีบเข้าไปประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น ยังดีที่เธอไม่เจ็บมากนัก พอลุกขึ้นได้ก็พากันวิ่งไปอีก เหนื่อยก็หยุดพักครู่หนึ่งแล้วก็วิ่ง วิ่งไปจนตะวันคล้อยจะตกดิน เสียงปืนเงียบลงแล้ว มีแต่เสียงหอบเหนื่อยของคนทั้งคู่

“ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนแล้ว” พราวณิรินทร์ถามพร้อมกับปาดเหงื่อที่อยู่บนใบหน้าของเธอ นักรบมองหน้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ